— Kam prova konkrete, — tha Rozafa Mëhilli me zë të qëndrueshëm, ndërsa i dorëzoi gjyqtarit një dosje të trashë me dokumente. — Këtu është korrespondenca ku vëllai im shkruan fjalë për fjalë: “Pa ty është më mirë, gjithsesi do t’ua prishje të gjithëve me parimet e tua.”
Gentian Hasani u zbardh në fytyrë.
— Është nxjerrë jashtë kontekstit! — shpërtheu ai.
— Kam edhe një shkresë tjetër për t’ia paraqitur trupit gjykues, — vijoi Rozafa pa e ngritur tonin. — Ekstraktin e pagesës nga restoranti “Patkoi i Artë”.
Ajo zgjati fletën përpara gjyqtarit.
— Sipas këtij dokumenti, banketi për tridhjetë persona nuk është paguar nga vëllai im, por nga nëna jonë. Shuma e plotë — shtatëdhjetë e pesë mijë lekë — është transferuar nga karta e saj një javë përpara festës.
Në sallë ra heshtje. Nëna uli kokën. Gentiani hapi gojën, por fjalët nuk i dolën.
— Pra, — tha gjyqtari me kujdes, — zoti Hasani kërkon rimbursim për shpenzime që në fakt nuk i ka kryer vetë?
— Është… një keqkuptim, — murmuriti avokati i tij. — Klienti im ia ka kthyer më pas shumën nënës në dorë…
— A ekziston ndonjë provë që e vërteton këtë kthim? — ndërhyri gjyqtari.
— Ne… nuk e menduam të nevojshme dokumentimin, duke qenë se bëhet fjalë për familje… — belbëzoi avokati.
Rozafa nxori një tjetër dokument.
— Këtu është pasqyra bankare e nënës për tre muajt e fundit. Nuk figuron asnjë depozitë prej shtatëdhjetë e pesë mijë lekësh.
— Si i ke siguruar këto të dhëna? — gërhiti Gentiani.
— Nëna më ka dhënë prokurë për administrimin e llogarive të saj vitin e kaluar, kur ishte e shtruar në spital, — u përgjigj ajo qetësisht. — Unë u mora me pagesat e trajtimit. Prokura është ende në fuqi.
Gjyqtari shqyrtoi me imtësi dokumentacionin.
— Zoti Hasani, a keni një shpjegim për këtë mospërputhje?
Gentiani qëndroi i heshtur, me grushtet e shtrënguara. Avokati i tij lëvizte nervozisht letrat.
— Kërkojmë pushim për konsultim, — tha më në fund ai.
— Kërkesa rrëzohet, — u përgjigj gjyqtari prerazi. — Faktet janë të qarta. Zoti Hasani, keni tentuar të përfitoni para nga motra juaj për një shpenzim që nuk e keni mbuluar. Kjo përbën dyshim për mashtrim.
— Ajo i organizoi të gjitha! — shpërtheu Gentiani. — Kjo hipokrite me qëllim…
— Zoti Hasani, qetësohuni, përndryshe do të detyrohem t’ju nxjerr nga salla, — paralajmëroi gjyqtari.
Por ai tashmë kishte humbur kontrollin.
— Ajo ka qenë gjithmonë e preferuara! Nxënësja shembullore, vajza e zgjuar! Po unë? Gjithmonë në hijen e saj! Edhe gjyshi pjesën më të madhe të trashëgimisë ia la asaj!
— Gentian, mjaft, — pëshpëriti nëna, duke e kapur nga mënga.
— Jo! Le ta dëgjojnë të gjithë! — u shkëput ai. — Kjo “engjëllore” mori apartamentin e gjyshit në qendër të qytetit, ndërsa mua më la një gërmadhë në periferi! A është kjo e drejtë?
— Gjyshi të la një shtëpi me truall të gjerë, — tha Rozafa e qetë. — E shite për tre milionë lekë një ndërtuesi. Apartamenti im në momentin e trashëgimisë vlente gjysmën e asaj shume.
— Hesht!
— Zoti Hasani! — goditi gjyqtari me çekiç. — Një fjalë tjetër dhe do të thërras sigurimin.
Gentiani merrte frymë me vështirësi, duke e shpuar motrën me sy plot mllef.
— Duke u bazuar në provat e paraqitura, — shpalli gjyqtari, — padia e zotit Hasani rrëzohet. Për më tepër, materiali i çështjes do t’i referohet prokurorisë për të vlerësuar elementët e tentativës për mashtrim. Seanca mbyllet.
Kur doli nga godina e gjykatës, Rozafa ndjeu një lehtësim të pazakontë. Javë të tëra ankthi mbetën pas. U ndal në shkallë dhe ngriti fytyrën drejt diellit të pranverës.
— Rozafa, prit!
U kthye. Nëna qëndronte disa hapa larg, e lodhur dhe e plakur befas.
— Pse e trajtove kështu vëllanë tënd? — tha ajo me zë të lënduar. — Ai kishte qëllim të mirë…
— Mami, ai u përpoq të më mashtronte. Sërish.
— Mund ta kishe paguar… Ti ke mundësi…
Rozafa tundte kokën.
— Nuk është çështje parash. Është çështje kufijsh. Jam lodhur duke qenë viktimë e manipulimeve të tij. Edhe e miratimit tënd të heshtur.
— Unë kurrë nuk…
— Ti e pagove banketin dhe më pas lejove që ai të kërkonte para prej meje. A e dije çfarë po bënte?
Nëna shmangu shikimin.
— Ai tha se kështu do të mësoje të vlerësoje familjen…
— Të mësoja? — Rozafa mezi e besonte. — Jam tridhjetë e pesë vjeçe. Nuk kam nevojë për “mësime” të tilla.
— Pas divorcit u largove nga ne…
— U tërhoqa sepse të gjithë mbajtët anën e një burri që më tradhtoi për tre vjet. Sepse për ju kishte më shumë rëndësi “çfarë do të thonë të tjerët” sesa lumturia ime.
Nëna heshti, duke shtypur një shami në dorë.
— E di çfarë dhemb më shumë? — vazhdoi Rozafa. — Që unë ende ju dua. Edhe Gentianin, pavarësisht gjithçkaje. Por dashuria nuk do të thotë të lejoj veten të përdorem.
Ajo u kthye dhe u drejtua për te makina, pa parë më pas.
Dy javë më vonë, telefoni i saj ra nga një numër i panjohur.
— Zonja Rozafa Mëhilli? — u dëgjua një zë mashkulli. — Jam Qazim Toplana, hetues në prokurori. Duhet të flasim në lidhje me vëllanë tuaj.
Zemra iu drodh.
— Ka ndodhur diçka? — pyeti ajo, duke ndier se kjo histori ende nuk kishte përfunduar.