kur ajo, me aq vetëbesim, po nxirrte nga çanta letrën e vet. Sytë i lëviznin me nxitim mbi rreshta: janar, shkurt, mars. E kuqe, e kuqe, e gjelbër. Prapë e kuqe. Pastaj sërish e kuqe. Unë e pashë çastin kur filloi ta kuptonte. Jo menjëherë. Ngadalë. Sikur brenda kokës po i bashkoheshin copat: nuk ishin njëzet mijë, por njëqind e tetëdhjetë mijë. Nuk ishte “një vonesë e vogël”, por gjysmë viti para që i takonin një fëmije. Ajo po mblidhte katërqind mijë Lekë për këstin e parë të shtëpisë, ndërsa njëqind e tetëdhjetë mijë Lekë për djalin e tij i dukeshin thjesht “formalitet”.
Ktheva edhe një faqe tjetër.
— Kjo këtu është kopja e kërkesës në zyrën e përmbarimit gjyqësor. Ka numër protokolli dhe datë: data gjashtë. Një javë më parë. Procedura përmbarimore tashmë është hapur.
— Çfarë do të thotë kjo? — zëri i Anxhelës ishte bërë tjetër. Më i hollë. Më i ulët. Ku kishte shkuar ajo gruaja që, dyzet minuta më parë, trokiste me taka në korridorin tim?
— Do të thotë se brenda dy-tri javësh përmbaruesit do të kërkojnë të dhëna për llogaritë e tij bankare. Pastaj do t’i bllokojnë derisa borxhi të shlyhet i gjithi. Të gjitha llogaritë. Edhe atë ku po kurseni për këstin e parë.
Nuk ndieja triumf. As kënaqësi. Brenda meje kishte vetëm qetësi. Ajo lloj qetësie që të vjen kur ke mbajtur për një kohë të gjatë një çantë të rëndë dhe më në fund e ul në dysheme.
Anxhela u ngrit në këmbë. Stoli gërvishti dyshemenë. Ajo rrëmbeu telefonin dhe telefonoi Gentianin. Një zile. E dyta. Këtë herë ai nuk e hapi menjëherë. E treta, e katërta. Në të pestën u përgjigj.
— Më ke gënjyer, — foli Anxhela me nxitim, duke i kapërcyer fjalët. Zëri i dridhej. — Njëzet mijë, ë? Njëzet?! Ajo ka dokumente këtu: njëqind e tetëdhjetë mijë! Përmbarimi! Do të bllokojnë llogarinë! Çfarë shtëpie, Gentian? Çfarë kredie shtëpie, kur ti ke borxh për gjashtë muaj përpara?!
Nga ana tjetër dëgjova një murmuritje të mbytur. Fliste ulët, pa qartësi. Me siguri po mundohej të justifikohej.
Anxhela nuk e la të mbaronte. E ndërpreu telefonatën. E hodhi celularin në çantë dhe u përpoq të mbyllte zinxhirin, por duart nuk i bindeshin; zinxhiri ngeci. Ajo e tërhoqi me forcë, u kthye nga dera dhe u nis.
Te pragu ndaloi. Pastaj u kthye nga unë.
— Pse m’i tregove të gjitha këto?
Unë qëndroja te hapësira e derës, me shpatullën mbështetur te korniza. Dosja ishte ende e hapur mbi tavolinë.
— Sepse erdhët në shtëpinë time, në banesën ku po fle fëmija im, — i thashë. — Dhe kërkuat që unë të heq dorë nga paratë që, sipas ligjit, i përkasin atij. Jo mua. Atij. Një djali shtatëvjeçar që ëndërron një çantë shkolle me raketë. Unë nuk ju kam asnjë detyrim. Dhe nuk do të firmos asgjë.
Anxhela e tërhoqi dorezën. Doli. Dera u përplas pas saj dhe shtëpia ra në heshtje.
Mbeta në korridor. Aroma e parfumit të saj rrinte ende pezull në ajër, e ëmbël, e huaj. Nga kuzhina vinte era e hikërrorit të ftohur. Nga dhoma e Yllit nuk dëgjohej asgjë: e kishte zënë gjumi.
Shkova te rafti dhe mora telefonin. Pashë ekranin: regjistrimi kishte zgjatur dyzet e shtatë minuta e katërmbëdhjetë sekonda. Shtypa “stop”. E ruajta skedarin. Pastaj ia dërgova vetes me email, për çdo rast, si kopje të dytë.
Më pas u ula në stolin ku kishte qenë ulur Anxhela. Ishte ende i ngrohtë. Mbi tavolinë kishte mbetur letra e saj: “deklaratë për heqje dorë”. E kapa me dy gishta, e palosa me kujdes dhe e futa në dosje. Edhe ajo mund të hynte në punë.
Atë mbrëmje, rreth orës dhjetë, telefoni dha një njoftim. Transfertë: dyzet e pesë mijë Lekë. Nga Gentiani. Pa shpjegim. Pa mesazh. Për herë të parë pas gjashtë muajsh, vetë, pa telefonata, pa lutje, pa kujtesa.
Një muaj më vonë, përmbaruesi më shkroi në mesazh: llogaria e Gentianit ishte bllokuar dhe shuma prej njëqind e tridhjetë e pesë mijë e dyqind Lekësh ishte tërhequr për shlyerjen e detyrimit. Mbetja: zero. Borxhi ishte mbyllur.
Anxhela u zhduk. Nuk i di hollësitë dhe, të them të drejtën, nuk kam dëshirë t’i di. Me sa duket, kur i bëri llogaritë siç duhej, ideja e një kredie shtëpie me një njeri të cilit i bllokohen llogaritë nuk iu duk më aq e mirë.
Pas bllokimit, Gentiani pushoi së telefonuari Yllin. Më parë e merrte një herë në dy-tri javë, shkurt, sa për të thënë se e kishte bërë. Tani ra heshtja. Ylli më pyeti vetëm një herë:
— Mami, a do të më telefonojë babi?
— Nuk e di, zemër, — iu përgjigja. — Por unë jam këtu.
Ai tundi kokën dhe shkoi të ndërtonte me kuba. Shtatë vjeç është ajo moshë kur fëmijët kuptojnë më shumë nga ç’do të donin të rriturit.
Në gusht ia bleva çantën e shkollës. Blu, me raketë. Pikërisht atë. Qëndroja në dyqan, e mbaja në duar dhe mendoja: këto para nuk janë lëmoshë. Nuk janë mëshirë. Nuk janë nder. Janë ajo që i takon djalit tim thjesht sepse ka lindur. Dhe për herë të parë pas dy vitesh, nuk m’u desh të përulesha për t’i marrë.
Në mbrëmje qëndrova në korridor. Dera ishte e mbyllur. Një derë e zakonshme, e bardhë, me një bravë të thjeshtë. Një muaj më parë ia kisha hapur një të huaje që kishte ardhur të merrte atë që i përkiste fëmijës tim. Tani dera ishte vetëm derë. Hyrja e një shtëpie ku unë dhe Ylli ishim të sigurt. Ku vinte era e ushqimit tonë, jo e parfumit të huaj. Dhe ku, mbi raft, telefoni rrinte i heshtur, pa asnjë regjistrim të ndezur.
Po juve, a ju kanë kërkuar ndonjëherë të hiqni dorë nga të drejtat tuaja për rehatinë e dikujt tjetër?