Atë vend pune e kisha ëndërruar prej vitesh.
Në familjen time askush nuk dinte asgjë për këtë.
E vetmja që ishte në dijeni ishte Eriola, shoqja ime, kryeinfermiere në klinikën private ku punoja.
Në fund të nëntorit më thirrën për intervistë. Dhe ndërsa nëna ime vazhdonte të më copëzonte dymbëdhjetë muajt e ardhshëm nëpër kutizat e kalendarit, unë arrita deri në fazën e fundit të përzgjedhjes.
Ishte Eriola ajo që, në fund, më bëri ta shihja qartë atë që nuk doja ta pranoja.
— Elvana, ti je kandidatja më e fortë këtu për pozicionin e përgjegjëses së pavijonit. Por sa herë që familja jote kërcet gishtat, ti ndërron turnet. Një ditë do të fillojnë të të marrin si të mirëqenë edhe në punë.
Tri ditë më vonë, erdhi emaili.
“Jemi të kënaqur t’ju ofrojmë vendin e përhershëm si infermiere e specializuar në repartin e terapisë intensive neonatale.”
Kontratë pa afat.
Pagë më e lartë.
Dhe mbështetje për strehim gjatë tre muajve të parë.
Data ime e nisjes ishte caktuar më 9 mars.
U mbylla në magazinë, mes paketave me pelena për të porsalindur, dhe qava pa zë.
Atë mbrëmje, nëna ime më tregoi më në fund historinë e plotë që fshihej pas asaj fotografie.
Kur kishte qenë njëzet e katër vjeçe, ajo kishte lënë përgjysmë shkollën e infermierisë, sepse kishte mbetur shtatzënë me Ilirin. Më vonë, për gjashtë vite me radhë, ishte kujdesur për gjyshen time nga ana e babait, pasi ajo kishte pësuar goditje në tru.
Për një çast të shkurtër mendova se, ndoshta, më në fund ajo do të më kuptonte.
Por pastaj e mbylli albumin dhe tha:
— Kështu bëjmë ne gratë në këtë familje. Sakrifikojmë veten. Do ta kuptosh kur të të vijë radha.
Një të ftohtë i prerë më përshkoi nga qafa deri te këmbët.
Ajo nuk po përpiqej të më mbronte nga plaga e saj.
Ajo donte të ma linte trashëgim.
Të nesërmen firmosa kontratën.
Dorëzova dorëheqjen, takova personalisht pronarin e shtëpisë për t’i thënë se do ta liroja apartamentin dhe bleva një biletë vetëm vajtje për në Tiranë.
Familjes nuk i thashë asgjë.
Sepse për të dielën ata e kishin organizuar tashmë darkën “për të shpallur planin”.
Ndërsa unë do të shkoja aty me një lajm që do ta shkundte gjithçka nga themelet.
Një javë para asaj darke, mora mbesën time shtatëvjeçare, Hanën, dhe e çova në bibliotekë.
Që kur kishte mbushur pesë vjeç, ky ishte rituali ynë.
Nga të gjithë fëmijët, ajo ishte e vetmja që në mbledhjet familjare më bënte pyetje që nuk ishin: “A më hedh pak lëng?” ose “Ku e kam çantën?”
Atë pasdite mori kartën e saj të parë të bibliotekës.
Kur bibliotekarja ia mbështolli me plastikë, Hana e vështroi sikur sapo t’i kishin dhënë pasaportë.
U ulëm pranë një globi.
— Teze, ku do të shkosh ti me të vërtetë?
Unë vura gishtin mbi Tiranë.
— Këtu.
— Qenka larg.
— Po.
Ajo më pa me një seriozitet që nuk i shkonte aspak moshës së saj.
— Po nëse ikën… do të më kujtosh akoma?
— Ty gjithmonë. Fjalë infermiereje.
Hana mori një copëz letre, i kërkoi bibliotekares t’i vinte një vulë dhe ma zgjati mua.
— Që ta mbash mend ditën kur ma premtove.
E futa në portofol.
Atë mbrëmje i tregova Gentianit, partnerit tim prej tre vitesh, se e kisha pranuar punën.
Prisja urime.
Fjalët e para që tha ishin:
— Po unë?
Ishte edhe një zgjim tjetër i vogël, por i dhimbshëm.
Edhe ai ishte mësuar t’i maste vendimet e mia sipas asaj se sa të përshtatshme ishin për të.
— Mund të vish me mua, — i thashë. — Ose mund të qëndrosh. Por unë po iki.
Ai më kërkoi kohë për t’u menduar.
Unë nuk kisha më kohë për të falur.
Para se të flija, nxora nga sirtari orën e gjyshes Drita.
Ishte e vogël, me rrip të konsumuar, dhe ecte gjithmonë katër minuta mbrapa.
Një muaj para se të vdiste, ma kishte vendosur në pëllëmbë.
— Kur isha nëntëmbëdhjetë vjeçe, më pranuan në një shkollë prerjeje e rrobaqepësie në Durrës, — më kishte treguar. — Doja të krijoja veshje.
— Pse nuk shkove?
— Në fillim kishte nevojë për mua nëna ime. Pastaj vëllezërit dhe motrat. Më pas gjyshi yt, xhaxhallarët e hallat e tua, ju… E kalova gjithë jetën duke pritur që dikush të më thoshte: tani e ke radhën ti.
Me thoin e gishtit trokiti lehtë mbi xhamin e orës.
— Askush nuk ia jep një gruaje vendin e saj, Elvana. Ajo duhet ta marrë vetë.
Në varrimin e saj e mbajta atë orë në dorë.
E mbajta edhe atë mbrëmje.
Të dielën shkova në shtëpinë e prindërve në orën tre pasdite, sepse nëna më kishte kërkuar të përgatisja mishin e derrit të marinuar.
E bëra.
Jo nga bindja.
Por sepse doja t’i jepja lamtumirën asaj kuzhine, ku kisha kaluar gjysmën e jetës duke qenë e dobishme për të tjerët.
Në orën pesë mbërritën të gjithë.
Xhaxhai Bashkim u ul përballë televizorit.
Iliri dhe Mimoza erdhën me katër fëmijët.
Hana vrapoi menjëherë drejt meje për të më treguar kartën e bibliotekës.
Gentiani zuri vend përballë meje.
Mbi pjatën time ishte vendosur një broshurë me spirale.
“PLANI FAMILJAR I MBËSHTETJES 2026”.
Brenda saj ishin shënuar oraret për dërgimin dhe marrjen e fëmijëve, gatimet, vizitat te mjeku dhe shërbimet e fundjavave pas lindjes.
Emri im shfaqej njëzet e tri herë.
Emri i Ilirit vetëm katër.
Madje më kishin caktuar edhe një pasdite për pazaret javore.
Nëna u ngrit në këmbë dhe trokiti me lugë mbi gotë.
— Kemi dy bekime për të festuar.
Në fillim, gotën e ngriti për bekimin e parë.