Të nesërmen në mëngjes, Iliri i kërkoi Elvanës ta ndihmonte me disa dokumente.
— Meqë ndodhesh këtu, mos rri duarkryq. S’të dihet, ndoshta të hyn në punë, — tha me tonin e tij të zakonshëm paksa të ashpër, por në sy i shkëlqeu një dritë lozonjare që e tradhtonte.
Elvana u skuq lehtë. Për një çast iu rikthye ndjesia e vjetër e pavlefshmërisë, sikur nuk ishte e zonja për asgjë. Megjithatë pranoi me kokë. Në fund të fundit, nuk kishte asgjë për të humbur.
Teksa ajo shqyrtonte letrat, Iliri nisi ta pyesë për të kaluarën e saj. Kur mësoi se kishte përfunduar ekonomikun dhe se për vite me radhë kishte punuar si menaxhere në një kompani të vogël, ai ngriti vetullat me interes.
— Atëherë hidhi një sy kësaj, — tha dhe i zgjati një dosje të trashë.
Brenda bëhej fjalë për një rrjet të vogël pikash karburanti në pronësi të tij. Ai shpjegoi se kohët e fundit nuk kishte pasur fuqi të merrej me to dhe se diçka nuk i dukej në rregull.
— Drejtori atje është tepër i shkathët për shijen time. Dyshoj se po luan ndonjë lojë. Shiko ç’po ndodh dhe ma thuaj hapur. Unë s’kam më energji ta ndjek nga afër — shëndeti s’ma lejon, — përfundoi ai me një frymëmarrje të rënduar.
Elvana mbeti e habitur. Një besim i tillë, kaq i drejtpërdrejtë, ishte i rrallë. Por brenda saj u zgjua diçka që kishte kohë që flinte: etja për t’u marrë me punë serioze, dëshira për të zgjidhur probleme, për të qenë e dobishme. U hodh në detyrë me përkushtim. Kaloi ditë të tëra në zyrën e një prej pikave të karburantit, studioi raportet financiare, kontrolloi faturat, analizoi hyrje-daljet dhe bisedoi me punonjësit, duke bërë pyetje të sakta e të drejtpërdrejta.
Nuk kaluan as disa javë dhe dyshimet e saj morën formë të qartë: drejtori po përfitonte nga sëmundja e pronarit dhe po përvetësonte të ardhura. Elvana mblodhi çdo provë, i sistemoi me kujdes dhe ia paraqiti Ilirit.
Ai e dëgjoi pa e ndërprerë, pastaj pohoi me fytyrë të ngrysur.
— E parandjeja. Mirë atëherë, nga sot e ke ti në dorë. Vepro si ta gjykosh të arsyeshme.
Me kalimin e kohës, Elvana u përfshi plotësisht në drejtimin e biznesit. E shkarkoi menaxherin e pandershëm, punësoi staf të ri, vendosi rregulla të qarta dhe riktheu kontrollin financiar. Aty ku më parë mezi mbaheshin në këmbë, pikat e karburantit nisën të sillnin fitim të qëndrueshëm. Bardha e mbështeste në çdo hap, i gëzohej arritjeve të saj me një ngrohtësi pothuajse amësore.
— Je ylli ynë, — i thoshte ajo Ilirit me buzëqeshje. — E ti kishe dyshime.
Ndërkohë, Elvana po mësonte ta pëlqente gruan që po bëhej. Ndihej më e mbledhur, më e vendosur, më e sigurt në vete. Ecte më drejt, shikimi i saj ishte i kthjellët dhe i patundur. Frika e dikurshme nga refuzimi ishte zbehur. Ishte krenare për vendimet që merrte dhe për faktin se po përballonte me dinjitet sfida që dikur do ta kishin trembur.
Por një mbrëmje gjithçka u trondit. Gjendja e Ilirit u përkeqësua papritur. Sëmundja, që dukej sikur ishte tërhequr, u rikthye me forcë. E dërguan me urgjencë në spital. Bardha qante pa u fshehur, ndërsa Elvana sillej nëpër shtëpi e hutuar, pa ditur ç’të bënte. Pas shumë vitesh, e ndjeu frikën e humbjes si një thikë në kraharor. Ata të dy ishin bërë familja e saj.
Natën vonë, kur Bardha më në fund u qetësua dhe e zuri gjumi, Elvana u ul pranë shtratit të Ilirit në spital. Ai dukej i zbehtë, i rraskapitur, por në sytë e tij ende ndizej ajo shkëndijë e njohur.
— Zonja Elvana… — tha ai me një ton çuditërisht zyrtar. — Më duket se ditët e mia po numërohen. Ndoshta ka ardhur koha të them lamtumirë.
Fjalët i nxirrte me vështirësi, por secila prej tyre i rëndonte në zemër asaj. Ai foli për zhgënjimet, për synimet që nuk i realizoi, për njerëzit që nuk arriti t’i falte. Dhe në fund e falënderoi që kishte hyrë në jetën e tij dhe i kishte dhënë një arsye të re për të jetuar.
Elvana e dëgjoi në heshtje, me lot që i rrëshqisnin pa zhurmë nëpër faqe. Nuk u përpoq t’i ndalte. Kur ai pushoi së foluri, ajo u përkul dhe e përqafoi fort.
— Nuk do të dorëzohemi, — i pëshpëriti pranë veshit. — Do ta përballojmë këtë së bashku.