E shihja fare qartë: zemërimi i tij nuk kishte lidhje as me qeset, as me të ëmën. Ai ishte i tërbuar sepse unë kisha pushuar së qeni pjesa e rehatshme e atij mekanizmi. Dikur ai sillte telashin në shtëpi, ndërsa unë e ktheja në pirgje rrobash të pastra. Tani telashi i kishte mbetur atij në dorë.
Në mbrëmje, më në fund, i nxori qeset nga banja dhe i tërhoqi zvarrë deri në korridor. Jo që t’i çonte diku. Thjesht për të ma vërtetuar sa shumë pengonin.
– Shijoje pamjen, – tha.
I hodha një sy. Katër thasë kishin zënë gjysmën e kalimit. Nga njëri kishte dalë një bluzë fëmije me njollë frutash të kuqe. Erioni priste të shpërtheja, të thosha diçka, të futesha në lojën e tij. Unë vetëm kalova anash, mora çantën time me laptop dhe u mbylla në dhomë për të punuar.
Rreth orës nëntë, Flutura Tola erdhi vetë.
Hyri pa lajmëruar. Çelësat i kishte që nga koha kur ne iknim me pushime dhe i kërkonim të ujiste lulet. Pas saj vinte Anxhela Nushi, motra e Erionit, me një qese të pestë në duar. E mbante me të dyja duart, sikur po sillte ndonjë dhuratë, vetëm se fytyra i rrinte e ngrysur.
– Ja ku arritëm, – tha vjehrra, duke parë korridorin. – E bëtë shtëpinë cirk.
Dola nga dhoma dhe qëndrova te dera. Erioni rrinte pranë dollapit të këpucëve. Nuk më shikonte mua. Sytë ia kishte ngulur së ëmës, si një nxënës që pret ta mbrojnë kur ka ardhur dikush për t’i kërkuar llogari.
Flutura Tola hoqi çizmet, i vendosi me kujdes me majat nga muri dhe hyri më tej pa pyetur. Ajo gjithmonë futej kështu në apartamentin tonë: jo si mysafire, por si në pronën e vet, ku ne rastësisht banonim gabimisht.
– Fjolla, ti je grua e rritur, – nisi ajo. – Vërtet duhet të ta shpjegoj unë që në familje njerëzit ndihmojnë njëri-tjetrin?
Anxhela e uli qesen në dysheme dhe shtoi:
– Unë kam dy fëmijë. Nuk ia dal fizikisht me të gjitha.
Vështrova thonjtë e saj. Llak i errët, i freskët, formë e rregullt. Sipër në qese dukej xhaketa e burrit të saj. Pra, nuk ia dilte e gjithë familja, përfshirë edhe një burrë të rritur, që kishte fuqi ta vishte atë xhaketë, por jo ta fuste në lavatriçe.
– E kuptoj që nuk ia dilni, – thashë. – Prandaj qeset do të shkojnë atje ku rrobat lahen kundrejt pagesës.
Vjehrra mblodhi sytë.
– Çfarë pagese tani?
Shkova në dhomë dhe u ktheva me një fletë në dorë. Gjatë ditës, ndërsa Erioni i lëvizte thasët nëpër korridor me një lloj demonstrimi të heshtur, unë kisha gjetur lavanderinë më të afërt vetëshërbyese. Kisha shkruar adresën, orarin dhe çmimet. Asgjë e komplikuar. Një fletë e zakonshme. Shkronja të zeza, rreshta të drejtë.
– Kjo është adresa. Kanë lavatriçe të mëdha për batanije, perde dhe xhaketa. Punojnë deri në dhjetë të mbrëmjes.
Anxhela e mori e para fletën, e përshkoi me sy dhe turfulloi.
– Domethënë tani duhet të paguajmë për larjen?
– Nëse janë rrobat tuaja, po.
Flutura Tola u drejtua menjëherë. Kishte pamjen e një njeriu që kishte ardhur të merrte bindje, por në vend të saj kishte marrë udhëzime.
– Erion, po e dëgjon këtë?
Erioni më në fund ktheu sytë nga unë.
– Fjolla, mjaft. Po poshtëron nënën time.
– Jo. Po i kthej gjërat e saj.
– Është e njëjta gjë!
– Për mua jo.
Korridori nuk dukej i ngushtë vetëm prej qeseve. Ishte ngushtuar sepse secili kishte zënë vendin e vet dhe askush nuk mund të shtirej më sikur përplasja ishte rastësi. Vjehrra nuk kërkonte ndihmë. Kërkonte të drejtën të më komandonte përmes të birit. Anxhela nuk donte mbështetje. Donte që koha ime të bëhej vazhdim i fundjavës së saj. Erioni nuk donte qetësi. Donte që unë, si gjithmonë, ta rrafshoja gjithçka, sepse kështu atij i binte më lehtë.
Mora nga komodina çelësat e Flutura Tolës. Çelësat e apartamentit tonë. Varësja ishte e rëndë, me një patkua metalike. Dikur e kishte sjellë vetë dhe kishte thënë se “shtëpia duhet të ketë fat”. Tani ai patkua më preku pëllëmbën me skajin e ftohtë.
– Këta çelësa do t’i lini këtu.
Vjehrra puliti sytë.
– Çfarë?
– Nuk hyni më pa rënë ziles. Nëse doni të takohemi, merremi vesh më parë.
Erioni bëri një hap drejt meje.
– A je në vete fare?
Ngrita dorën që të mos afrohej më shumë. Jo për skenë. Thjesht vendosa largësinë që më duhej.
– Erion, tani do t’i marrësh qeset dhe do t’ia çosh mamit. Bashkë me këtë fletë. Nëse do të ndihmosh, ndihmo vetë. Laji, çoji në lavanderi, vari te shtëpia e saj. Por nëpërmjet meje kjo nuk kalon më.
Anxhela buzëqeshi me përçmim.
– Bukur e paske rregulluar. Po e kthen burrin kundër familjes.
E pashë drejt. Sipër në qesen e saj dukeshin geta fëmijësh, një xhaketë burri dhe një peshqir që vinte nga banja e dikujt tjetër. Të gjitha kishin ardhur tek unë pa kërkesë, pa falënderim, pa pyetje. Dhe tani më akuzonin mua se nuk pranoja të jetoja brenda rrëmujës së tyre.
– Unë nuk po kthej askënd kundër askujt. Thjesht nuk marr më punën e huaj përsipër.
Flutura Tola hoqi ngadalë byzylykun nga kyçi, pastaj e vendosi prapë. E kishte zakon të prekte stolitë sa herë që biseda nuk shkonte sipas planit të saj.