Nuk thashë asgjë.
— Firmos këtu, — tha Anxhela dhe preku me majën e thoit vijën bosh në fund të fletës. — Pastaj nuk do të të shqetësojmë më.
Ngrita sytë dhe e vështrova drejt. Duhej të ishte rreth të tridhjetë e pesave. E rregulluar, e sigurt në vete, me atë lloj qetësie që kanë njerëzit që besojnë se gjithçka u takon. Rrinte në kuzhinën time sikur të kishte ardhur në shtëpinë e vet. Sikur borxhin ta kisha unë ndaj saj, jo e kundërta.
— Për çfarë ju duhet kjo? — e pyeta.
Anxhela u drejtua në karrige, sikur e kishte pritur pikërisht këtë pyetje.
— Sepse kështu është më e arsyeshme. Unë dhe Gentiani duam të krijojmë familje. Po mendojmë për kredi shtëpie, na duhet paradhënia. Na mungojnë katërqind mijë Lekë. Nëse ti heq dorë nga pensioni ushqimor, për një vit e gjysmë e mbyllim atë pjesë. Ndërsa tani ai të jep çdo muaj para ty dhe llogaritë tona nuk dalin.
Çdo muaj. Për pak më doli e qeshura. Në dy vjet kishte bërë njëmbëdhjetë transferta nga njëzet e katër që duhej të kishte bërë. Këtë quante “çdo muaj”? Po Gentiani vallë ashtu ia kishte paraqitur: “Unë paguaj rregullisht”? Apo e kishte gënjyer edhe për shumën?
Megjithatë nuk ia ktheva. Jo ende. Kryqëzova krahët mbi kraharor dhe vazhdova ta dëgjoja.
— Ti punon, apo jo, — vijoi ajo. Kaloi në “ti” aq natyrshëm, pa asnjë ngurrim, sikur kishim pirë kafe bashkë prej vitesh. — Ia del vetë. Fëmija është i veshur, ka këpucë, nuk i mungon gjë. Për çfarë të duhen këto lekë? Janë thjesht formalitet.
Formalitet. Pesëmbëdhjetë mijë e katërqind Lekë qenkan formalitet. Për të ndoshta po. Për mua ishin kursi i robotikës ku Ylli shkonte çdo të martë. Ishin xhaketa e dimrit që ia bleva në nëntor. Ishin tri vizita te dentisti, sepse dhëmbët e qumështit nuk presin derisa të rregullohen punët e të rriturve.
Anxhela priste përgjigje. Trokitte thonjtë mbi tavolinë: ngjyrë bordo, të mprehtë, të lëmuar në mënyrë të përsosur. Në mendjen e saj gjithçka ishte e thjeshtë: unë të hidhja një firmë dhe çështja mbyllej.
— Gentiani e di që jeni këtu? — pyeta qetë.
Ra një heshtje e shkurtër. Aq e shkurtër sa ndoshta dikush tjetër nuk do ta vinte re. Unë po. Ajo rregulloi çantën mbi gjunjë.
— Është vendim i përbashkët, — tha.
— Atëherë, nëse është i përbashkët, le të vijë vetë. Le të ulet këtu përballë meje dhe të më thotë në sy: djali im nuk më duhet, nuk dua të paguaj për të. Pastaj mund të flasim.
Sytë e Anxhelës u ngushtuan. Nuk e kishte parashikuar këtë. Kishte ardhur te ish-bashkëshortja e heshtur, e lodhur, që sipas saj do të trembej dhe do të firmoste. Por unë nuk u tremba. Dhe nuk firmosa.
— Ti nuk po kupton, — zëri iu bë më i ftohtë. — Për të është e vështirë. Ai është mes dy zjarreve. Ti i merr para pa pushim, ndërsa ai po përpiqet të ndërtojë një jetë të re.
I merr para. E futa pas veshit një tufë flokësh që më kishte dalë përpara dhe ktheva fytyrën nga soba. Ndeza çajnikun. Jo se më pihej çaj, por duhej të merresha me diçka, t’i ktheja shpinën, të mos ia tregoja fytyrën. Uji filloi të zhurmonte, pastaj të vlonte. Hodha ujë në filxhan, futa një bustinë menteje dhe prita të merrte ngjyrë. Avulli i gjelbër u ngrit ngadalë drejt tavanit dhe u përzie me parfumin e rëndë të Anxhelës. Çaji doli i hidhur; kisha harruar sheqerin. E piva megjithatë, në këmbë, pranë dritares, duke ndier shikimin e saj në shpinë.
— Unë nuk po i marr askujt asgjë, — thashë pa u kthyer. — Marr vetëm atë që ka vendosur gjykata. As më shumë, as më pak.
— Gjykata, gjykata, — përqeshi ajo me një frymëmarrje të prerë. — Ju gjithçka e çoni në gjykatë. Njerëzit normalë merren vesh.
U ula përballë saj. Filxhani mbeti mes nesh, ende i nxehtë, me avullin që ngrihej hollë.
— Jam përpjekur të merrem vesh, — iu përgjigja. — Dy herë vetëm këtë vit. Herën e parë i dërgova një përllogaritje të hollësishme: sa kishte borxh dhe për cilët muaj. E lexoi dhe nuk u përgjigj. Herën e dytë i propozova një plan pagesash: nga dhjetë mijë Lekë në muaj, plus detyrimin aktual. Pranoi. Muajin pasues nuk hodhi asnjë qindarkë.
Anxhela nuk foli. Pas pak tërhoqi zinxhirin e çantës, fort, me nervozizëm.
— Mirë, — tha më në fund. — Meqë me të mirë nuk po bëhet, do ta marr në telefon. Këtu, para teje. Le ta thotë vetë.
Nxori celularin dhe gjeti numrin. Unë e ndiqja në heshtje. Vetëm një herë hodha sytë shpejt nga rafti: telefoni im ishte aty, i vendosur drejt, dhe drita e kuqe e regjistrimit vezullonte pothuajse pa u vënë re.
Anxhela shtypi butonin e thirrjes dhe aktivizoi altoparlantin.
Një zile. Pastaj e dyta. Në të tretën, Gentiani u përgjigj.
— Anxhela, ç’ka?
Zëri i tij mbushi kuzhinën, i ashpër, i bezdisur. Nuk e kisha dëgjuar prej më shumë se gjashtë muajsh. Hera e fundit kishte qenë kur e mora për t’i kujtuar ditëlindjen e Yllit. Ai tha vetëm “mirë” dhe nuk telefonoi më.
— Jam te ish-gruaja jote, — foli Anxhela me zë të lartë, sikur donte të më tregonte forcën e saj. — Nuk pranon të firmosë. Fol ti me të.
Pati një pauzë. Nga ana e tij dëgjohej një televizor që gumëzhinte në sfond.
— Anxhela, të thashë, zgjidhe vetë. Më kanë ardhur në majë të hundës këto sherret e grave.
Sherret e grave. Djali i tij, pensioni ushqimor i tij, borxhi i tij — dhe ai i quante “sherre grash”. Qëndrova pranë dritares, duke mbajtur filxhanin me të dyja duart. Çaji ishte ftohur tashmë, por nuk e lëshoja. Kisha nevojë të mbahesha pas diçkaje.
— Gentian, ajo nuk po kupton, — ngriti zërin Anxhela. — Shpjegoja normalisht. Thuaji që jeni marrë vesh.
— Dëgjo, le të firmosë, — ia preu ai. — M’u lodh koka nga këto histori. Do para? Le të punojë. Jam lodhur.
Për Yllin nuk nxori nga goja as edhe një fjalë.