…sy të errët, mollëza të dala dhe flokë të zinj, të shpupuritur si nga era. Ngjanin me pasqyra të mbuluara nga pluhuri, që mezi reflektonin dritë. Rrobat u vareshin mbi trup, të vjetruara e disa masa më të mëdha, ndërsa atletet kishin humbur formën, si të lodhura nga rrugë të gjata.
Asnjë çantë në shpinë, asnjë i rritur pranë – vetëm ajo uri e heshtur që dukej në sytë e tyre. Vesa Hasani i vështroi pa panik e pa keqardhje të shtirur. Nuk bëri skenë, nuk u ankua me zë të lartë; thjesht i pa ashtu siç sheh një të vërtetë që të dhemb, por që mbetet e pamohueshme.
Ata ndaluan rreth dy hapa larg tezges, sikur një vijë e padukshme i pengonte të afroheshin. Djali në mes guxoi i pari. Hodhi një hap të vogël dhe foli me zë të ulët:
— Teze… keni ndonjë gjë që s’do ta shisni dot më?
Lugën që mbante në dorë, Vesa e la pezull në ajër. Këtë fjali e kishte dëgjuar edhe herë të tjera, nga fëmijë të tjerë, vite më parë. Por këta tre ishin ndryshe. Nuk kishte dredhi në kërkesën e tyre, vetëm turp.
— Keni nënë? — pyeti ajo butë, pa asnjë notë qortimi.
Të tre u panë mes tyre, si të ishte një pyetje që u rëndoi mbi supe.
— Jo, — u përgjigj djali në mes, me një zë që mezi u drodh. — S’kemi askënd.
Vesa gëlltiti me vështirësi. Hodhi sytë nga tenxherja, pastaj nga pjatat e përgatitura, nga kutiza me monedha dhe sërish nga fytyrat e tyre të zbehta. Ai në të djathtë uli kokën. Tjetri, majtas, shtrëngoi buzët fort, si për të mos lënë lotët të dilnin. Ajo mori frymë thellë dhe vendosi — jo si një akt heroizmi, por si diçka krejt të natyrshme.
— Ejani këtu, — u tha duke u bërë shenjë me dorë. — Afrohuni, nuk ju ha.
U afruan ngadalë, me kujdes, sikur dyshonin se pas ftesës fshihej ndonjë mashtrim. Vesa u shërbeu nga tre racione të vogla nga ajo që kishte mbetur. Nuk ishin pjata të mbushura plot si për të rritur, por avullonin ende. Dhe ngrohtësia, kur je i uritur, është më shumë se ushqim — është një premtim i heshtur se për një çast, gjithçka mund të jetë në rregull.