Kjo shumë do t’i zbritet nga pjesa që i takon në apartamentin ku jetoni tani. Në thelb, ai e ka marrë tashmë pjesën e vet në para dhe ia ka dorëzuar motrës. Praktika gjyqësore është në anën tonë. Ndërsa që të mos kenë kohë të shesin apo të kalojnë ndonjë pronë në emër tjetër, unë që sot do të përgatis kërkesën për masa sigurimi mbi të gjitha llogaritë dhe pasuritë e tij. Dhe më beso, edhe transaksionin e kunatës do ta ngadalësojmë: do të njoftojmë Agjencinë Shtetërore të Kadastrës se burimi i parave është objekt mosmarrëveshjeje.
Tri ditët që pasuan, Arjana Cani u soll sikur nuk kishte ndodhur asgjë. Përgatiste darkën, e pyeste Flamur Bashën për projektet e tij, ia hekuroste këmishët. Flamuri, i bindur se gruaja e kishte kapërdirë fyerjen, u çlirua krejt. Madje nisi të fliste për pushimet e verës dhe të arsyetonte me zë të lartë se sa mirë do t’i bënte Ilir Nushit të jetonte më vete.
Shpërthimi erdhi të premten në mbrëmje. Mimoza Marku u shfaq te shtëpia e tyre për t’u mburrur me fotografitë e çelësave të studios së re. U ul në divan, pinte çaj me jasemin dhe fliste me entuziazëm të zhurmshëm se çfarë letër-muri do të zgjidhte për korridorin.
Arjana doli nga dhoma e punës me një dosje të trashë kartoni në dorë. U afrua te tavolina e mesit dhe e hodhi dosjen mbi revistat me kopertina shkëlqyese.
— Ç’është kjo? — pyeti Flamuri me përtesë, pa ia ndarë sytë mirë televizorit.
— Është kopja e padisë për zgjidhje martese dhe pjesëtim pasurie, — tha Arjana me një zë të qetë, pothuajse të ftohtë. — Bashkë me të, është edhe kopja e vendimit të gjykatës për vendosjen e sekuestros mbi llogaritë e tua dhe mbi apartamentin tuaj të mrekullueshëm, Flamur.
Fytyra e burrit u zbeh në çast, duke marrë një ngjyrë të hirtë. Mimoza ngriu me filxhanin në dorë, të ndalur në ajër para se ta çonte te buzët.
— Çfarë divorci? Çfarë gjykate? Ti ke humbur mendjen? — zëri i Flamurit iu thye dhe iu ngjit në një ton të hollë, gati qesharak. Ai rrëmbeu letrat dhe nisi t’i lexonte me ngut, rresht pas rreshti.
— Mendjen e kam shumë në vend, — ia ktheu Arjana. — Ndryshe nga ju të dy, nëse keni besuar se mund të më vidhnit paratë dhe pastaj ta mbyllnit punën me përralla për detyrime familjare.
— Të vidhnim?! — klithi Mimoza, duke u hedhur përpjetë nga divani. Çaji iu derdh mbi qilimin e çelët, por Arjana as nuk lëvizi qerpikun. — Ato janë paratë e vëllait tim! Ai ka të drejtë të ndihmojë familjen e vet! Ti ke qenë gjithmonë egoiste! Vetëm për vilat e tua mendon! Djali im do të mbetet në rrugë për shkak të pangopësisë sate!
— Djali juaj mund të punojë korrier, kamarier ose hamall. Është njëzet e dy vjeç, — u përgjigj Arjana prerë, duke kryqëzuar duart në kraharor. — Sa për “të drejtat”, Kastriot Dushku e ka shpjeguar me shumë hollësi në padi pse Flamuri nuk kishte të drejtë t’i transferonte ato para. Flamur, ti ke disponuar pasuri të përbashkët pa pëlqimin tim. Tani pjesa jote në këtë apartament do të ulet pikërisht me atë shumë. Me fjalë të tjera, apartamenti kalon i tëri tek unë.
— Ti s’ke asnjë të drejtë! — bërtiti Flamuri, duke tundur dosjen në ajër. — Ne e vendosëm bashkë! Jemi familje! E votuam këtë vendim!
Arjana buzëqeshi hidhur, teksa iu kujtua një komedi e vjetër.
— Jeni tamam si te filmi “Garazhi”, Flamur. Me shumicë votash vendosët të më nxirrnit nga lista e ortakëve. Vetëm se garazhi është imi. Paratë janë të miat. Edhe apartamenti është imi.
Pastaj nisi një skenë e neveritshme. Mimoza qante, e mallkonte Arjanën, mbante dorën te zemra dhe kërkonte të thirrej urgjenca. Flamuri në fillim provoi ta prekte në ndjenja, duke i kujtuar muajin e mjaltit në Pragë; më pas e akuzoi se ia kishte shkatërruar vetëbesimin me punën e saj të pandërprerë; dhe në fund, kur pa se asgjë nuk funksiononte, kaloi hapur te fyerjet, duke e quajtur makineri të thatë llogaritare, pa zemër dhe pa ndjenja.
Arjana qëndronte pranë dritares dhe vështronte qytetin e mbrëmjes. Brenda saj nuk kishte më as dhimbje, as zhgënjim. Kishte vetëm një lehtësim të pabesueshëm, si kur një plagë e qelbëzuar çahet më në fund dhe sëmundja nis të tërhiqet.
— Ke saktësisht dy orë për të mbledhur gjërat e tua, — tha ajo pa u kthyer nga ata.