edhe tufën e çelësave mbi komodinë. Jo se kishte frikë se mos i shpëtonte diçka nga mendja. Thjesht prej kohësh ishte mësuar t’i mbante faktet të regjistruara. Marseli e kishte zakon që më pas t’i ndryshonte versionet e ngjarjeve sipas leverdisë. Atë mbrëmje ai e kishte fyer para të ftuarve, kishte refuzuar të largohej, i kishte flakur çelësat dhe kishte marrë sendet e veta. Të paktën për të, gjithçka duhej të mbetej e qartë.
Telefoni nisi të dridhej thuajse menjëherë. Ishte Marseli.
Ina nuk e hapi.
Pak çaste më vonë erdhi një mesazh: “Do të pendohesh.”
Pastaj i dyti: “Nesër do flasim si njerëz.”
Më pas edhe i treti: “Jam te Shabani. Edhe ai mendon se e teprove.”
Ina bëri një fotografim të ekranit dhe e la telefonin mënjanë. Pas një minute i shkroi Elvana: “Ai nuk është te ne. Shabani i tha të shkonte te vëllai. Ti si je?”
Për herë të parë atë mbrëmje, Ina buzëqeshi me ironi.
“Mirë. Faleminderit.”
Përgjigjja e Elvanës erdhi menjëherë: “Sot bëre gjënë e duhur.”
Ina e ktheu telefonin me ekran poshtë dhe iu vu tavolinës. Nuk u ngut. Pjatat i çonte një nga një, me lëvizje të qeta. Pirunët, thikat dhe lugët i vendoste në lavaman me një rregullsi gati të ftohtë. Çdo gotë që zhdukej nga tavolina dukej sikur i kthente një copëz të hapësirës së saj.
Gjatë natës, Marseli telefonoi edhe shtatë herë të tjera. Pas tij filloi të merrte edhe e ëma, Luljeta. Ina nuk iu përgjigj askujt. Afër agimit i mbërriti një mesazh i gjatë: “Gruaja duhet të jetë më e urtë. Marseli është gjaknxehtë, por zemrën e ka të mirë. Nuk prishet familja për një fjalë.” Ina e lexoi dhe e bllokoi numrin deri në mëngjes. Jo përgjithmonë. Vetëm sa të mund të flinte.
Në mëngjes u zgjua herët, megjithëse kishte rënë vonë. Dielli përplasej fort mbi xhama dhe kuzhina ishte mbushur me vapë. Ina lau fytyrën me ujë të ftohtë, mblodhi flokët, veshi një bluzë të thjeshtë dhe thirri një bravandreqës. Pa deklarata, pa skena, pa biseda me komshinjtë. Mjeshtri erdhi pas një ore, ndërroi shpejt bravat dhe i dorëzoi çelësat e rinj. Ina i provoi të gjithë, pagoi shërbimin dhe e futi tufën në çantë.
Më pas hapi laptopin dhe i shkroi avokatit. Shkurt, pa ngarkesë emocionale: bashkëshorti ishte larguar nga apartamenti që ishte pronë e saj, fëmijë nuk kishte, pëlqimin për divorc me shumë gjasë nuk do ta jepte, ndaj duhej të përgatiteshin dokumentet për gjykatë. Bashkëngjiti listën e pasurisë, dokumentet e banesës dhe shënimet për ngjarjet e fundit.
Në orën njëmbëdhjetë, Marseli u shfaq te dera.
Fillimisht i ra ziles. Pastaj trokiti. Më pas e shtypi sërish zilen, këtë herë gjatë.
— Ina, hape derën! — u dëgjua zëri i tij nga shkallët. — Mjaft bëre teatër!
Ajo iu afrua derës, por nuk e hapi.
— Fol nga aty ku je.
— I paske ndërruar bravat?
— Po.
— Ti s’je në rregull.
— Ke ardhur për gjërat e tua?
— Kam ardhur në shtëpinë time!
— Kjo është banesa ime. Dje more ç’të duhej dhe ike. Pjesën tjetër të sendeve do ta marrësh me marrëveshje. Do të thërras edhe një dëshmitar, që të mos ketë më fjalë më pas.
Pas derës u dëgjua një goditje pëllëmbe në mur.
— Hape, të thashë!
Ina mori telefonin dhe foli me zë të lartë:
— Nëse vazhdon të godasësh derën dhe të bërtasësh, do të thërras policinë.
Në korridor ra qetësi. Marseli e dinte mirë: tani ajo nuk po e trembte. Po e paralajmëronte.
— Kujton se gjykata do të të shpëtojë? — tha ai me mllef. — Edhe unë kam të drejta.
— Për divorc, po. Për apartamentin tim të trashëguar, jo.
— Unë kam jetuar këtu!
— Sepse unë ta kam lejuar.
Ai heshti për pak. Pastaj zëri iu ndryshua; u bë më i butë, më i ulët.
— Ina… hape pak. Të mos e bëjmë kështu. Më doli nga vetja. Shokët, pija, vapa. Thashë një budallallëk. Ti e di që s’e kisha me të keq.
Ina mbylli sytë për një sekondë. Ja ku ishte përpjekja e parë për t’u tërhequr. E parashikueshme, pothuajse e lodhshme.
— Marsel, ti nuk u pengove rastësisht. Ti e ke ushqyer këtë sjellje prej vitesh. Dje thjesht e the me zë më të lartë.
— Do të kërkoj falje.
— Tani është vonë.
— Po ç’ke që e përsërit? Për një fjalë të vetme?
Ina e hapi derën vetëm aq sa e lejonte zinxhiri. Marseli qëndronte përballë saj i rrëmujshëm, i acaruar, me sytë e skuqur. Në duar nuk kishte as lule, as çantë, as dokumente. Vetëm telefonin. Pra, nuk kishte ardhur për t’u pajtuar. Kishte ardhur të provonte deri ku kishte shkuar ajo.
— Nuk është për një fjalë, — tha Ina. — Është sepse ti pushove së më pari si njeri. Sepse jetove në kurrizin tim dhe luajte të zotin e shtëpisë. Sepse para miqve vendose të blije të qeshura duke më poshtëruar mua. Dhe sepse edhe tani nuk të shqetëson ajo që bëre, por fakti që unë guxova të të përgjigjem.
Marseli shtrëngoi nofullat.
— Do të të vijë keq.
— Po përsërit veten.
Ajo e mbylli derën.
Pas kësaj nisi faza e dytë e luftës: jo e zhurmshme, por ngjitëse, e bezdisshme. Marseli u shkruante të njohurve të përbashkët se Ina e kishte nxjerrë “në mes të katër rrugëve”. Tregonte se ajo prej kohësh kërkonte një shkak. Hidhte nënkuptime sikur në jetën e saj kishte hyrë dikush tjetër. Disa njerëz i shkruan me kujdes. Ina nuk u justifikua para askujt. U dërgonte të gjithëve të njëjtën fjali: “Marseli më fyeu para mysafirëve, nuk kërkoi ndjesë për thelbin e asaj që bëri, apartamenti është pronë e imja. Pjesën tjetër nuk e diskutoj.”
Shabani e mori vetë në telefon.
— Ina, ai më ka lodhur fare. Thotë se ti i ke shtrembëruar të gjitha.
— Ti ishe aty.
— Isha. Prandaj po të telefonoj. Nëse të duhet dëshmitar, do të them si ndodhi.
— Nëse do të më duhet, do të të kërkoj. Faleminderit.
— Ai gjithmonë bënte shaka kështu, apo jo? Nuk ishte vetëm mbrëmja e djeshme?
Ina vështroi nga dritarja. Në oborr, pastruesi po ujiste lulishten me zorrë; uji binte mbi tokën e thatë dhe linte njolla të errëta.
— Po.
Shabani nxori një frymë të rëndë.
— Edhe ne nuk jemi pa faj. Ndonjëherë qeshnim. Na vinte keq, por heshtnim.
— Herën tjetër, kur të shihni diçka të tillë, mos heshtni.
Një javë më vonë, Marseli erdhi për të marrë sendet. Ina ishte përgatitur: thirri Elvanën, ia kishte futur rrobat në kuti që më parë, pajisjet e vogla i kishte vendosur veçmas dhe kishte hartuar një listë. Derën e hapi vetëm pasi ndezi regjistrimin në telefon dhe e la aparatin mbi raftin e korridorit.
Marseli hyri bashkë me vëllain, Petritin. Ai dukej i pakënaqur, por e mbante veten. Me sa dukej, edhe atij i ishte mërzitur roli i magazinës falas për martesën e dikujt tjetër.
— Gjërat janë këtu, — tha Ina. — Kontrollojini sipas listës.
Marseli sapo hyri, nisi të vështronte përreth.