— Dhe jo çfarëdo prove, — shtoi ai me një hidhërim të qetë. — Thasët me rrobat e tij para derës sime flasin më fort se çdo fotografi.
— Ai doli te dera me pantoflat tuaja.
— Me ato jeshilet? Me dinosaurë?
— Jo. Me gri, me kuadrate.
— Ah, ato i mbaj për raste të veçanta. E pabesueshme. Edhe pantoflat e tjetrit vesh pa pikë turpi.
Për disa çaste heshtën të dy. Pastaj Mentor qeshi lehtë, si njeri që nuk di më nëse duhet të qajë apo të tallet.
— E dini, Arjana, tani jam në ballkon dhe po shoh poshtë dy thasë me plaçka te hyrja. Dhe, çuditërisht, ndihem më i lehtësuar. Si të ma kishin prerë një dhëmb që më dhembte prej tre vitesh.
— Dhëmbi nuk pritet. Hiqet.
— Ky imi qenka i tillë që s’e zgjidh veçse me amputim.
— Ju uroj forcë, Mentor.
— Edhe unë juve. Si duket, jemi në të njëjtën barkë. Vetëm se ju rremoni më shpejt. Unë do të kisha vazhduar të dyshoja edhe një muaj tjetër.
Arjana e uli telefonin. Banesa u duk menjëherë më e zbrazët, më e qetë. Në dysheme kishte mbetur shenja ku kishte qëndruar tavolina e Kastriotit. Në raft dukej një drejtkëndësh pluhuri, vendi ku dikur rreshtoheshin librat e tij. Në banjë varej vetëm një grep bosh, ai ku kishte qenë manteli i tij.
Pas pak e mori Vesa.
— Arjanë, si je? Të pashë online, por s’po shkruaje gjë.
— Vesa, kishe të drejtë.
— Për surprizën?
— Pikërisht për atë. Doli surprizë, po jo nga ato që të gëzojnë.
— Fol. Çfarë ndodhi?
— Ai solli fëmijët me gjithë valixhe dhe vetë shkonte te ish-gruaja. Unë shkova në adresën që gjeta. Ma hapi derën ai. Me pantofla shtëpie. Ja surpriza.
— Po ti?
— Ndërrova bravat, ia nisa rrobat me punëtorë te ish-i, i shkrova burrit të saj dhe do të kërkoj divorcin.
— Për sa orë i bëre të gjitha këto?
— Për katër. Ndoshta për tre orë e gjysmë.
— Arjana, ti s’je njeri, je makineri. Unë do kisha qarë një javë me fytyrën në jastëk.
— Do qaj më vonë. Tani s’kam kohë për këtë. Tani duhet të marr Shpresa Lekën dhe të sigurohem që djemtë kanë ngrënë darkë.
Në po atë kohë, Kastrioti qëndronte në mes të rrugës me telefonin në dorë, ndërsa aparati dridhej pa pushim. Elvana po e telefononte për të gjashtën herë. Mentori i kishte dërguar një mesazh të shkurtër: “Merri plaçkat e tua. I pështirë.” Nëna i kishte shkruar: “Eja. Duhet të flasim.”
Ai nuk iu përgjigj askujt. Vetëm vështronte ekranin, ku çdo thirrje e re i dukej si një vendim gjykate.
Një vit më parë, gjithçka i dukej e rregulluar në mënyrë të përsosur. Gruaja e donte, fëmijët ishin nën kujdes, ish-i ishte gjithmonë aty kur i duhej, burri i saj s’dinte asgjë. Një ndërtim pa të çarë, i ngritur bukur mbi gënjeshtra. Si një shtëpi prej letrash.
Dhe ajo shtëpi u shemb brenda katër orësh. Mjaftoi një rrugë e bërë nga Arjana drejt asaj adrese, dhe gjithçka u thërrmua. Gruaja ndërroi bravat. Mentori mësoi të vërtetën. Nëna priste shpjegime. Elvana ishte në panik.
Telefoni nisi prapë të binte. Elvana.
Kastrioti e refuzoi thirrjen. E futi telefonin në xhep dhe u nis përgjatë trotuarit, pa e ditur ku po shkonte, për çfarë po ecte, dhe mbi të gjitha, çfarë do të bëhej tani e tutje.
Ndërkohë, Arjana po telefononte vjehrrën.
— Zonja Shpresa, a hëngrën djemtë?
— Hëngrën, Arjanë. Nga katër petulla secili. Tani po flenë.
— Faleminderit shumë.
— Arjana… do ta nisësh divorcin?
— Të hënën dorëzoj kërkesën.
— Nuk do të të bind të heqësh dorë. Ai e meritoi. Por djemtë… Ti je lidhur me ta, apo jo?
— Jam lidhur. Oltiani më vizaton kartolina çdo të diel. Ylli mësoi të lexojë dhe fjalën e parë “diell” ma lexoi mua.
— Ti ke bërë më shumë për ta sesa babai i tyre gjatë gjithë këtij viti.
— Fëmijët s’kanë faj për asgjë. Nëse ju duhet ndihmë, unë jam këtu. Por me Kastriotin ka marrë fund.
— E di, bija ime. E di.
Arjana e vendosi telefonin mbi komodinë. Shtëpia ishte e heshtur, e zbrazët dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, vetëm e saj. Nuk kishte më çanta të huaja në korridor, as gënjeshtra të huaja që rëndonin ajrin, as pantofla të huaja pranë derës.
Ajo iu afrua pasqyrës dhe pa veten. Sytë i kishte të thatë. Mjekrën të ngritur. Njëzet e tetë vjeçe, por brenda një dite dukej sikur ishte plakur dhe ishte përtërirë njëkohësisht.
Nga Vesa erdhi një mesazh: “Jam krenare për ty.”
Arjana buzëqeshi lehtë dhe iu përgjigj: “Faleminderit. Tani vazhdoj jetën.”