Edhe ato pak lodra që kishin mbetur. Çantat e shpinës.
— Ku t’i çojmë? — pyeti përgjegjësi i punëtorëve të transportit.
— Në Rrugën e Gjelbër, numri katërmbëdhjetë, apartamenti dyzet e një. Lërini para derës. Nëse nuk hap njeri, lërini poshtë, te hyrja.
Mjeshtri e ndërroi bravën për dyzet minuta. I dorëzoi tri çelësa të rinj. Arjana pagoi, mbylli derën pas tij dhe u ul në dysheme, në korridorin e heshtur.
Telefoni ra pas një ore e gjysmë. Ishte numri i Kastriotit.
— Arjana! Çfarë ke bërë kështu?! Më telefonon Elvana duke bërtitur se i kanë sjellë disa thasë te dera!
— Ashtu duhet. Janë gjërat e tua. Edhe gjërat e fëmijëve të tu. I dërgova në të vetmen adresë ku, siç doli, ti i kalon të shtunat.
— Ti qenke çmendur! Ajo ka burrë! Mentori vjen në darkë, çfarë do të mendojë?!
— Mentori? Për të mos u shqetëso. I shkrova unë. I dërgova adresën, orarin e vizitës sate dhe një përmbledhje të shkurtër të historisë me “rubinetat që rridhnin”. Doli njeri shumë i kthjellët. U përgjigj vetëm me një fjalë: “Faleminderit”.
— Ti… ti nuk e ke bërë këtë.
— E bëra, Kastriot. Madje do ta kisha bërë shumë më herët, po të mos kisha besuar çdo fjalë tënden për një vit të tërë. E di, është gati qesharake: ishe aq i bindur se unë jam naive, sa hoqe dorë fare nga kujdesi. Të mërkurën solle djemtë këtu dhe vetë u nise te Elvana nga dera kryesore. As kokën nuk ktheve, sikur të mos të shkonte ndër mend se gruaja jote mund të ishte pas qoshes.
— Arjana, më dëgjo…
— Jo. Tani do të më dëgjosh ti. Djemtë janë te Shpresa Leka. Janë mirë, kanë ngrënë dhe po luajnë me konstruksione. Bravën e ndërrova. Kërkesën për divorc do ta dorëzoj të hënën.
— Nuk mund ta bësh kështu! Ne przec…
— Çfarë “ne”? Kishim një marrëveshje, apo jo? Po, Kastriot, kishim. Fëmijët te Elvana. Fundjavat tona. Besnikëri nga të dyja palët. Brenda një viti i shkele të tria pikat. Po të ishte kontratë, do të të kërkonin dëmshpërblim.
— Unë nuk të kam tradhtuar!
— Ti hape derën e apartamentit të ish-gruas sate, të shtunën në mëngjes, me shapka shtëpie në këmbë. Mund ta quash, sigurisht, “ndihmë për rubinetin”, por atëherë je hidrauliku më i paaftë në qytet, sepse rubineti prapë nuk u rregullua.
Kastrioti heshti. Arjana dëgjoi vetëm frymëmarrjen e tij të rëndë në telefon.
— Nga e di ti punën e rubinetit?
— Sepse dje të dëgjova duke përsëritur justifikimin. E mërmëriste me vete në banjë, duke menduar se unë flija. “Rrodhi rubineti, ajo më mori, unë vetëm kalova.” Kastriot, edhe gënjeshtrat i thua pa talent. Të paktën të kishe thënë “u ça tubi”; do të tingëllonte më serioze.
— Arjana, po vij. Do të flasim si njerëz.
— Mos eja. Çelësat nuk të hapin më derën. Biseda mbaroi. Dua të mbash mend vetëm këtë: unë pranova të martohesha me ty duke e ditur se kishe fëmijë. I desha ata. Çdo fundjavë: park, vizatime, libra. Ndërsa ti, në atë kohë, gjoja shkoje te një mik ose te nëna jote. Meqë ra fjala, Shpresa Leka ma konfirmoi: ti nuk ke shkuar tek ajo as edhe një herë gjatë katër muajve të fundit.
— Ajo ta tha këtë?!
— Tha edhe më shumë. Më tha: “Arjana, të jam mirënjohëse që e ke duruar tim bir. Ai nuk e meriton.” Dhe e di çfarë? Ka të drejtë.
— Unë s’kam ku të shkoj.
— Ke adresën e Elvanës, ku duket se ndihesh si në shtëpi. Ke edhe adresën e Shpresa Lekës, e cila pret shpjegime. Në fund të fundit, ke gjithë botën përpara; vend ka boll. Apartamenti im nuk është më në listë.
Arjana shtypi butonin e mbylljes dhe e bllokoi numrin. Pastaj bllokoi çdo mënyrë tjetër me të cilën ai mund ta kontaktonte. Më pas u ul mbi stolin e vogël në korridor dhe qëndroi një minutë të tërë në qetësi.
Telefoni ra nga një numër i panjohur. Ajo u përgjigj.
— Arjana? Jam Mentori. Burri i Elvanës. Ose, me sa duket, ish-burri i saj që nga sot.
— Mentor… Më vjen keq që ndodhi kështu.
— Mos t’ju vijë. Kisha kohë që dyshoja, por më mungonte një provë. Ju ma dhatë atë provë.