— Endrit, a po dëgjon ti? — ia ktheu ajo, duke ngritur zërin. — Po më përmend kafshatën e bukës! Unë i dhurova një shtëpi mbi kokë, ndërsa kjo më përplas në fytyrë punimet që paska bërë! Tani që ka biznes, na qenka bërë zonjë e madhe, biznesmene me nam! Kurse ne, sipas saj, jemi thjesht njerëz fabrike, të pagdhendur, apo jo?
— Mami, boll tani, — foli më në fund Endriti. E uli filxhanin mënjanë dhe hodhi sytë nga e shoqja. — Arjana, pse e ndez kështu muhabetin? Ajo thjesht të pyeti. Ti gjithmonë i merr gjërat për keq, sikur të gjithë të sulmojnë. Nëse do, kërkoj unë falje në vendin tënd.
— Do kërkosh falje në vendin tim? — përsëriti Arjana ngadalë. Brenda saj diçka u tendos si tel i hollë, gati për t’u këputur. — Për çfarë do të kërkosh falje, Endrit? Sepse nëna jote sapo më quajti tregtare pazari? Sepse ajo i llogarit paratë e mia si të ishin tuajat? Apo sepse flet pas shpine dhe thotë që unë ju shoh nga lart, sikur nuk ju quaj njerëz?
— Ti po i shtrembëron fjalët! — klithi Nexhmijeja. — Unë gjithmonë të kam pritur me zemër të hapur! Kurse ti…
— Kurse unë erdha te ju muajin e kaluar, — ia preu Arjana, dhe për herë të parë gjatë gjithë bisedës zëri iu ngrit, — kur ju shpërtheu tubi te shtëpia e fshatit. E mbani mend? Lashë tre klientë në mes, mora makinën dhe u nisa për në Çorovodë. Sepse ti qaje në telefon, thoshe se Endriti ishte në punë dhe uji po ju mbyste. Unë gjeta shërbimin e urgjencës, pagova që të vinin menjëherë, bleva pompë të re për tetëmbëdhjetë mijë lekë dhe qëndrova tre orë me këmbët në ujë të akullt, deri sa ata ndërruan tubacionin. Këtë e mban mend, Nexhmije?
Fytyra e vjehrrës u bë e kuqe flakë.
— Të kërkova unë të vije? — shpërtheu ajo. — Erdhe vetë! Askush nuk të thirri me zor! Edhe pompën e more më të lirën që gjete; e pashë vetë në internet, kishte modele dy herë më të shtrenjta! Dhe tani do të më numërosh mirësitë një nga një, sikur unë të të jem borxh deri në varr?
Arjana qeshi. Ishte një e qeshur e thatë, nervoze, e mbushur me zemërim, që i doli pa e pritur as vetë.
— Më të lirën? — pyeti ajo me ironi të ftohtë. — Nexhmije, ajo ishte pompë italiane, nga më të mirat e kategorisë së vet. Por çështja nuk është te paratë. Çështja është se unë ju kam ndihmuar vazhdimisht. Çdo muaj. Herë me lekë, herë me ushqime, herë me pajisje shtëpiake. Kur u sëmure, unë të sillja ilaçet. Kur të duhej telefon, të dhashë timin, megjithëse ishte pothuajse i ri. Kur Endriti nuk kishte para për ditëlindjen tënde, unë ta bleva atë pallton e gëzofit që e ëndërroje prej tre vitesh. Dhe ti asnjëherë — asnjë herë të vetme! — nuk më the një “faleminderit” të thjeshtë, njerëzor.
Në kuzhinë ra një qetësi e rëndë. Edhe zhurma e çajnikut dukej sikur u shua.
— Pallton… — pëshpëriti Nexhmijeja, por menjëherë e mblodhi veten. — Po ç’ka palltoja? Dhurata është dhuratë, jo monedhë për të larë hesape! Ti kujton se, meqë ke para, mund t’i blesh të gjithë? Të blesh respektin tim? Të blesh dashurinë e djalit tim? Pa të, ti nuk je askushi! Kush je ti, moj? Një vajzë nga një qoshe e humbur, që erdhi të pushtojë Tiranën! Nëna jote — një mësuese shkolle në provincë; babai yt — një pijanec që la familjen në rrugë! Çfarë po hiqesh?!
Ajo goditje ishte poshtë brezit. E saktë, e menduar, e dhënë nga dikush që i njihte mirë plagët e tua. Sepse dikur, në një çast sinqeriteti, duke e menduar vjehrrën thuajse si njeri të shtëpisë, Arjana i kishte treguar për fëmijërinë e saj.
Për një sekondë iu errësuan sytë. U kap fort pas buzës së tavolinës, që të mos rrëzohej.
— Heshtni, — tha shumë ulët. — Heshtni tani.
— Pse, çfarë thashë? Të dhemb e vërteta? — Nexhmijeja nuk kishte më frena. Fjalët po e tërhiqnin përpara si një kamion i rëndë që i kanë dështuar frenat. — Mendon se nuk e kuptoj pse iu hodhe në qafë Endritit? Të duhej një adresë në Tiranë! Të duhej një apartament! Ti e përdore djalin tim!
— Mami, ndalo! — bërtiti papritur Endriti. Ishte zbardhur krejt dhe në ballë i kishin dalë pika djerse. — Çfarë po nxjerr nga goja?!
— Ti mbylle fare! — iu kthye e ëma me të bërtitur. — Të ka lidhur pas vetes dhe ti rri i kënaqur! Ulur nën këmbët e saj, si leckë!
Arjana u drejtua. Në tëmtha i rrihte gjaku fort, por kur foli, zëri i saj ishte çuditërisht i qetë. I akullt. Me atë ton që shqiptohen vendimet e pakthyeshme.
— Nexhmije, së pari, adresën në Tiranë e kisha tre vjet përpara se të njihja djalin tuaj. E bleva një dhomë në një apartament të përbashkët me paratë e mia, të fituara duke punuar në tre vende njëkohësisht. Së dyti, kur u martova me Endritin, ai banonte në këtë apartament, që nuk ishte shtëpi, por një hangar me letër muri të viteve shtatëdhjetë dhe mobilie të lira, të dala boje. Unë e ktheva në vend ku mund të jetohej. Dhe së treti, mos guxoni të prekni më kujtimin e babait tim.