— …as mos e ço ndër mend ndarje të madhe pasurie. Në lojë hyn, në rastin më të mirë, vetëm makina që ta bleva unë, — shtoi ai me një të qeshur thumbuese.
— Si the? — mbeti me gojë hapur Hana Gjini. — Po shtëpia? Dy garsonierat? Dy makinat e tua?
— Të gjitha i kam pasur para se të martoheshim, — ia ktheu qetësisht Vasil Dhrami. — Ligji ndan vetëm çfarë është krijuar gjatë martesës. Më thuaj, çfarë ke fituar apo kursyer ti këto vite? Ah, po, harrova… nuk ke punuar asnjë ditë, e dashur. Atëherë, le të ndajmë përgjysmë makinën tënde dhe secili në drejtimin e vet.
Ai bëri të largohej, por Hana i doli përpara, duke i zënë derën.
— Prit… ç’do të bëj unë? Me nënën nuk dua të jetoj. Por as atë djalin nuk dua ta rris, — tha ajo me zë të dridhur, duke fshirë një pikë loti dhe duke e parë me përgjërim.
Vasili heshti një çast, sikur po peshonte diçka të vjetër në mendje.
— Për hir të kohës kur kam qenë i lumtur me ty, mund të të ofroj një zgjidhje të arsyeshme, — foli më në fund. — Unë do ta birësoj i vetëm Kostandin Lekën. Ti, si bashkëshortja ime, do të firmosësh pëlqimin për birësim. Pastaj do të zhvendosesh në njërën nga garsonierat, atë që do lirohet së shpejti nga qiramarrësit. Nëse vepron pa pengesa, do ta kaloj në emrin tënd si dhuratë. Më pas, do të divorcohemi. Qartë?
— Nuk do të më mashtrosh? — e kapi ajo nga duart, duke i kërkuar sytë.
— Nuk të kam gënjyer kurrë, — u përgjigj ai prerë. — Nuk është në natyrën time. Edhe gratë e mëparshme nuk i kam lënë në baltë. S’kam ndërmend të të hedh në rrugë… apo në ndonjë jetimore, — i erdhën ndër mend fjalët e djalit.
Kostandin Lekën e birësoi zyrtarisht Vasil Dhrami, ndërsa pas divorcit Hana u transferua në apartamentin e vogël. Për kujdesin e të voglit, Vasilin e ndihmonin e ëma dhe motra, si edhe një dado që ai e punësoi posaçërisht.
Me kalimin e muajve, Hana nisi të pendohej për zgjedhjen e saj. Tentoi të rikthehej, telefononte shpesh, lutej për falje. Por Vasili nuk hapi më derën e së shkuarës.
Një pasdite, teksa shëtisnin në park, ai e pyeti djalin:
— Kosta, Hana do të kthehet të jetojë me ne. Më telefonon, kërkon falje. Ta falim, bir?
— Jo, babi. Na duhet një grua tjetër, — tha djali me vendosmëri fëmijërore.
Vasili qeshi lehtë.
— Ja pra, nga goja e fëmijës del e vërteta, — i bëri me sy.
Dhe ashtu ndodhi. Pas gjashtë muajsh, në shtëpinë e Vasilit dhe Kostandinit hyri një grua tjetër. Fati e deshi që ai të martohej me ish-edukatoren e djalit, Flutura Peshkatari, e cila herë pas here vinte për vizitë. Një vit më vonë, familja e tyre u shtua me një foshnjë tjetër, dhe shtëpia u mbush me zëra që kësaj radhe tingëllonin si lumturi e vërtetë.