Prindërit po bëheshin gati të largoheshin. Te pragu, Petriti ndaloi edhe një çast dhe e nguli vështrimin te dhëndri.
— Arben, të jetosh këtu nuk është një e drejtë që të takon pa kushte. Banesën ia kemi lënë vajzës sonë. Ty të kemi pranuar sepse je burri i saj. Nëse ndodh edhe një herë diçka e ngjashme, çështja do të zgjidhet ndryshe.
— E kuptova, — tha Arbeni me zë të ulët.
Pasi ata dolën, Donika mbylli derën dhe u kthye në sallon.
Arbeni kishte mbetur ulur aty ku ishte. Mbi tavolinë qëndronin filxhanët, pothuajse të paprekur. Donika i mblodhi një nga një dhe i çoi në kuzhinë. Nuk i përplasi në lavaman, nuk bëri sikur ishte tepër e zënë për të shmangur bisedën. I lau me kujdes, fshiu tavolinën dhe vetëm më pas u kthye përballë tij.
— Pse mendove se unë do të tërhiqesha? — e pyeti.
Arbeni kaloi pëllëmbët mbi gjunjë, sikur po kërkonte fjalët e duhura.
— Sepse më parë je tërhequr.
— Kur?
— Kur e lejoje nënën time të vinte pa lajmëruar. Kur nuk bëje sherr të madh për enët që sillte. Kur dëgjoje këshillat e saj pa e ndërprerë.
— Unë përpiqesha të ruaja marrëdhënie normale.
— Ndërsa unë e mora këtë si shenjë se, në fund, do të pajtoheshe me çdo gjë.
Donika u ul përballë tij.
— Ti nuk bëre thjesht një gabim. Ti e përdore durimin tim kundër meje.
Arbeni u tkurr pak në fytyrë, por këtë herë nuk kundërshtoi.
— Po.
— I the Ledionit se unë do të ankohesha pak dhe pastaj do të qetësohesha.
— Ia thashë.
— Për çfarë arsye?
— Doja t’i tregoja se e kisha situatën nën kontroll.
— Edhe pse nuk kishe nën kontroll asgjë.
— Edhe pse nuk kisha asnjë të drejtë ta kontrolloja.
Donika e vështroi gjatë. Për herë të parë atë mëngjes, ai nuk po kërkonte justifikime për nënën e vet, nuk po përsëriste fjalët e vjetra për “ndihmën mes të afërmve” dhe nuk po përpiqej ta bindte se gjithë ajo histori nuk ia vlente të kthehej në konflikt.
— Çfarë do të bësh tani? — pyeti ajo.
— Do t’i telefonoj Ledionit. Do t’i kërkoj ndjesë atij dhe Vesës. Ata u lodhën, u zhvendosën me sende, vetëm sepse unë u dhashë një premtim që nuk më takonte.
— Kjo është gjëja e duhur.
— Pastaj do të flas me nënën.
— Për çfarë?
— Për faktin që ajo nuk merr vendime në vendin tonë dhe nuk planifikon kush do të banojë këtu. Dhe për faktin që nuk duhet të sjellë më gjërat e veta në këtë shtëpi.
Donika e anoi pak kokën.
— Po nëse nis prapë të shpjegojë se të afërmit duhet ta ndihmojnë njëri-tjetrin?
— Do t’i them se njeriun mund ta ndihmosh me kohën tënde, me forcat e tua dhe me pasurinë tënde. Nuk mund t’i ofrosh dikujt apartamentin e huaj.
— Mbaje mend mirë këtë fjali.
Arbeni u ngrit dhe mori telefonin. Ledionit i telefonoi menjëherë, pa u tërhequr në dhomë tjetër.
— Jam unë. Desha të të kërkoj falje. Nuk duhej t’ju premtoja strehim pa pëlqimin e Donikës dhe të prindërve të saj… Jo, ajo nuk ka faj… Po, unë vetë thashë se do ta rregulloja gjithçka… E kuptoj.
Biseda zgjati disa minuta. Ledioni nuk bërtiti, por nga përgjigjet e Arbenit kuptohej qartë se vëllai i vogël ia kishte thënë troç çfarë mendonte.
Kur e mbylli telefonatën, Arbeni u ul sërish.
— Tha se nuk do të përfshihet më në planet e mamasë pa folur drejtpërdrejt me të gjithë njerëzit që kanë lidhje me çështjen.
— Vendim i arsyeshëm.
— Tha edhe se e bëra të dukej budalla përpara Vesës.
— Dhe ashtu ndodhi.
Arbeni uli kokën, duke pranuar pa fjalë.
Nënës i telefonoi më vonë, afër mbrëmjes. Ikbaleja nuk iu përgjigj për një kohë të gjatë. Më në fund, e hapi telefonin.
Arbeni doli në ballkon, por derën e la hapur. Donika dëgjonte vetëm fjalët e tij.
— Mam, nuk kam ndërmend të diskutoj karakterin e Donikës… Jo, apartamenti vërtet nuk është i yni… Pikërisht për këtë arsye ne nuk mund të fusim askënd të jetojë këtu… Nuk ka nevojë të sjellësh më enë… Sepse të është kërkuar të mos e bësh… Jo, kjo nuk është vetëm kërkesë e Donikës. Edhe unë kështu kam vendosur.
Fjalia e fundit iu dha më me vështirësi se të tjerat. Më parë Arbeni ishte fshehur gjithmonë pas gruas: i thoshte së ëmës “Donika nuk do”, “Donika është kundër”, “Donika është prapë e pakënaqur”. Tani, për herë të parë, ai e quajti vendimin të përbashkët.
Biseda u ndërpre ftohtë. Ikbaleja ia mbylli telefonin.
Arbeni u kthye në dhomë.
— Tha se ti e ke kthyer gjithë familjen kundër saj.
— Edhe Ledionin?
— Sidomos Ledionin. Nuk i pëlqeu fare që ai iku.
— Ai u soll më ndershëm se ne të dy. E pranoi menjëherë se askush nuk e kishte ftuar.
Arbeni ngriti sytë nga gruaja.
— E kuptoj që nuk mjafton vetëm ta pranoj.
— Mirë që e kupton.
— Do që të largohem?
Donika nuk u përgjigj menjëherë. Arbeni jetonte në atë banesë ligjërisht, me lejen e prindërve të saj. Por pas asaj që kishte ndodhur atë mëngjes, besimi tek ai ishte tronditur ndjeshëm.
— Për momentin, jo. Por nëse edhe një herë vendos të disponosh këtë apartament pa mua dhe pa pronarët, atëherë nuk do të flasim më për mysafirë.
— Të dëgjova.
— Edhe diçka tjetër. Asnjë çelës për të afërmit e tu. As për një ditë të vetme.
— Jam dakord.
— Askush nuk vjen pa telefonuar më parë.
— Jam dakord.
— Dhoma bosh nuk diskutohet as me nënën tënde, as me vëllanë, as me hallat, as me të njohurit. Ajo përdoret ashtu siç kam vendosur unë, me lejen e prindërve të mi.
— E kuptova.
— Mos përsërit vetëm fjalët e mia. A je vërtet dakord?
Arbeni u drejtua në karrige.
— Po. Banesa u përket prindërve të tu. Ne jetojmë këtu për aq kohë sa ata na e lejojnë. Unë nuk kam të drejtë t’i premtoj askujt një dhomë. Sot të vura në një pozitë ku ti duhej të mbroje pronën e prindërve të tu nga vendimi im. Kjo ishte e ulët.
Donika nuk e priste atë fjalë të fundit. Arbeni rrallëherë i vlerësonte veprimet e veta kaq drejtpërdrejt.
— Ishte, — tha ajo qetë.
Në javët që pasuan, Ikbaleja nuk erdhi. Disa herë i telefonoi të birit dhe i propozoi të takoheshin diku jashtë, në një vend asnjanës. Arbeni shkoi ta takonte vetëm.
Ai nuk kërkoi nga Donika ta harronte menjëherë konfliktin. Nuk e bindi ta ftonte nënën në shtëpi. Nuk i kërkoi as të bënte sikur asgjë nuk kishte ndodhur.
Ledioni dhe Vesa vazhduan të jetonin në apartamentin që kishin marrë me qira. Pas disa ditësh, i ftuan Arbenin dhe Donikën në një kafene. Ledioni kërkoi falje edhe një herë, megjithëse Donika nuk e shihte atë si fajtorin kryesor.
— Duhej të të kisha telefonuar ty, — tha ai. — Por Arbeni fliste me aq siguri, sa mendova se gjithçka ishte e rregulluar.
— Tani e dini se çdo marrëveshje për banesë duhet verifikuar te pronari, — iu përgjigj Donika.
Vesa pohoi me kokë.
— Edhe unë u habita kur Ikbaleja filloi të zgjidhte ku do të vendosej tavolina juaj e punës. Por ne kishim ardhur me plaçka dhe më erdhi turp të ndërhyja.
— Në të tilla raste është më mirë të ndërhysh menjëherë, sesa pastaj të jetosh me muaj brenda konfliktit të dikujt tjetër.
Pas atij takimi, marrëdhëniet me Ledionin dhe Vesën mbetën të qeta. Ata nuk e hapën më temën e dhomës së lirë dhe nuk llogaritën më se Donika do t’u siguronte strehim.
Në fund të gushtit, Ikbaleja telefonoi për herë të parë jo të birin, por nusen.
— Dua të vij të dielën, — tha ajo.
— Për çfarë?
Vjehrra heshti pak.
— T’ju takoj.
— Të dielën jemi të zënë.
Dikur Ikbaleja do të kishte kërkuar patjetër shpjegime: ku do të shkonin, çfarë pune kishin, pse nuk mund ta prisnin. Këtë herë pyeti vetëm:
— Kur ju vjen për mbarë?
— Të shtunën tjetër, pas orës tre. Nëse planet ndryshojnë, do të të njoftoj.
— Mirë.
Ajo erdhi në orarin e caktuar dhe pa kuti në duar. I ra ziles, priti derisa t’i hapej dera dhe nuk u drejtua menjëherë nga kuzhina si më parë.
Biseda ishte e përmbajtur. Ikbaleja nuk kërkoi falje hapur, por nuk e quajti më dhomën “të lirë” dhe nuk diskutoi se kë mund të sillnin aty. Para se të largohej, pyeti nëse herën tjetër mund të vinte bashkë me Ledionin dhe Vesën.
— Fillimisht bini dakord për ditën me të gjithë, — iu përgjigj Donika.
Vjehrra shtrëngoi dorezat e çantës, por nuk e hapi gojën për të kundërshtuar.
Pas historisë me valixhet, askush nuk bëri më plane për apartamentin e prindërve të Donikës. Arbeni pushoi së foluri për dhomën bosh dhe nuk u premtoi më të afërmve ndihmë me pasurinë e dikujt tjetër. Nëse e ëma përpiqej ta kthente bisedën te zakonet e vjetra, ai ia kujtonte vetë se kujt i përkiste banesa.
Donikës nuk iu desh të ngrinte zërin, të largohej nga shtëpia apo të provonte të dukshmen me debate pa fund. Ajo thirri pronarët e vërtetë dhe i la të gjithë të përballeshin me një pyetje të thjeshtë: kush e dha konkretisht lejen?
Askush nuk pati përgjigje.
Ndonjëherë, mjafton vërtet një përgjigje e qetë që njerëzit të kujtojnë një rregull që e kanë ditur gjithmonë: mund të vendosësh vetëm për atë që është e jotja.