Ishte qetësi e mirëfilltë. Jo ajo heshtje që të mban frymën pezull, duke pritur kur do të hapet dera dhe do të shpërthejë prapë sherri. Jo ajo ngarkesë e rëndë që kishte qëndruar mbi ta për dhjetë muaj rresht.
Nora hodhi sytë nga i shoqi. Ledioni po buzëqeshte. Jo me një buzëqeshje të detyruar, jo për ta qetësuar atë, por sinqerisht.
Dhe atë çast Nora e kuptoi se ia kishte vlejtur çdo përballje. Ndonjëherë duhej të bëheshe e fortë për të mbrojtur veten. Mirësia pa kufij kthehej në dobësi, dhe dobësia shfrytëzohej. Shtëpia e saj ishte vërtet e saj. Askush nuk kishte më të drejtë ta bënte të ndihej si e tepërt në vendin ku jetonte.
— Për çfarë po mendon? — e pyeti Ledioni.
— Se nuk duhej të kisha heshtur kaq gjatë. — Nora u kthye nga ai. — Duhej t’ia kisha vënë kufirin që në muajin e parë.
— Pse nuk e bëre?
— Kisha frikë se do të zgjidhje atë. Se do të më thoshe: “Është nëna ime, duroje.” Se në fund fajtore do të dilja unë.
Ledioni ia shtrëngoi dorën.
— Kam qenë budalla që të lashë të mendoje kështu.
— Nuk ishe budalla. Ishe thjesht një djalë që nuk dinte t’i thoshte “jo” nënës së vet. — Ajo buzëqeshi lehtë. — Tani di?
— Tani di. Dje më mori në telefon dhe më pyeti nëse mund t’i linte te ne rrobat e dimrit, se nuk kishte vend mjaftueshëm në apartamentin e saj. I thashë jo. Nuk mundet. Le t’i çojë në pastrim ose le të marrë një banesë më të madhe.
— Po ajo?
— U prek. Ma mbylli telefonin. — Ai ngriti supet. — Pas një ore më telefonoi prapë dhe tha se kisha të drejtë. Se kishte ardhur koha të mësonte t’i zgjidhte vetë hallet e saj.
Nora u afrua dhe u mbështet tek ai. Jashtë, dritat e qytetit nisën të ndiznin mbrëmjen, duke e mbushur qiellin me shkëlqime të buta. Apartamenti i tyre, i përfshirë nga një dritë e ngrohtë, nuk dukej më si fushë beteje. Ishte kthyer sërish në shtëpi.
— E di çfarë më duket më e çuditshme? — tha Nora. — Nuk ndiej kënaqësi hakmarrjeje. Mendoja se do të gëzohesha kur ajo të largohej. Se do të ndihesha mirë duke e parë të punonte për pak para. Por jo. Ndjej vetëm paqe.
— Kjo është fitorja e vërtetë, — Ledioni e puthi në tëmth. — Kur nuk ke më nevojë t’i provosh askujt se ke fituar.
Nora buzëqeshi. Ai kishte të drejtë. Nuk i duheshin prova. Nuk i duhej as falja e vjehrrës, edhe pse e kishte marrë. Nuk i duhej as pranimi se ajo fitonte më shumë, ndonëse edhe kjo ishte thënë më në fund. Thelbi ishte tjetër: ajo kishte mbrojtur hapësirën e vet. Shtëpinë e vet. Jetën e vet.
Dhe, në të njëjtën kohë, ia kishte mësuar këtë edhe burrit të saj.
— Le të shkojmë të flemë, — tha ajo. — Nesër duhet të çohemi herët.
— Për punë? — u tall ai me një buzëqeshje. — Për atë punën që “nuk ekziston fare”?
— Pikërisht për atë. — Nora u ngrit dhe u shtri pak për t’u çliruar nga lodhja. — Nesër kam për të përgatitur një raport për një klient të rëndësishëm. Nëse del mirë, do të marr një shpërblim të bukur.
— Do ta shpenzojmë për diçka të këndshme?
— Për diçka që na përket ne të dyve. — Ajo ia mori dorën. — Vetëm ne të dyve.
Kaluan në dhomën e gjumit. Nora mbylli derën dhe, për një çast, mbeti pa lëvizur, duke dëgjuar. Heshtje. Nuk kishte hapa në korridor. Nuk kishte psherëtima pas murit. Nuk kishte dyer që përplaseshin me qëllim.
Vetëm qetësi. Vetëm paqe.
Shtëpia e saj. Rregullat e saj. Jeta e saj.
Dhe askush nuk do t’i tregonte më si duhej të jetonte.