— Mjaft! — shpërtheu Gentian Hasani, duke goditur me grusht bankën përpara. — E shkatërrove çdo gjë! Gjithmonë fut hundët aty ku s’ke punë!
Gjykatësi kërkoi qetësi, por ai tashmë kishte humbur kontrollin.
— Çfarë dini ju për këtë? — vazhdoi me zë të dridhur nga zemërimi. — Unë jam rritur gjithë jetën nën hijen e kësaj “të përsosurës”! E preferuara e mamit, krenaria e babait! Po unë kush jam? Gentiani i dështuar, ai që s’arriti kurrë asgjë!
— Zgjedhjet i bëre vetë, — tha Rozafa Mëhilli me ton të ulët, por të vendosur.
— Zgjedhje? Çfarë zgjedhjesh? Që fëmijë më thoshin se isha më pak se ti! Se ti e kishe mendjen për shkollë, kurse unë jo! Se dora ime ishte “e gabuar”, se kurrë s’do bëja hajër!
— Nuk është e vërtetë, bir… — qau e ëma. — Ju kemi dashur njësoj…
— Njësoj? — qeshi ai me hidhërim. — Rozafës i paguanit mësues privatë, kurse, gara jashtë shtetit! Ndërsa mua? “Mos humb kohë, Gentian, s’është për ty!”
Salla u mbush me heshtje. Rozafa e vështroi vëllanë ndryshe për herë të parë. Përtej mashtruesit të pangopur, pa një njeri të thyer nga xhelozia dhe nga plagët që i kishte ushqyer vetë për vite me radhë.
— Gentian, — foli ajo qetësisht, — kurrë nuk të kam parë si më pak se unë. Murin mes nesh e ngrite ti.
— Mos guxo të më mëshirosh! — ulëriu ai. — Nuk dua asgjë nga ty!
Vendimi i gjykatës ishte i prerë. Për mashtrim financiar, Gentian Hasani u dënua me tre vite shërbim prove dhe një gjobë të konsiderueshme. Subjekti i tij u shpërbë, ndërsa çdo qindarkë e përfituar në mënyrë të paligjshme duhej t’u kthehej viktimave. Nëna, për shkak të moshës dhe problemeve shëndetësore, nuk u shpall fajtore penalisht, por u detyrua të kontribuonte në dëmshpërblim.
Kur gjithçka mbaroi, Rozafa doli jashtë godinës së gjykatës dhe mbushi mushkëritë me ajër. Qielli i dukej më i kthjellët se zakonisht. Telefoni i vibroi. Ishte një mesazh nga Bardha Lufta: “Faleminderit, zemër. Ma ktheve besimin tek drejtësia.”
Pak më pas iu afrua e ëma. Dukej e rrënuar; flokët i ishin zbardhur dukshëm dhe rrathët poshtë syve i ishin thelluar.
— Rozafa… — nisi ajo me hezitim.
— Do të të ndihmoj me pagesat, — ia preu e bija butësisht. — Dhe do të gjejmë një mjek të mirë. Ke nevojë për trajtim.
— Nuk… nuk doja të flisja për këtë. Desha të të kërkoj falje. Për gjithçka. Që nuk e pashë atë që ishte para syve të mi. Që e lashë Gentianin të manipulonte… Që nuk të dola krah atëherë kur të duhej më shumë.
Rozafa e përqafoi. Trupi i së ëmës dridhej nga të qarat.
— E humba djalin, — pëshpëriti ajo mes lotësh. — Më tha se nuk do të më flasë më. Se e tradhtova sepse nuk e mbrojta në sallë…
— Do të kthehet, — tha Rozafa me zë të ulët, edhe pse brenda saj nuk ishte e sigurt. — I duhet kohë.
Qëndruan ashtu, të përqafuara në mes të rrugës plot njerëz, dy gra të lidhura nga gjaku dhe nga dhimbja, duke u përpjekur të mbledhin copat e një familjeje të copëtuar.
Kaloi një vit.
Rozafa ishte ulur në një kafene të vogël pranë stacionit të trenit, në pritje të trenit që vinte nga Durrësi. Përballë saj ndodheshin dy filxhanë: një me çaj jeshil për vete dhe tjetri bosh.
Dera u hap me një fëshfërimë të ftohtë vjeshte. Brenda hyri një burrë me pallto të vjetër dhe një çantë sportive në shpatull. U deshën disa sekonda që ta njihte. Gentiani ishte dobësuar; fytyra i ishte gropëzuar dhe thinjat i kishin pushtuar flokët.
U ndal pranë tavolinës, i pasigurt.
— Faleminderit që pranove të më takosh, — tha me zë të ulët.
— Ulu, — i tha ajo. — Çfarë do të pish?
— Një kafe të zezë.
Pasi porositi, Rozafa u kthye nga ai.
— Si po shkon jeta?
Ai ngriti supet me një buzëqeshje të shtrembër.
— Siç e sheh. Punoj në port si hamall. Marr me qira një dhomë në një apartament të përbashkët. Dhe… prej gjashtë muajsh nuk kam prekur alkool.
— Është hap i madh.
— Mos u tall.
— Nuk po tallem. Është e rëndësishme.
Kafja mbërriti. Ai e mbajti filxhanin me të dyja duart, sikur kërkonte të ngrohte jo vetëm gishtat, por edhe mendimet.
— Kam pasur shumë kohë për të menduar, — tha duke parë lëngun e errët. — Për mënyrën si e shkatërrova gjithçka. Si e lashë zilinë të më udhëhiqte. U ktheva në një njeri që vetë do ta përbuzja.
Rozafa e dëgjoi pa e ndërprerë.
— E di çfarë është më e tmerrshmja? — vazhdoi ai. — Unë vërtet besoja se më takonte. Paratë e tua, mbështetja e mamit, kursimet e të tjerëve. Mendoja se bota më kishte borxh.
Ajo nuk reagoi menjëherë. Plagët ishin ende të freskëta.
— Nuk pres falje, — shtoi ai. — Doja vetëm të të thoja se e kam kuptuar. Edhe pse shumë vonë.
Pasi mbaroi kafenë, u ngrit.
— Duhet të iki. Treni niset për gjysmë ore.
— Kujdesu për veten, Gentian, — tha ajo.
Ai doli pa kthyer kokën. Nga dritarja, Rozafa e ndoqi me sy teksa kalonte sheshin, i përkulur nën peshën e çantës dhe të gabimeve të veta.
Ndoshta një ditë do të mund të quheshin sërish familje — pa gënjeshtra e pa manipulime. Por ajo kohë ishte ende larg. Tani për tani, asaj i mjaftonte qetësia e një jete të thjeshtë, pa barrën e kërkesave të padrejta dhe pa përgjegjësinë për vendimet e të tjerëve.
Pagoi faturën dhe doli në mbrëmjen që po binte. E priste rutina e zakonshme: puna, një takim me një mike, një roman i ri mbi komodinë. Një jetë e qartë, e ndershme — më në fund e saja.