edhe pse shpina i digjte nga lodhja.
Ajo e mbajti veten drejt, sikur dhimbja të mos ekzistonte fare. Sytë iu ngulën te Besnik Basha me një qetësi që e bënte edhe më të fortë.
— Paratë e mia janë puna ime, — tha me zë të ulët, por të prerë. — Ndërsa këta fëmijë nuk janë mbeturina që t’i shkelësh me sy.
Besniku qeshi me përbuzje, por në atë të qeshur kishte një fije pasigurie. Ai hodhi një vështrim rreth e rrotull, si për t’u siguruar që kishte dëshmitarë për “forcën” e tij.
— Mos thuaj që s’të paralajmërova, — mërmëriti ai. — Në këtë lagje çdo gjë ka rregullat e veta.
— Atëherë ndoshta është koha të ndryshojnë, — ia ktheu Vesa.
Njëri nga djemtë ngriti kokën ngadalë. Tjetri e lëshoi pjatën vetëm pasi pa që ajo nuk po tërhiqej. Klajdi bëri një hap të vogël përpara, si për t’u vendosur mes saj dhe burrit, por Vesa e ndali me një lëvizje të lehtë të dorës.
— Shkoni mbaroni drekën, — u tha ajo butë, pa ia hequr sytë Besnikut.
Ai u përpoq të mbante një buzëqeshje tallëse, por kur pa se askush nuk po i bashkohej, u step. Trotuari, që pak më parë dukej si skena e tij, tani i ngjante më shumë një vendi ku fjalët e tij binin bosh.
— Do ta shohim, — tha më në fund dhe u largua me hapa të shpejtë.
Heshtja që mbeti pas ishte e rëndë, por jo më e frikshme. Vesa u ul sërish ngadalë, duke ndier si shpina i dërgonte një therje të mprehtë. Megjithatë, në kraharor i ishte çliruar diçka.
— Hani, — pëshpëriti ajo.
Dhe këtë herë, djemtë filluan të hanin pa ulur kokën.