– Erion, vendos. Ose nëna jote, ose gruaja që bëri gjithë këtë shfaqje për ca rroba.
Ai ktheu sytë nga unë. Në vështrimin e tij u duk për një çast shpresa se ajo fjali do të më trembte. Dikur, mbase, do të më kishte trembur. Jo zgjedhja vetë, por ideja se, në fund, fajin për paturpësinë e të tjerëve do të ma ngarkonin mua. Por tani përpara meje ishin pesë qese, letra me adresën e lavanderisë, çelësat e derës sime dhe një burrë që, gjatë gjithë kësaj kohe, nuk kishte thënë as edhe një herë: “Fjolla, këtë e zgjidh unë.”
– Zgjedhja të takon ty, – i thashë. – Por jo mes meje dhe nënës sate. Mes një bisede prej të rriturish dhe zakonit për të më sjellë mua theset e të tjerëve.
Ai fërkoi ballin me dorë.
– Jam lodhur.
– Edhe unë.
Fjala doli e ulët, pothuajse pa zë, por brenda saj kishte më shumë fund sesa në çdo britmë. Erion Gjini e kuptoi. E pashë nga mënyra si ngriu në vend. Nuk u zbut, nuk u pendua; thjesht e kuptoi se dera e zakonshme nuk hapej më si më parë.
Ai rrëmbeu qesen e parë me një lëvizje të prerë. Pastaj të dytën. Anxhela Nushi mori menjëherë paketën e saj, sikur të kishte frikë se mos i kërkoja pagesë edhe për ajrin që kishte zënë në korridor. Flutura Tola qëndroi deri në çastin e fundit. Çelësat nuk i la menjëherë mbi komodinë; i vendosi me forcë, që metali të përplasej fort mbi dru.
– Mbaje mend këtë ditë, Fjolla.
Unë tunda kokën.
– E kam mbajtur tashmë.
Të tre dolën. Erioni u kthye pas dyzet minutash. Vetëm. Pa qese.
Hapi derën me çelësin e tij, hoqi xhaketën dhe e vari në grepin e zakonshëm. Korridori dukej çuditërisht i lirë. Në dysheme kishte mbetur vetëm një shenjë drejtkëndëshe pluhuri, aty ku kishin qëndruar theset. Mora një leckë, e njoma dhe fshiva pllakat. Erioni më ndiqte me sy teksa kaloja dorën mbi dysheme, dhe, për një arsye të çuditshme, pikërisht kjo e preku më shumë se çdo gjë tjetër.
– Mund të mos e kishe çuar deri këtu, – tha ai.
E shtrydha leckën në kovë.
– Mund të më kishe pyetur që natën e parë.
Ai nuk foli. Në kuzhinë dëgjohej frigoriferi, ndërsa pas murit, në dhomë, pulsonte drita e ekranit të laptopit. Në apartament nuk kishte muzikë fitoreje, as ndonjë mbyllje të bukur si në filma. Kishte vetëm një burrë të mësuar që nëna e tij të urdhëronte dhe gruaja të bënte. Dhe isha unë, aq e rraskapitur sa nuk kisha më forcë ta ngatërroja dashurinë me shërbimin.
– Mami tha se nuk do të vijë më këtu, – mërmëriti ai.
– Është vendimi i saj.
– Anxhela u ofendua.
– Edhe ai është vendimi i saj.
– Po unë?
E pashë drejt. Për herë të parë, në atë pyetje kishte diçka të vërtetë. Jo kërkesë, jo mbrojtje të zakonshme të së ëmës, por hutimin e një njeriu të cilit ia kishin hequr nga duart një skemë të rehatshme.
– Ti nesër do të blesh një kosh më vete për rrobat e tua, – i thashë. – Dhe do të vendosësh vetë si do t’i lash e si do të kujdesesh për to. Unë nuk do të laj më për dikë që e quan turp refuzimin tim.
Ai deshi të kundërshtonte. E pashë si po i ngjitej fjalia në fyt, si fytyra po i merrte shprehjen e njohur. Por pastaj sytë i shkuan te korridori bosh, te çelësat e nënës së tij mbi komodinë, te mënga ime e lagur. Dhe heshti.
Të nesërmen, vërtet bleu një kosh. Ishte i lirë, blu, me një dorezë pak të shtrembër. E vendosi pranë anës së tij të dollapit. Me një siklet të dukshëm, sikur të mos po vendoste një kosh, por një pranim që nuk dinte ta thoshte me fjalë.
Flutura Tola telefonoi në mbrëmje. Jo mua, por Erionin. Ai doli në kuzhinë, megjithatë derën nuk e mbylli, ndaj disa fjali i dëgjova qartë.
– Jo, ma, nuk do t’i çoj.
Heshtje.
– Sepse janë gjërat tuaja.
Pauza u zgjat.
– Po, e kuptoj që të vjen keq. Por Fjolla nuk e ka detyrim.
Ai nuk fliste si hero. Madje as me ndonjë vendosmëri të madhe. Thjesht, për herë të parë, nuk po ma kalonte mua bisedën që duhej ta bënte vetë. Kjo nuk mjaftonte që gjithçka të rregullohej. Por mjaftonte që unë të mos ndizja më lavatriçen nga frika e pakënaqësisë së dikujt tjetër.
Pas një ore, ai vendosi mbi tavolinë dy çajra. I imi ishte pa sheqer. E kishte mbajtur mend. U ul përballë meje, shtyu nga ana ime pjatëzën me limon dhe nuk u përpoq të sillej sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
– Unë vërtet mendoja se ishte gjë e vogël, – tha.
E mbështolla filxhanin me të dyja duart.
– Për ty edhe ishte e vogël. Sepse e bëja unë.
Nuk pohoi menjëherë. Vështronte tavolinën, ku mbi sipërfaqen e çelët kishte mbetur rrethi i filxhanit të nxehtë. Pastaj u ngrit, mori një pecetë dhe e fshiu vetë. Një veprim i imët, gati qesharak pas gjithë asaj që kishte ndodhur. Por ndonjëherë kufijtë e rinj nisin pikërisht kështu: pa zhurmë, pa betime për gjithë jetën, pa fjalë të zbukuruara.
E mbarova çajin dhe shkova në banjë. Lavatriçja rrinte bosh. Mbi kapak nuk kishte më shënime, bluza të huaja apo qese me perde. Në kosh ishin vetëm rrobat e mia. Mbylla derën e kazanit dhe kalova gishtin mbi gërvishtjen në kapak.
Ajo lavatriçe nuk mbeti më pa punë.
Thjesht pushoi së punuari për ata që mendonin se koha ime ishte falas.