— Çështja është kjo, zonjë, — tha Qazim Toplana me një ton të matur. — Gjatë rishikimit të dosjes gjyqësore kemi hasur disa të dhëna që nuk përputhen. Rezulton se vëllai juaj nuk është përfshirë për herë të parë në skema të tilla përfitimi.
Rozafa ngriti vetullat, e habitur.
— Çfarë doni të thoni me këtë?
— Do të ishte më mirë të paraqiteshit nesër në orën dhjetë. Do t’ju dërgoj adresën me mesazh. Është e rëndësishme.
Të nesërmen paradite, ajo ndodhej përballë hetuesit, me një dosje të trashë në duar. Faqet që po shfletonte e mbushnin me indinjatë.
— Tre procese brenda dy viteve të fundit, — sqaroi Qazimi. — Një ish-partner që akuzohej për borxh të papaguar — çështja u rrëzua. Një fqinj pronar vile, gjoja për dëmtim gardhi — humbje. Një ish-koleg, i paditur për “vjedhje ideje biznesi” — u pushua gjatë shqyrtimit.
Rozafa uli dosjen ngadalë.
— Nuk kisha asnjë dijeni për këto…
— Nga sa duket, vëllai juaj është bërë i aftë në përdorimin e gjykatave si mjet presioni. Por kjo nuk është e gjitha. Kemi kontrolluar edhe situatën e tij financiare. Zyrtarisht, Gentian Hasani figuron këshilltar në kompaninë e nënës suaj, me pagë mujore pesëmbëdhjetë mijë lekë.
— Kompani? Nëna ime ka biznes? — pyeti ajo, e tronditur.
— “Victoria” sh.p.k., e regjistruar dy vite më parë. Aktiviteti i deklaruar: shërbime konsulence. Në letër gjithçka duket në rregull, por në realitet nuk ka asnjë kontratë të përfunduar. Megjithatë, llogaria bankare mbushet rregullisht me transferta nga individë privatë.
— Nga kush?
Hetuesi rrotulloi ekranin drejt saj. Emrat ishin të njohur: shoqe të vjetra të nënës, kushërinj të largët, fqinjë nga zona e vilave.
— Shumat variojnë nga pesë mijë deri në njëzet mijë lekë, — vijoi ai. — Nuk janë të mëdha veçmas, por janë të vazhdueshme. Në përshkrim figuron “konsulencë” ose “kthim borxhi”.
Rozafës iu tha goja.
— Mos më thoni që… po mashtrojnë pensionistë?
— Skema duket e thjeshtë, — tha Qazimi me qetësi profesionale. — Nëna juaj, duke shfrytëzuar besimin e miqësive të vjetra, kërkon hua për arsye shëndetësore, riparime apo nevoja urgjente. Paratë kalojnë në llogarinë e kompanisë. Në dokumente paraqiten si pagesë për shërbime dhe tatohen si të tilla. Por shërbimi nuk ofrohet kurrë dhe borxhet nuk shlyhen.
— Jo… nëna ime nuk do ta bënte me vetëdije, — pëshpëriti ajo.
— Ajo është në moshë të thyer. Ka gjasa të mos e kuptojë plotësisht mekanizmin. Por si administrator i firmës, vëllai juaj e di saktësisht çfarë po bën.
— Çfarë ndodh tani?
— Hetimi vazhdon. Do të duhet të dëshmoni. Dhe përgatituni — çështja është serioze. Mes të dëmtuarve figuron edhe Bardha Lufta. A ju thotë gjë ky emër?
Rozafa u drodh.
— Është shoqja më e ngushtë e nënës sime. Që nga fëmijëria.
— Gjatë vitit të fundit ka transferuar treqind mijë lekë. Të gjitha kursimet e saj. Madje ka shitur vilën për të ndihmuar në “operacionin” e nënës suaj.
Rozafa mbuloi fytyrën me duar. Bardha ishte një grua e brishtë, e ve e një ushtaraku, mësuese gjithë jetën, që jetonte me pension modest dhe ruante çdo qindarkë me kujdes.
— Do t’ia kthej unë paratë, — tha me vendosmëri.
— Është gjest fisnik, por së pari duhet të përfundojmë procedurat. Pastaj do të shohim.
Lajmi për hetimin u përhap me shpejtësi marramendëse mes të afërmve dhe njohjeve. Telefoni i Rozafës nuk pushonte. Ajo nuk iu përgjigj askujt deri në mbrëmje, kur guxoi të dëgjonte mesazhet zanore.
“Rozafa, jam Mimoza. Si munde ta bësh këtë? Është nëna jote!”
“Rozafë, këtu Jehona. Është e vërtetë që je përfshirë në kallëzim? Më morën edhe mua në telefon…”
“Po e shkatërron familjen! Nuk të njoh më si vajzën time!” — ishte zëri i së ëmës, i mbushur me mllef.
Mesazhi i fundit ishte nga Gentiani: “Do të pendohesh. Ta jap fjalën.”
Ajo fshiu çdo regjistrim dhe bllokoi numrat. Në apartament mbretëronte heshtja, e ndërprerë vetëm nga zhurmat e largëta të qytetit. Përgatiti çaj kamomili dhe u ul në kolltuk me tablet në dorë. Duhej të gjente një avokat të mirë për nënën. Pavarësisht gjithçkaje, nuk mund ta linte të përfundonte pas hekurave.
Pas rreth një ore, zilja e derës ra me këmbëngulje. Rozafa pa nga vrima e derës — Gentiani qëndronte në korridor. Fytyra e skuqur, lëvizjet e çrregullta, sytë e turbullt — dukej qartë se kishte pirë.
— Hape derën! — bërtiti, duke goditur me grusht. — E di që je brenda!
Ajo u tërhoq pa bërë zë dhe telefonoi policinë.
— Hape, moj! E shkatërrove gjithçka! Për shkakun tënd do ta fusin nënën në burg! Do të humbas çdo gjë!
Goditjet u bënë më të forta; dukej sikur po e shqelmonte derën.
— Do të të gjej! Do të më lutesh!
Pas pesëmbëdhjetë minutash mbërriti patrulla. Gentianin e larguan me forcë, ndërsa ai vazhdonte të shante e kërcënonte. Dyert e fqinjëve u hapën paksa, sy kureshtarë shikonin nga korridori.
Procesi gjyqësor zgjati tre muaj. Gjatë kësaj kohe dolën në dritë fakte edhe më të rënda: Gentiani kishte falsifikuar disa prokura, duke tentuar të shiste prona që nuk i përkisnin. Për fat, transaksionet u bllokuan për shkak të pasaktësive në dokumente.
Nëna e tyre dukej e rrënuar në çdo seancë. Përsëriste pa pushim se nuk kishte ditur asgjë, se i biri i kishte thënë që gjithçka ishte e ligjshme, se po përpiqej ta ndihmonte të rimëkëmbej pas një martese të dështuar.
— Martesë e dështuar? — ndërhyri prokurori. — Sipas gjendjes civile, zoti Hasani nuk ka qenë kurrë i martuar.
Ajo puliti sytë, e hutuar.
— Por ai më tha… Teuta… që ishin ndarë para një viti…
— Nuk ka ekzistuar asnjë Teuta, — tha Rozafa, duke mos duruar më. — Gentiani e trilloi të gjithë historinë për të zgjuar keqardhje dhe për të përfituar para.