— Çelësat lëri mbi komodinën e hyrjes. Pastaj mund të shkoni në studion e re të Ilir Nushit. Ah, po… Agjencia e Kadastrës e ka pezulluar regjistrimin e pronësisë pas kërkesës sonë. Kështu që, për momentin, çelësat që mban Mimoza Marku janë thjesht një kujtim i bukur. Tapetet dhe mobiliet zgjidhini me mendje.
Flamur Basha e kuptoi më në fund se as lutjet, as kërcënimet nuk po jepnin më rezultat. U zvarrit nëpër dhomën e gjumit, duke futur me nxitim rrobat e shtrenjta në valixhe, ndërsa nën zë mallkonte dhe betohej se do ta linte Arjanën pa asnjë lek. Mimoza qante në korridor, i telefononte të birit dhe i ankohej për “gjarprin” që kishin mbajtur në gji.
Kur dera e apartamentit u mbyll pas tyre, Arjana Cani hapi të gjitha dritaret. Ajri i freskët i mbrëmjes hyri brenda dhe sikur e pastroi shtëpinë nga era e gënjeshtrave. Ajo përgatiti një çaj të zi të fortë, u ul në kolltuk dhe, për herë të parë pas shumë vitesh, ndjeu se nuk kishte më pse të vraponte askund, nuk kishte pse të shpëtonte askënd dhe nuk kishte pse të paguante borxhet e të tjerëve.
Proceset gjyqësore zgjatën disa muaj dhe e lodhën deri në palcë. Flamuri mori avokatë të lirë, u përpoq të bindte gjykatën se paratë ia kishte dhuruar personalisht një mik i sajuar, paraqiti edhe deklarata të falsifikuara. Por përballë dosjes së hekurt që kishte përgatitur Kastriot Dushku, çdo përpjekje e tij u kthye në hi. Gjykata e cilësoi transferimin e parave si përdorim të pajustifikuar të pasurisë së përbashkët dhe i njohu Arjanës njëqind për qind të së drejtës së pronësisë mbi apartamentin, si kompensim.
Blerja e studios nga Mimoza Marku dështoi. Kompania ndërtuese nuk i mori paratë në afatin e caktuar, sepse mbi shumën ishte vendosur sekuestro, ndaj kontrata u prish dhe u mbajt një gjobë e kripur. Pjesën që mbeti, Flamur Basha u detyrua ta kthente në llogarinë e përbashkët me vendim gjykate; edhe ato para, në ndarjen përfundimtare, i kaluan Arjanës.
Ish-bashkëshorti mbeti pa strehë. U detyrua të shkonte te motra e tij, në një apartament të ngushtë ku mezi gjente vend për valixhet. Pa mbështetjen financiare të Arjanës, imazhi i tij si “trajner biznesi” i suksesshëm u zbeh shumë shpejt. Më në fund iu desh të punësohej si menaxher shitjesh në një firmë materialesh ndërtimi, ku paga ishte modeste dhe shefat nuk kishin durim për fjalime të mëdha mbi vizionin dhe suksesin. Mimoza e qortonte pa pushim që nuk kishte arritur ta mashtronte gruan, ndërsa Ilir Nushi, i mbetur pa studio, rrinte gjithë ditën i shtrirë në divan dhe e mbushte shtëpinë me një atmosferë të padurueshme.
Arjana, përkundrazi, nisi të lulëzonte. Bëri një riparim të lehtë në apartament dhe hodhi jashtë çdo mobilie që i kujtonte Flamurin. Edhe puna nuk i dukej më si burg, sepse tani fitonte vetëm për veten. Në agjencinë e saj punësoi dy ndihmëse të zgjuara, u kaloi atyre një pjesë të detyrave të përditshme dhe filloi të dilte nga zyra në orën gjashtë të mbrëmjes.
Edhe ëndrrën e saj e realizoi. Bleu një shtëpi të vogël, por të ngrohtë e të rehatshme, në një fshat pranë lumit. Nuk kishte fasada prej xhami gjigant, as sistem “shtëpie inteligjente”, për të cilat dikur fliste me zjarr Flamuri. Kishte ama një sobë të vërtetë me tulla dhe një copë tokë të madhe përreth.
Një ditë, Arjana qëndronte në verandën e shtëpisë së re dhe thithte aromën e jargavanit të çelur e të dheut të sapopunuar. Kishte veshur xhinse të thjeshta dhe një këmishë të vjetër fanellate; era ia kishte shpupuritur flokët. Në dorë mbante gërshërët e kopshtit dhe po bëhej gati të krasiste shkurret e rrushit të zi. Telefoni në xhep iu drodh lehtë. Flamuri po përpiqej sërish t’i dërgonte një mesazh të përvajshëm, ku shkruante se i kishte kuptuar gabimet dhe se i mungonte.
Pa e hapur fare, Arjana e fshiu njoftimin dhe bllokoi numrin. Para saj shtrihej një ditë e gjatë, e qetë dhe e bukur. Duhej të mbillte fidanët e domateve, të pinte çaj me nenexhik në verandë dhe thjesht të shijonte paqen. Ajo nuk ishte më kafsha e barrës së askujt. Tani ishte zonja e jetës së vet, dhe kjo jetë i pëlqente marrëzisht. Askush nuk kishte më të drejtë të vendoste për mundin, kohën apo fatin e saj. Mësimi ishte marrë shkëlqyeshëm. Përpara e prisnin vetëm ditë të mira.