Më pas, ajo kishte marrë përsipër rolin e “ndërmjetëses” dhe kishte propozuar që shpenzimet t’i ndanin përgjysmë. Kështu, çdo muaj Besnik Marku i kalonte një shumë të caktuar, i bindur se paratë shkonin për qiranë e apartamentit.
Hana Lika ishte e vetëdijshme se veprimi i saj nuk ishte krejt i ndershëm. Megjithatë, ajo kishte arsyet e veta. Pas propozimit për martesë, madje kishte vendosur t’ia tregonte të vërtetën pa zbukurime. Thjesht nuk kishte gjetur ende momentin e duhur.
– Ja pra, çdo e fshehtë del në dritë! – tha ai me një buzëqeshje që përziente triumfin me lëndimin. – Nuk të vjen turp? Dy vjet bashkë kemi jetuar!
– Jo, nuk më vjen aspak turp, – ia ktheu ajo pa u dridhur qerpiku.
– Të paktën mund të ma shpjegosh pse ma bëre këtë? Dy vjet më ke mashtruar!
– Pse nuk përpiqesh t’i përgjigjesh vetë kësaj pyetjeje?
– Jo, më mirë ta dëgjoj versionin tënd të radhës. Ndoshta një përrallë tjetër për princeshën e keqkuptuar?
Besniku dukej aq i prekur, sa për një çast u bë pothuajse qesharak. Do të dijë të vërtetën? Atëherë le ta dëgjojë.
– Mirë, po ta them troç. Kujtohu si ishe kur nisëm lidhjen. “Hana, paguaje ti kinemanë, do t’i kthej.” I ktheve ndonjëherë? Jo. “Hana, dhuratën për ditëlindje do ta blej me rrogën.” Pastaj harrove. “Hana, m’u grisën atletet, t’i blejmë tani dhe t’i jap paratë pas dy ditësh.” Edhe ato u harruan. Çdo muaj e njëjta histori, justifikime të reja. Kur propozove të jetonim bashkë, mendova se duhej të vendosja një kufi. Nuk doja të më hipje në qafë. Le të ishte edhe një pesëmbëdhjetë mijëshe, por të paktën një detyrim i qartë. Edhe për ushqimet mezi kontribuon.
– Dhe kjo të duket arsye për të më gënjyer?
– Mendon se do të ishte më e zgjuar të të thosha hapur: “Eja të jetojmë bashkë, por do më japësh pesëmbëdhjetë mijë lekë çdo muaj”? Po të ishte shtëpia realisht me qira, as nuk do ta diskutonim sot.
– Por ti nuk ke paguar asnjë qindarkë qira gjatë gjithë kësaj kohe! – shpërtheu ai.
Vetëm dy javë më parë i kishte vënë unazën në gisht dhe tani po sillej sikur po kërkonte llogari pronari. Ajo ngriti dorën për ta ndalur.
– Mirë, lëre këtë. Kush ta tha?
– E kuptova vetë!
– Jo, jo, i dashur. Dy vjet nuk të shkoi ndër mend asgjë, dhe tani papritur u bëre Sherlock Holmes? Dy vjet nuk pate asnjë dyshim, e tani papritur të “erdhi ndriçimi”? Kështu gjërat nuk ndodhin. Le ta mendojmë me qetësi…