Kur ora e punës mbaroi, Klea dhe Saimiri dolën për një shëtitje të qetë. Ajo ishte e mbërthyer nga një trishtim i heshtur. Një ditë më parë, Oltiani e kishte poshtëruar sërish para të tjerëve. Kishin shkuar në një agjenci imobiliare për disa dokumente që duheshin firmosur, por edhe aty ai nuk e kurseu. E quajti “të paaftë”, “të ngadaltë”, sikur çdo veprim i saj ta bezdiste pa masë. Madje edhe agjentja, një grua rreth të pesëdhjetave, e shihte Kleën me keqardhje, pa ditur si ta zbuste sikletin, ndërsa Oltiani e ulte me fjalë therëse, pa u shqetësuar fare kush e dëgjonte. Dukej sikur kënaqej duke e vënë në siklet.
— Edhe kur je e mërzitur, je e bukur, — tha më në fund Saimiri.
Klea u step. Ishte zhytur aq thellë në mendimet e saj, sa nuk e kishte kuptuar që prej më shumë se dhjetë minutash po ecnin në heshtje të plotë.
— Më fal… u humba pak në mendime… — belbëzoi ajo.
— Pse kërkon falje? Çfarë gabimi bëre? — ia ktheu ai butë. — Kam vënë re se kërkon ndjesë për gjithçka. Për gjëra që as nuk varen nga ty. Nuk duhet ta bësh këtë.
Ajo e pa me habi.
— E di çfarë? Sapo kuptova që motoja ime në jetë paska qenë: “më fal që ekzistoj”. Është absurde, apo jo? — buzëqeshi me ndrojtje, sikur po kërkonte falje edhe për atë rrëfim.
— Hajde të hyjmë në park! — propozoi papritur Saimiri, duke e tërhequr lehtë nga krahu drejt portës së parkut të qytetit. — Shiko, japin patina me qira. A di të rrëshqasësh?
— Unë? Po… kam provuar dikur… por ti ç’punë ke me— prit pak! — në të u zgjua menjëherë mjekja. Ajo e vështroi me rreptësi. — Çfarë patinash? Ke ende frakturë!
— Shh… — pëshpëriti ai dhe vendosi gishtin mbi buzët e saj. Pastaj, pa paralajmërim, e puthi. Ngadalë, me kujdes, sikur po zbulonte një shije të re. Klea ndjeu si i tretëshin mendimet dhe rezervat në përqafimin e tij.
— Ja ku u zgjove nga ai gjumi yt i çuditshëm, — tha ai me buzëqeshje. — Më në fund pak emocion! Edhe qortimi për këmbën time është fillim i mirë.
— Dhe pastaj? — pyeti ajo, ende me ndjesinë e puthjes mbi buzë.
— Pastaj do gjejmë mënyra të tjera për të të kthyer plotësisht në jetë. Dhe mjaft me “ju”, dakord? Le të flasim si miq… si dy njerëz që po afrohen.
Ai u drejtua nga një kioskë akulloresh, por ndaloi në gjysmë të rrugës dhe e pa me lojë.
— Po akullore a më lejohet, doktorreshë, apo është e ndaluar si patinat?
Divorci me Oltianin nuk erdhi lehtë. U zvarrit me muaj të tërë, i mbushur me grindje dhe llogari të ftohta. Ai tregoi anën më të ashpër: çdo send u nda me përpikëri, çdo gjë u rendit me lista dhe nënshkrime, sikur po mbyllej një kontratë biznesi, jo një martesë.
Më vonë, Klea u martua me Saimirin. Që nga ajo kohë, nuk dëgjoi më kurrë fjalë përçmuese drejtuar saj — as në vetmi, as para të tjerëve. Sepse ai e deshi ashtu siç ishte, pa kërkuar ta ndryshonte, pa e turpëruar për ndonjë mangësi të sajuar. Për të, ajo nuk kishte nevojë të kërkonte falje që ekzistonte.