Babai im nuk ka qenë kurrë pijanec. Ai vdiq nga kanceri në mushkëri, pasi kishte punuar vite të tëra në një vend pune të dëmshëm për shëndetin. Unë atëherë isha vetëm dymbëdhjetë vjeçe. Dhe nuk do t’i lejoj askujt ta përdhosë kujtimin e tij.
Pastaj u kthye nga i shoqi. Endriti rrinte me kokën ulur, si një nxënës i kapur në faj.
— Po ti? — e pyeti ajo, me zë të prerë. — Ke ndër mend të thuash diçka? Nëna jote sapo fyeu prindërit e mi. Familjen time. Mua. Do të rrish prapë pa lëvizur? Apo je në anën e saj?
Endriti ngriti sytë. Brenda tyre kishte një dëshpërim aq të lodhur, sa për një çast Arjanës iu dhimbs. Vetëm për një çast.
— Arjana, ti e njeh mamanë time… — mërmëriti ai. — Ajo nuk e kishte me të keq. U nxeh, kaq. Është plakë tashmë, mos u kap si fëmijë pas fjalëve. Tha një marrëzi. Kujt nuk i ndodh?
— Tha një marrëzi, — përsëriti Arjana ngadalë. — Ajo prej vitesh më gërryen, më poshtëron, më heq çdo vlerë si njeri, dhe ti e quan “marrëzi”. Flet pas shpine për paratë e mia dhe si t’i përdorë ato, ndërsa ti thua “kujt nuk i ndodh”. Më shkel shpirtin mua dhe kujtimin e prindërve të mi, kurse ti më kërkon të mos mërzitem.
— Po çfarë do, të përleshem me të?! — Endriti shpërtheu papritur, dhe në atë britmë kishte më shumë paaftësi sesa zemërim. Atëherë Arjana e kuptoi përfundimisht gjithçka. — Të nxjerr nënën time nga shtëpia?! Është nëna ime, e kupton? Nëna!
— Ndërsa unë jam gruaja jote, — tha ajo qetë. — Familja jote prej dymbëdhjetë vitesh. Por mesa duket, këtë nuk e paske kuptuar kurrë.
Pa shtuar më asgjë, doli nga kuzhina. Shkoi drejt dhomës së gjumit, hapi dollapin dhe mori nga rafti i sipërm një çantë të vogël udhëtimi. Filloi të fuste rrobat brenda. Duart i dridheshin aq fort, sa bluzat i rrëshqisnin mes gishtave.
Pas pak, Endriti u shfaq te dera.
— Çfarë po bën? — pyeti ai i trembur.
— Po mbledh gjërat. Për ca kohë do të rri te Klea.
— Arjana, mos bëj budallallëqe! Do të ikësh për një grindje të zakonshme? Po kërkon të më vësh në provë? Jam i sigurt që mamaja është penduar tashmë!
Nga korridori u dëgjua zëri i Nexhmijes:
— Le të ikë! Le të shkojë ku të dojë! Nusja s’na kanë munguar kurrë, do gjejmë plot të tjera! Na doli edhe princeshë kjo!
Arjana buzëqeshi hidhur dhe hodhi çantën e tualetit brenda.
— E dëgjon? — e pyeti të shoqin. — Nëna jote nuk është penduar fare. As që i bëhet vonë. Dhe, me sa duket, as ty. Për ty rëndësi ka vetëm të vazhdojë gjithçka si më parë: ajo të vijë kur të dojë, të më shkelë me këmbë, ndërsa ti të bësh sikur s’ka ndodhur asgjë. Unë të hesht, të buzëqesh dhe të vazhdoj të paguaj.
— Ta flasim nesër, të lutem! — Endriti u përpoq t’ia merrte çantën nga duart. — Tani je e acaruar. Do thuash fjalë që s’duhen dhe pastaj do pendohesh vetë!
Arjana e mbylli zinxhirin me një lëvizje të ashpër, aq sa për pak ia zuri gishtat.
— Dymbëdhjetë vjet, — tha ajo, duke e parë drejt e në sy. — Dymbëdhjetë vjet kam shpresuar për diçka. Ndërsa ti gjatë gjithë kësaj kohe vetëm rrije mënjanë dhe prisje që unë me nënën tënde t’i zgjidhnim vetë gjërat. Ti nuk je bashkëshort. Je qiramarrës. Thjesht një njeri që jeton në të njëjtin apartament me mua dhe përfiton nga rroga ime.
— Nuk është e vërtetë! — bërtiti ai. — Unë të dua! Ti e di shumë mirë!
— Më do? — Arjana ngriti vetullat, ndërsa vishte pallton. — Atëherë pse nuk i the asnjëherë nënës sate: “Mjaft, kjo është gruaja ime dhe unë i jam mirënjohës”? Pse nuk i tregove se kredinë e shtëpisë e paguaj unë, ndërkohë që ti e ruan rrogën tënde për vete? Pse nuk i the se jam unë ajo që e çoj te mjekët, që i blej ilaçe të shtrenjta kur pensioni nuk i mjafton? Pse e lejove të më quante sa herë të donte “tregtare pazari” dhe “e ngritur mendsh”, ndërsa ti në të njëjtën kohë më kërkoje para për karburant?
Endriti heshti. Goja i hapej e i mbyllej pa nxjerrë zë, si peshk i hedhur në breg.
— Pikërisht, — tha Arjana. — Nuk ke çfarë të thuash.
Ajo mori çantën dhe u nis drejt derës. Në prag u ndal dhe ktheu kokën nga vjehrra. Nexhmija qëndronte në hyrje të kuzhinës, me krahët kryq mbi gjoks. Në fytyrë i lexohej një kënaqësi fitimtare.
— Epo? — u tall ajo. — Po ikën? Udhë e mbarë. Vetëm mbaje mend: apartamenti është i yni. Po u ktheve, do të jetosh sipas rregullave tona.
Arjana e vështroi gjatë, me një qetësi të ftohtë, sikur po e shihte për herë të parë. Pastaj sytë ia kaloi Endritit.
— E di çfarë, Endrit, — tha ajo me një ton të ulët, pothuaj të përditshëm, — unë vërtet po largohem. Por jo përkohësisht. Do të kërkoj divorcin. Dhe mos u shqetësoni, nuk kam ndër mend të pretendoj asgjë nga apartamenti juaj. Falë Zotit, kam timin. Atë që bleva vitin e kaluar, ndërkohë që ju këtu bënit plane si të më rripnit sa më mirë.
Fytyra e Nexhmijes u zbeh dhe iu shtrembërua nga befasia. Këtë kthesë nuk e kishte parashikuar aspak.
— Çfarë apartamenti? — pyeti ajo prerë.