…Dy vjet s’të shkoi nëpër mend asgjë dhe tani papritur të ndizet llamba? Kështu nuk funksionon. Hajde ta zbërthejmë me radhë. Unë kam dy shoqe të ngushta: Majlinda Curri dhe Nora Kalemi. Majlinda është e martuar me një trajner fitnesi, djalë për së mbari dhe me para boll – s’ka arsye të merret me ty. Ndërsa Nora u nda nga i dashuri para pak muajsh. E vetme, e lënduar… pre e lehtë. Pra, mbetet ajo. Që kur ke nisur të flesh me shoqen time? – e pyeti Hana Lika drejt e në sy.
– Nuk kam fjetur me të! – u përgjigj Besnik Marku me një siguri që mezi e mbante.
– Vërtet? Mirë atëherë, ta tregoj si bëhet. – Ajo mori telefonin. – E mban mend aplikacionin që shkarkuam “për çdo rast”, që të dinim ku ndodheshim nëse ndonjë kanibal do të na hante këmbën e djathtë apo do të na linte kokën në ndonjë hendek? Ja ku i kemi të gjitha, të qarta si drita e diellit. Ku paske qenë, o i dashur? Shtëpi–punë–shtëpi, apo jo? Hm… po kjo ndalesa në Rrugën Voroncova 5A? U hap ndonjë palestër e re? Jo, se ti nuk shkel në palestër. Ndoshta ndonjë kafene trendy? Pse s’më ftove? Ah, po… aty banon Nora. E saktë! Të kapa. Shtatë herë në dy javët e fundit. Të vazhdoj më tej apo e kupton vetë?
Besniku uli sytë. Fantazia e tij për justifikime nuk shkonte aq larg.
– Më sqaro një gjë tjetër, – vijoi ajo me qetësi therëse. – Edhe sikur ta kishe zbuluar që apartamenti është realisht i imi, pse nuk u ule të flisnim si njerëz, por u hodhe menjëherë në sulm? Demi është i fortë, të shtyp pa u menduar dy herë.
– Që të mos kishe kohë të sajoje ndonjë histori! – ia ktheu ai.
– Nuk kisha ndërmend të sajoja asgjë. Përkundrazi, doja ta hapja vetë këtë temë me ty. Dhe, për dijeni, Nora e dinte. Vetëm se, i dashur, e thellove vetë gropën ku po bie. Po, pranoj që gjatë këtyre muajve të kam “zhvatur”, por ato para i kam shpenzuar për ne të dy, pa fshehur asgjë. Ti s’i ndan kollaj lekët, ndaj duhej një shtysë e vogël. Unë nuk fitoj miliona dhe s’kam ndonjë baba të pasur që të mbajë burra në kurriz. Nëse sekreti im u zbulua me kaq bujë, atëherë nxjerrim përfundimet. Nuk do të jetojmë më bashkë. Dhe martesë nuk ka për të pasur. Sa keq, apo jo? Prandaj kap “demin” tënd për brirësh, ngarko plaçkat mbi shpinë dhe largohu qetësisht nga shtëpia ime. Dhe mos prit që ta ndryshoj mendjen brenda natës.