Ajo e dinte mirë se me një njeri që ishte mësuar të jetonte mbi mundin dhe burimet e tjetrit, ndërkohë që sillej si zot shtëpie, nuk duhej vepruar kurrë nën shtysën e nervave.
Qysh në pranverë, Ina kishte shkuar për këshillim te një jurist. Jo për të mbledhur fraza të frikshme apo kërcënime të bukura, por për të kuptuar saktë ku fillonin të drejtat e saj dhe ku mbaronin përrallat familjare që Marseli i përdorte sa herë i leverdiste. Fëmijë nuk kishin. Apartamenti ishte i saj. Nga pasuria e përbashkët, për të cilën ia vlente të hapej një betejë, pothuajse nuk kishte mbetur asgjë. Marseli i kishte shitur më herët pajisjet e veta dhe sendet e shtrenjta, duke i mbuluar të gjitha me fjalinë e zakonshme: “Janë vetëm vështirësi të përkohshme.” Makina ishte blerë nga Ina para martesës dhe ishte regjistruar në emrin e saj. Nëse ai nuk do të pranonte një ndarje të qetë, çështja do të shkonte në gjykatë. Ina ishte e përgatitur edhe për këtë.
— Ti je e sëmurë, — nxori ai mes dhëmbëve.
— Ti po përpiqesh prapë të më fyesh, sepse nuk ke asnjë argument tjetër.
Marseli bëri një hap drejt saj. Ina nuk u tërhoq. Vetëm mori telefonin nga tavolina dhe e vendosi pranë vetes, me ekranin nga sipër.
— Marsel, mos bëj budallallëqe. Në këtë pallat dëgjohet gjithçka. Fqinjët janë në shtëpi. Dhe nëse fillon të thyesh mobilie ose të më kapësh nga duart, unë nuk kam ndërmend të sqaroj asgjë pa dëshmitarë.
Ai u ndal. Sytë i lëviznin pa pushim nëpër dhomë: dosja, telefoni, dera e mbyllur, qetësia që kishte mbetur pas largimit të të ftuarve. Për herë të parë, situata nuk i ngjante lojës së zakonshme ku ai ushtronte presion dhe Ina përpiqej të zbuste gjithçka.
— Ti më tradhtove, — tha ai.
Ina nuk lëvizi as vetullën.
— Jo. Thjesht ndalova së mbajturi mbi shpinë jetën tënde, si moralisht, ashtu edhe në shtëpi.
— Unë jam burri yt.
— Për momentin, po. Por nuk je pronari im.
Ai u ul sërish në kolltuk. Këtë herë jo i shtrirë me atë arrogancën e zakonshme, por rëndë, i mbledhur, duke e vështruar me urrejtje.
— Dhe çfarë mendon? Se tani do të marr çantën e do të dal jashtë?
— Mendoj se fillimisht do të përpiqesh të më zbusësh me mëshirë. Pastaj do të kalosh te kërcënimet. Më pas do të thuash se nesër do ta diskutojmë me qetësi. Dhe nëse unë pranoj, në mëngjes do të sillesh sikur nuk ka ndodhur asgjë. Prandaj jo. Sot ti largohesh.
Marseli e pa me habi të vërtetë. Jo sepse dëgjoi fjalë që nuk i kishte dëgjuar më parë, por sepse për herë të parë kuptoi se ajo e kishte kaluar këtë bisedë pa të. Më parë. Në mendjen e saj. Pikë për pikë.
— Unë nuk iki, — tha ai.
Ina pohoi lehtë me kokë, sikur pikërisht atë përgjigje ta kishte pritur.
— Atëherë telefonoj policinë dhe njoftoj se në apartamentin tim ndodhet një person që refuzon të largohet, sillet në mënyrë agresive dhe unë kam frikë se mund të shpërthejë konflikt.
— Nuk guxon.
Ajo preku ekranin.
Marseli u ngrit vrik.
— Prit!
— Vendos shpejt.
Fytyra iu shtrembërua. Ai donte të ruante pamjen e fitimtarit, por mundësitë po i ngushtoheshin. Të niste sherr kur ekzistonte mundësia e thirrjes së policisë, nuk guxonte. Të largohej vetë, do të thoshte të pranonte humbjen. Marseli luhatej mes pafytyrësisë së zakonshme dhe një frike të papritur që i kishte hyrë në trup.
— Të paktën më lër të mbledh gjërat, — hodhi ai me inat.
— Mblidhi.
Ina e ndoqi deri te dhoma e gjumit, por nuk hyri brenda. Qëndroi te pragu. Marseli hapi dollapin me një lëvizje të ashpër dhe nisi të hidhte bluzat në një çantë sportive. Dy herë i rrëzoi qëllimisht disa rroba përtokë, duke pritur ndonjë reagim. Ina heshti. Atëherë ai hapi sirtarin e komosë.
— Ku janë dokumentet e mia?
— Në dosjen blu, në raftin e dytë. Nuk i kam prekur.
Ai e gjeti dosjen dhe e futi në çantë. Pastaj u kthye nga ajo.
— Do më japësh para?
Ina e vështroi në një mënyrë të tillë, sa ai vetë e kuptoi sa i mjerë kishte tingëlluar pyetja pas gjithë atyre që kishte thënë.
— Jo.
— Pra po më nxjerr pa asnjë qindarkë?
— Je burrë i rritur, që para miqve e quajti gruan e vet dele budallaqe. Tregoja vetes se nuk varesh prej saj.
Buzët iu drodhën, por ai e përmbajti veten. Nxori nga komodina karikuesin, briskun, disa palë çorape, pasaportën. Pastaj zgjati dorën drejt kutisë së orëve.
— Këto janë të miat.
— Orët t’i kam dhuruar unë. Merri. Nuk më duhen.
Ai, dukshëm, priste kundërshtim. Donte të kapej pas diçkaje, sado e vogël të ishte. Por Ina nuk kishte ndërmend të luftonte për sende që nuk kishin më asnjë peshë. Llogaria e saj ishte e thjeshtë: ta nxirrte Marselin sa më shpejt nga apartamenti, jo të zhytej në skandale të vogla e të pista.
Pas rreth njëzet minutash, çanta ishte mbushur plot. Marseli doli në korridor, veshi këpucët dhe u ndal para derës.
— Çelësat, — tha Ina.
Ai qeshi me përbuzje.
— E paske parë ëndërr.
Ina mori sërish telefonin.
— Marsel.
— Merri, pra, çelësat e tu. U mbytsh me ta.
Ai e nxori tufën nga xhepi dhe e flaku mbi komodinë. Ina nuk e mori menjëherë. Më parë kontrolloi: çelësi i bravës së sipërme, ai i poshtmi, çelësi i kutisë postare. Ishin të gjithë aty.
— Nesër do të thërras një bravandreqës dhe do t’i ndërroj bravat, — tha ajo. — Jo sepse më duhet ndonjë leje. Por sepse nuk e di nëse ke bërë kopje.
— Tani më quan edhe hajdut?
— Të quaj njeriun që, pasi poshtëroi gruan e tij para të tjerëve, i kërkoi para për rrugë. Kaq mjafton që besimi të mbarojë.
Marseli e hapi derën me vrull.
— Do të zvarritesh prapë te unë. Do ta shohim sa do të mbash pa mua.
Ina e pa qetësisht.
— Marsel, vitet e fundit kemi provuar të kundërtën.
Ai doli me tërbim në shkallë. Dera u mbyll pas tij. Ina ktheu çelësin në bravë, mbështeti pëllëmbën mbi sipërfaqen e ftohtë të derës dhe për disa sekonda qëndroi ashtu, pa lëvizur. Nuk u drodh, nuk qau, nuk nisi të sillej kuturu nëpër apartament. Vetëm tani trupi po e arrinte atë që kishte ndodhur: gishtat iu rënduan, supet iu dukën sikur iu mbushën me plumb, ndërsa në gojë i mbeti një shije e thatë, metalike. Shkoi në kuzhinë, mbushi një gotë me ujë dhe e piu me gllënjka të vogla.
Pastaj hapi dritaren më gjerë. Ajri i verës hyri brenda bashkë me zhurmën e makinave, aromën e asfaltit të ngrohur dhe lehjen e largët të një qeni.
Ina hodhi sytë nga dhoma e ndenjjes. Mbi tavolinë kishin mbetur pjatat, gotat, perimet e prera, rrushi i paprekur, pecetat. Vetëm një orë më parë, e gjithë kjo dukej si skenografia e një mbrëmjeje familjare. Tani ngjante me vendin ku, më në fund, kishte marrë fund një gabim i zgjatur tepër.
Ajo nuk nxitoi të pastronte. Në fillim fotografoi tavolinën, pastaj dosjen me dokumente.