korridorin, kyçet e sapondërruara, kutitë e rreshtuara pranë murit dhe Elvanën që qëndronte te dera e kuzhinës. Fytyra iu vrenjt menjëherë.
— Po sillesh si përmbaruese.
— Jo, — iu përgjigj Ina qetë. — Thjesht nuk u besoj më fjalëve të tua.
Ai hapi kutinë e parë dhe nisi të gërmonte brenda.
— Ku është boksi im?
— Në ballkon, brenda qeses.
— Xhaketa blu?
— Te kutia poshtë.
— Po tableti?
— Tabletin e kam blerë unë për punë. Ti vetëm e përdore. Ai mbetet këtu.
Marseli qeshi me përçmim.
— Sigurisht. Çdo gjë të mirë e mbajte për vete.
Ina nxori faturën dhe fletën e garancisë.
— Është në emrin tim, është paguar nga unë dhe është përdorur për projektet e mia. Nëse do ta kundërshtosh, rruga është gjykata.
Petriti hodhi sytë nga i vëllai.
— Marsel, mos e nis prapë. Merr gjërat e tua dhe ikim.
Marseli u ndez, por e gëlltiti fjalën. Dukej qartë se kishte ardhur i përgatitur për rrëmujë, për të bërtitura, për ndonjë skenë që më pas ta përdorte kundër Inës si provë se ajo ishte histerike. Por ajo nuk i dha asgjë të tillë. Çdo send ishte ndarë, shënuar, vendosur me rregull dhe i dokumentuar. Edhe thumbimet e tij mbeteshin pezull në ajër, të thata e të padobishme.
Kur kutitë u nxorën jashtë, Marseli u ndal edhe një çast te pragu.
— Mendon se fitove?
Ina i mori nga dora lejen e vjetër të parkimit, të cilën ai, për ndonjë arsye, e kishte marrë bashkë me çelësat e makinës, dhe e futi në sirtar.
— Unë nuk po luaja, — tha ajo. — Vetëm mbylla hyrjen.
— Tek unë?
— Tek vetja ime.
Ai e vështroi gjatë, me inat dhe me një lloj hutimi që nuk e fshihte dot. Pastaj doli. Petriti i bëri Inës një përshëndetje të shkurtër me kokë dhe e mbylli derën me kujdes.
Divorci zgjati më shumë nga sa do të kishte dashur ajo. Marseli nuk do të paraqitej në zyrën e gjendjes civile, qoftë edhe vetëm për t’i bërë karshillëk, ndaj Ina nuk humbi energji duke e lutur. Dokumentet shkuan në gjykatë. Në fillim ai i premtoi se do t’ia “bënte jetën festë”, më pas kërkoi takim sy më sy, pastaj u përpoq ta godiste përmes nënës së tij, duke luajtur me mëshirën. Ina përgjigjej vetëm për çështje konkrete dhe vetëm me shkrim. Luljeta erdhi disa herë deri te hyrja e pallatit, por gjithçka përfundoi te stoli poshtë ndërtesës: Ina nuk zbriste për biseda që kundërmonin akuza që pa nisur.
Vera u zvarrit e nxehtë, e pluhurosur, me stuhi të shkurtra mbrëmjeve. Banesa nisi t’i dukej çuditërisht e lirë. Jo se Marseli kishte zënë shumë hapësirë me sendet e veta, por sepse humori i tij kishte qenë i shtrirë kudo. Në korridor, ku hidhte këpucët pa kujdes. Në kuzhinë, ku gjente mangësi te darka, edhe pse vetë nuk prekte asgjë me dorë. Në dhomën e ndenjjes, ku mund të fliste me orë për plane madhështore dhe, po aty, t’i kërkonte Inës të paguante ndonjë “gjë të vogël të domosdoshme”. Tani ai zhurmim kishte pushuar.
Ina nuk e ktheu çlirimin në ceremoni. Ajo thjesht vazhdoi të jetonte. Punonte, dilte me shoqen, bleu peshqirë të rinj, hodhi filxhanin e krisur të Marselit, të cilin nuk e dinte as vetë pse e kishte duruar tre vjet, dhe porositi një rrjetë mushkonjash për dritaren. Pikërisht këto gjëra të vogla ia rikthyen ndjesinë se ishte zotëruese e jetës së saj, më shumë se çdo vendim i madh.
Në gusht, krejt rastësisht, takoi Endritin, atë mikun që dikur qeshte me batutat e Marselit. Ai e ndali pranë hyrjes së supermarketit.
— Ina, përshëndetje. A ke një minutë?
Ajo e pa pa u trazuar.
— Nëse është për Marselin, jo.
— Jo tamam. Doja të të kërkoja falje.
Ina nuk e priste. Endriti dukej në siklet, por nuk dukej sikur po aktronte.
— Për çfarë saktësisht?
Ai kaloi dorën pas qafës.
— Për faktin që qeshja. Jo gjithmonë, por ka ndodhur. Atëherë më dukej sikur, kur jemi të gjithë në tavolinë, janë thjesht ngacmime. Pastaj, në shtëpi, mendova: po t’i fliste dikush kështu motrës sime, do t’i bija me grusht. Kurse unë rrija ulur dhe buzëqeshja.
— Mirë që e kuptove.
— Ai tani u tregon të gjithëve se ti e shkatërrove.
— Unë nuk e preka fare. Ai vetë doli në dritë.
Endriti buzëqeshi shtrembër.
— E fortë kjo.
— E saktë, më shumë.
U ndanë pa biseda të tepërta. Ina nuk kishte nevojë që çdo dëshmitar i asaj kohe të vinte t’i rrëfehej. Megjithatë, për të kishte rëndësi të shihte se heshtja e asaj mbrëmjeje nuk kishte kaluar kot.
Gjykata i ndau zyrtarisht në vjeshtë, por për Inën gjithçka kishte marrë fund që atë mbrëmje vere kur Marseli kishte hedhur çelësat mbi komodinë. Vendimi ishte vetëm formalitet, një vulë mbi diçka që ajo e kishte vendosur prej kohësh.
Pak ditë pas seancës, Marseli i dërgoi mesazhin e fundit të gjatë. Aty kishte gjithçka: fyerje, ankesa, kujtime nga ditët e mira, përpjekje për t’i ngjallur keqardhje dhe frazën se “askush nuk do të të durojë kështu të ftohtë”. Ina e lexoi deri në fund. Jo sepse donte të torturonte veten, por sepse donte të sigurohej se ai njeri nuk kishte kuptuar asgjë.
I ktheu vetëm një përgjigje të shkurtër: “Unë nuk i pranoj më fyerjet si mënyrë komunikimi. Mos më shkruaj.”
Pastaj e bllokoi.
Po atë mbrëmje ftoi Elvanën në shtëpi. U ulën në kuzhinë, hëngrën shalqi, qeshën me ca marrëzira dhe dëgjuan shiun që, pas vapës, më në fund trokiste e shushurinte pas dritares. Në një çast, Elvana tha papritur:
— E di, atëherë u frikësova për ty. Mendova se ai do të shpërthente.
— Edhe unë e kisha llogaritur si mundësi.
— Dhe çfarë do të bëje?
— Do të thërrisja policinë. Po të ishte nevoja, do të dilja te fqinja në korridor. Por nuk do t’i dorëzoja as banesën, as të drejtën për të vendosur si duhet të më flasë.
Elvana tundi kokën.
— Ti je prej çeliku.
Ina pa copën e shalqirit në pjatë dhe buzëqeshi lehtë.
— Jo. Thjesht kam qenë shumë gjatë e sjellshme. Dhe shumë njerëz e ngatërrojnë mirësjelljen me leje për të të hipur në qafë.
Pasi Elvana iku, Ina doli në ballkon. Shiu e kishte ftohur ajrin; qyteti i verës shkëlqente nën drita, i lagësht dhe i pastër. Ajo mendoi se Marseli kishte pasur të drejtë vetëm për një gjë: pas asaj mbrëmjeje, ajo vërtet ishte bërë më e ftohtë. Por jo në kuptimin e keq. Thjesht brenda saj ishte shuar zjarri i kotë, ai ku për vite me radhë kishte ngrohur vetëvlerësimin e dikujt tjetër.
Nuk kishte ndërmend të ishte më gruaja e përshtatshme që hesht për hir të miqve, martesës, edukatës apo humorit të të tjerëve.
Ajo ishte zonja e banesës së saj, e parave të saj, e kohës së saj dhe e zërit të saj.
Marseli kishte dashur ta vinte në lojë para miqve.
Në fund, u kthye vetë në shembullin më të qartë se sa shpejt një burrë e humb pushtetin, kur një grua pushon së financuari paturpësinë e tij me heshtjen e saj.