— Ndoshta… herën tjetër do të zgjidhni ndryshe.
Pa shtuar asnjë fjalë tjetër, Arjana Lika u kthye me qetësi dhe mori drejtimin nga dera. Hapat e saj ishin të matur, të sigurt. Askush nuk guxoi ta ndalte. Qirinjtë vijonin të digjeshin si më parë, një melodi e butë rrëshqiste në sfond, por qetësia e rreme që kishte mbuluar mbrëmjen ishte thyer përgjithmonë.
Dera u mbyll pas saj me një tingull të lehtë, pothuajse të padëgjueshëm. Nuk la pas të ftohtë, por një barrë të rëndë ndërgjegjeje, që nuk hiqej dot si pikat e shiut nga palltoja.
Salla, ndonëse ende e mbushur me njerëz, dukej e zbrazët. Heshtja u shtri mbi tavolina e kolltuqe si një perde e trashë, duke mbytur edhe notat e muzikës. Të pranishmit shmangnin sytë, ose shikonin njëri‑tjetrin me hutim. Çfarë sapo kishin përjetuar? Ishte një rastësi e papritur apo një paraqitje e menduar deri në detaj?
Arben Tola qëndronte në vend, i tendosur si tel i shtrënguar në kufi të këputjes. Pranë tij, Sara Gjini ndjeu një dridhje të brendshme që nuk po e kontrollonte dot. Vështrimi i saj kalonte nga një fytyrë në tjetrën. Ata që dikur shpalleshin “të fortë” apo “të pavarur” tani dukeshin të pambrojtur përballë kujtesës.
— E patë…? — pëshpëriti një burrë, duke kërkuar fjalët. — Arjana… ajo…
Një tjetër vetëm pohoi me kokë. Prania e saj, e thjeshtë dhe pa asnjë teprim, kishte peshuar më shumë se çdo shpjegim i mundshëm.
— Nuk e kuptoj… — murmuriti Arbeni, pothuaj për vete. — Si… si ndodhi kjo?
Fjalët u tretën në ajër, duke u përzier me ndjesinë e sikletit dhe ankthit. Paqartësia që Arjana kishte lënë pas po bëhej gjithnjë e më e rëndë. Askush nuk dinte si të vepronte. Dukej sikur koha ishte ngrirë.
Dalëngadalë nisën pëshpëritjet. Kujtime të vjetra dolën në sipërfaqe: fletore të grisura, të qeshura përçmuese, shikime që poshtëronin, shaka boshe në korridore, ndjesia e përhershme e pavlerësisë së atyre që dikur kalonin pa u vënë re. Tani ato pamje riktheheshin me një qartësi të padurueshme, sa frymëmarrja rëndohej.
Arbeni e pa Sarën drejt e në sy. Aty dalloi diçka që s’e kishte vënë re kurrë më parë — frikë. E kuptoi se ekuilibri kishte ndryshuar. Arjana ua kishte bërë të qartë se forca nuk qëndron te posti, paratë apo ndikimi. Forca është mënyra si i përdor mundësitë pa shkelur mbi të tjerët. Dhe kjo ishte një goditje e drejtpërdrejtë për bindjet e tyre të vjetra.
— Ndoshta… — tha dikush tjetër me zë të mekur, — ajo nuk erdhi për hakmarrje, por për të dhënë një mësim.
Pëshpëritjet u shtuan. Disa u ngritën, duke mbledhur sendet me lëvizje të pasigurta, sikur ambienti u ishte bërë i huaj. Çfarë kishin ndërtuar në pesëmbëdhjetë vjet krenari e vetëjustifikim dukej se po shembej. Dhe bashkë me këtë ndjesi erdhi turpi.
Miq të dikurshëm, të lidhur nga kujtime të përbashkëta, tani i dukeshin njëri‑tjetrit si të panjohur. Disa kërkonin mbështetje te sytë e fqinjit, të tjerë shikonin muret, si të kërkonin një pikë ku të kapeshin. Secili ndiente se kishte qenë dëshmitar i diçkaje që nuk mund të shpërfillej.
Arjana nuk la pas vetëm praninë e saj — ajo la një vetëdije të mprehtë për pasojat. Dinjiteti i saj i heshtur, mënyra si foli pa ngritur zërin, thjesht me faktin që u shfaq, shkatërroi iluzionin e kontrollit.
— Babi, — tha ngadalë një nga të rinjtë, duke u ulur në buzë të karriges, — tani e kuptoj… vërtet e kuptoj…
Askush nuk iu përgjigj. Por në atë heshtje kishte pendesë, kuptim dhe një dëshirë të pashprehur për të ndrequr atë që mund të ndreqej.
Njerëzit nisën të largoheshin nga tavolinat njëri pas tjetrit. Arbeni u ul sërish, por shikimi i tij ishte bosh. Sara uli dorën; nuk përpiqej më të ruante asgjë. Diçka brenda tyre kishte ndryshuar përfundimisht.
Kaluan disa minuta derisa dikush vendosi ta rihapte muzikën. Ajo tingëllonte si një përpjekje e zbehtë për ta kthyer mbrëmjen në normalitet.