— Nga ana juaj kërkohet vetëm gjysma e pagesës për sallën dhe kuzhinën. Dekorin, moderatorin dhe artistët i mbuloj unë, — vazhdoi Teuta Kastrati me një buzëqeshje të tendosur. — Nuk besoj se doni që vajza juaj të duket si e lënë pas dore përpara miqve të mi?
Po atë mbrëmje i bëra Ylli Mullisit skandalin e parë të vërtetë. Qava gjatë, duke u përpjekur t’i shpjegoja se nuk ëndërroja një shfaqje me njëqind fytyra të panjohura, por një festë të ngrohtë, me njerëzit që na donin.
— Fjolla, mos e tepro, — ma ktheu ai pa i hequr sytë nga televizori. — Mami ka të drejtë. Janë lidhje të rëndësishme. Duron një mbrëmje dhe më pas do të na hapen dyer që sot as nuk i imagjinon.
Organizimet më shteruan krejt. Teuta kontrollonte çdo detaj, nga lista e të ftuarve te ngjyra e luleve. Fustani im i lehtë, që më rrinte si ëndërr, u hodh poshtë pa mëshirë. Më detyroi të blija një krijesë të rëndë, me bisht të gjatë që mezi e tërhiqja zvarrë.
— Ja, kjo është pamje me klas! — tha ajo e kënaqur gjatë provës. — Ai tjetri dukej si këmishë nate e lirë.
Goditja më e ulët erdhi tre ditë para dasmës.
Teuta i telefonoi nënës sime, Drita Rrotës, vonë në mbrëmje. Zëri i saj pikonte nga një dhembshuri e shtirur.
— Dritë e dashur, kemi një situatë të pakëndshme… Tatimet kanë bllokuar llogaritë e kompanisë sime për verifikim. Aktualisht nuk kam asnjë lek të lirë. Restoranti kërkon pagesën e mbetur, përndryshe e anulon gjithçka. Do t’ju duhet ta përballoni ju të gjithë shumën.
— Të gjithë shumën? — zëri i mamit u drodh. — Është shifër e madhe… Ne nuk e përballojmë dot…
— Atëherë njoftoni të ftuarit dhe anuloni ceremoninë, — ia preu ftohtë Teuta. — Tregojuni se prindërit e nuses nuk gjetën para për festën e vajzës së tyre. Pastaj shihni si do t’i përballoni sytë e njerëzve.
Atë natë, kuzhina jonë mbante erë ilaçesh. Prindërit rrinin përballë njëri‑tjetrit nën dritën e zbehtë të llambës. Në mëngjes, babai mblodhi në heshtje dokumentet e vetmes pasuri që kishim — vilën e vogël në periferi, të ndërtuar me duart e tij gjatë pesëmbëdhjetë viteve. Shkoi në bankë dhe mori një kredi të rëndë, duke lënë pronën peng.
— Babi, të lutem, mos e bëj! Le ta anulojmë! — i lutesha mes lotësh, duke parë si i ishte zbehur fytyra.
— Jo, Fjolla, — tha ai prerë, duke futur kontratën në dosje. — Vajza ime do të martohet me dinjitet. Nuk do ta lejoj askënd të na poshtërojë.
Kur ia përmenda Yllit, ai vetëm rrotulloi sytë.
— Çfarë të bëj unë? Mami ka vështirësi të përkohshme. Babai yt bëri gjënë e duhur, na shpëtoi situatën. Me zarfe dhuratash do ta mbyllim borxhin. Pse dramatizon?
Asnjë grimë falënderimi. Asnjë ndjesë që një burrë i moshuar po hynte në borxhe për rehati të tij.
Dhe tani, ndërsa qëndroja në shkallët e nxehta të restorantit luksoz, shihja sesi njeriu për të cilin babai im sakrifikoi të ardhmen, e shtynte mënjanë me përçmim.
— Ylli, — thashë qetë, me një ftohtësi që më përhapej në kraharor, — e kupton çfarë sapo bëre?
— Fjolla, të lutem, — u përgjigj i bezdisur. — Xhaketa e babait tënd është e rrudhur, dhe përkrah drejtorëve të mamit duken si farefis i varfër. Fillimisht do të bëjmë fotografitë me “formacionin” e duhur, pastaj edhe me ta, për albumin tuaj familjar.