Babai im, njeri me vetëpërmbajtje të rrallë, hodhi një hap përpara.
— Djalosh, — zëri i tij mori një tingull të fortë si çelik, — këtë ceremoni e kemi paguar ne. Çdo qindarkë. Nga xhepi ynë. Dhe kemi të drejtë të qëndrojmë ku të na dojë zemra.
— Sa herë do të na e përplasni në fytyrë këtë pagesë?! — shpërtheu Ylli Mullisi, fytyra e tij e shtrembëruar nga inati. — Kurrë s’ju del e mira, vetëm ankoheni!
Ai iu afrua me vrull babait dhe e shtyu fort në kraharor. Babai u lëkund mbi mermerin e rrëshqitshëm, mezi ruajti ekuilibrin. Ylli ngriti dorën për ta shtyrë sërish, por këtë herë babai ia kapi kyçin me një shtrëngim të hekurt.
— Ylli, mos u bëj nervoz kot! — thirri me zë të mprehtë Teuta Kastrati, duke i shpuar prindërit e mi me një vështrim përbuzës. — Vetë e kërkojnë, futen aty ku s’i thërret njeri. Fshatarë pa pikë kulture!
Unë e pashë njeriun me të cilin kisha menduar të zgjohem çdo mëngjes. Pashë fytyrën e tij të mbushur me mllef. Pashë nënën e tij që shijonte skenën me arrogancë. Dhe pashë dy njerëzit e mi më të dashur, të poshtëruar publikisht me paratë e tyre.
Ngadalë, pa nxitim, hoqa unazën e fejesës nga gishti. Ajo vezulloi nën diell dhe, me një tingull të lehtë metalik, rrokulliset nëpër shkallët prej mermeri, duke u ndalur te këmbët e të ftuarve të veshur me shkëlqim.
— Fjolla, ç’po bën kështu? — Ylli më pa i hutuar dhe bëri një hap drejt meje. — Merre menjëherë. Të gjithë po shohin.
— Le të shohin, — fola qetë, por zëri më doli i prerë. — Ju, ndërkohë, mos u përzieni më në jetën time.
U ktheva nga administratori i restorantit, i cili ndiqte skenën nga hyrja me një shprehje mosbesimi.
— Përshëndetje. Rezervimi dhe pagesa janë bërë në emër të babait tim, apo jo?
— Po… pagesa është kryer e plotë në emrin e tij, — u përgjigj ai me hezitim.
— Shumë mirë. Atëherë anulojeni banketin. Dasmë nuk ka.
Një murmuritje e fortë përshkoi turmën. Teuta Kastrati u mbyt me frymë, sytë iu zgjeruan nga tronditja.
— Si “nuk ka”? — bërtiti ajo, duke humbur çdo fasadë elegance. — Kam porositur peshk të mbushur, pjata të ngrohta, antipasta! Njerëz me emër kanë ardhur!
— Atëherë le të shkojnë njerëzit me emër të hanë diku tjetër, — iu përgjigja pa e ngritur tonin. Pastaj iu drejtova sërish administratorit: — Çdo gjë që është përgatitur — mishrat, peshku, sallatat, gatimet e ngrohta, djathrat, pijet e pahapura — paketojini për t’i marrë me vete. Keni një orë kohë. Babai im i ka paguar dhe ne do t’i marrim.
— Fjolla, a je në vete? — Ylli tentoi të më kapte për krahu, por babai u vendos mes nesh si mur.
— Hiqe dorën, — tha ai me zë të ulët, por kërcënues. — Dhe mos iu afro më vajzës sime.
— S’keni të drejtë! Kjo është vjedhje! — ulërinte Teuta, duke tundur duart. — Është festa jonë!
— Festa është e atij që paguan, zonjë, — ia ktheva. — Dhe për kaparin mezi keni mbledhur lekët. Xhaxha Besnik! — thirra vëllain e mamit, Besnik Kastratin, i cili punonte me transport mobiliesh dhe kishte ardhur në festë me furgonin e tij të punës.