— Afroje furgonin te hyrja e pasme e kuzhinës, — i thashë Besnikut, që tashmë ishte nisur drejt makinës së tij të punës.
Ajo që pasoi për gati një orë dukej si një shfaqje absurde. Të ftuarit e Teuta Kastratit rrinin pranë shatërvanit, të hutuar, pa ditur nëse duhej të largoheshin apo të prisnin ndonjë “mrekulli” që do ta shpëtonte situatën. Ylli Mullisi shante kë të mundte dhe ndizte cigare njëra pas tjetrës, me duar që i dridheshin nga nervozizmi. Kamerierët, duke fshehur buzëqeshjet ironike, nisën të transportonin nga salla drejt derës së pasme male me kuti kartoni. Tabaka plastike me havjar të kuq, djathëra të shtrenjtë, mish të pjekur, fruta ekzotike — gjithçka që ishte porositur për “festën e tyre”.
Të afërmit e mi, njerëz të thjeshtë e të lidhur fort me njëri-tjetrin, u rreshtuan si zinxhir dhe i kalonin me kujdes njëri-tjetrit pakot, duke i sistemuar në karrocerinë e furgonit. Nuk kishte nxitim, vetëm vendosmëri.
Kur makina u mbush deri në tavan, hoqa takat e larta që më kishin torturuar gjithë ditën dhe i lashë aty, në cep të parkimit. Vesha balerinat e mia të rehatshme dhe mora frymë thellë.
— Fjolla, të lutem, më fal! — Ylli vrapoi drejt makinës së babait tim, duke u përpjekur të dukej i penduar. — Mami thjesht u stresua! Edhe unë reagova keq, dita ishte e rëndë… Hajde të kthehemi brenda, s’bën të largohemi kështu!
E pashë drejt në sy, pa asnjë lëkundje.
— Të uroj gjithë të mirat, Ylli. Qëndro me nënën tënde, — i thashë ftohtë dhe përplasa derën e makinës.
Po atë mbrëmje, në apartamentin tonë të vogël u mblodhën vetëm njerëzit tanë. Shtymë dy tavolina të vjetra në mes të dhomës së ndenjjes dhe mbi to vendosëm me shtresa gjithë ushqimet e sjella. Nuk kishte dekorime luksoze, as orkestër — vetëm zëra të njohur dhe të qeshura të sinqerta.
Unë rrija në krye të tavolinës me tuta të vjetra sportive dhe një bluzë shtëpie të lirshme. Flokët i kisha larë me kujdes nga llaku ngjitës, fytyrën e kisha pastruar nga grimi i rëndë. Haja salmon direkt nga kutia plastike dhe ndjeja sikur një barrë e madhe po më hiqej nga kraharori.
— Paska dalë pak e tharë kjo peshkaqenushja e tyre, — tha babai me humor, duke mbushur pjatën. — Nëna jote e bën njëqind herë më të mirë.
Shpërthyem në të qeshura derisa na dolën lot. Ishte darka më e çuditshme dhe më e papritur e jetës sime, por edhe më e vërteta. Pa dolli të sforcuara, pa shikime gjykuese, pa tension.
Një muaj më vonë, martesa jonë e shkurtër u zgjidh zyrtarisht. Ylli u përpoq të më priste pranë punës, më dërgonte mesazhe të gjata me premtime për ndryshim, por unë e bllokova numrin e tij pa hezitim.
Babai im, si gjithmonë, veproi me qetësi dhe zgjuarsi. Ai ruajti çdo faturë bankare dhe çdo mesazh ku Teuta Kastrati betohej se do të paguante pjesën e saj për restorantin. Me ndihmën e një avokati të aftë, ngritëm padi ndaj saj.
Ajo e humbi gjyqin. Gjykatësi, pasi shqyrtoi korrespondencën dhe garancitë me shkrim, e detyroi të kthente saktësisht gjysmën e shumës së shpenzuar. Doli se para kishte mjaftueshëm; thjesht kishte menduar të përfitonte në kurrizin e prindërve të mi. Sapo u përmend mundësia e sekuestrimit të pronave të saj farmaceutike, shuma e nevojshme u transferua menjëherë në llogarinë e babait.
Ai shleu menjëherë kredinë e rëndë dhe e çliroi shtëpinë e pushimit nga hipoteka.
Ndërsa unë rezervova një udhëtim buzë detit. Ulur mbi rërën e ngrohtë, duke dëgjuar ritmin e qetë të dallgëve, shikoja gishtin e unazës, tashmë të zhveshur. Dhe buzëqeshja me gjithë zemër.
Ndonjëherë, hapi më i mençur drejt një jete të lumtur familjare është pikërisht një banket i anuluar në kohë.