Fëmijët u ulën në disa stola plastikë, duke u mbledhur pranë njëri‑tjetrit sikur të kërkonin mbrojtje. Në fillim hëngrën me nxitim, pothuajse me etje, si të trembur se mos dikush ua hiqte pjatat para se të mbaronin. Më pas lëvizjet u ngadalësuan; trupat e tyre dukej sikur po kuptonin më në fund se stomaku nuk do të mbetej bosh atë mbrëmje.
Vesa Hasani i vështronte pa folur. Në kraharor i ishte mbledhur një nyjë e rëndë dhe as vetë nuk dinte ta shpjegonte pse. Ndoshta i zgjonte kujtimin e djalit të saj dikur të vogël. Ndoshta ishte lodhja e viteve që papritur i rëndonte mbi shpatulla. Apo ndoshta ishte mendimi i hidhur se askush nuk duhej të shihte tre fëmijë që hanin sikur kjo të ishte mundësia e fundit për ta.
— Si quheni? — pyeti ajo butë, duke u përpjekur ta mbante zërin të qëndrueshëm.
Të tre shkëmbyen një vështrim mes tyre, si për t’u siguruar kush do të fliste i pari.
— Unë jam Bledar, — tha djali i parë.
— Oltian, — shtoi ai që rrinte në mes.
— Klajdi, — murmuriti i treti.
Vesa i përsëriti në mendje emrat, me kujdesin e dikujt që ruan diçka të brishtë.
— Po natën, ku rrini? — vazhdoi ajo.
Sytë e tyre ranë përdhe.
— Ku të gjejmë vend… — pëshpëriti Oltiani.
Gishtat e Vesës u shtrënguan rreth lugës së madhe. Hodhi një sy përreth. Njerëzit kalonin, blinin, flisnin, pa e kthyer kokën. Një çift qeshte teksa kalonte rrugën, pa i vënë re fare. Një burrë me këmishë të shtrenjtë hodhi një vështrim të shkurtër dhe rrudhi buzët, sikur varfëria të ishte sëmundje ngjitëse. Një therje zemërimi i përshkoi trupin.
Në atë çast dëgjoi pas shpine një zë të akullt:
— Vesa Hasani, prapë po shpërndan ushqim?
Ajo u kthye. Ishte Besnik Basha, një nga ata që flasin sikur trotuari u përket. Ai mburrej shpesh se njihte njerëzit që jepnin lejet.
— Mos u anko pastaj kur të mos të dalin lekët, — shtoi ai, duke i parë djemtë si të ishin mbeturina.
Treshja mbeti e ngrirë. Njëri shtrëngoi fort buzën e pjatës, tjetri fshehu fytyrën pas supit të vëllait. Vesa u ngrit drejt, u drejtua,