Dhe për makaronat, meqë ra fjala, faleminderit veçmas – kishin dalë vërtet të shijshme!
Besnik Marku e shikonte përballë dhe mezi e njihte gruan që dikur e quante me përkëdheli Hana Lika. Ku kishte humbur ajo vajza e butë? Kur ishte kthyer në një njeri kaq të ftohtë, kaq të llogaritur në çdo fjalë?
– Po unë ku të shkoj tani, në këtë orë të natës? – mërmëriti ai, i hutuar.
– Këtë duhet ta kishe menduar para se ta hapje këtë muhabet, – ia ktheu ajo pa ngritur zërin. – Apo mendon se Nora Kalemi t’i tha të gjitha rastësisht? Ajo s’të ka hedhur sytë kot. Shko pa drojë tek ajo. Do të të strehojë, do të të ngrohë, madje do të të përkëdhelë. Nuk të lë në rrugë, mos ki merak. Rrobat e tua hajde nesër t’i marrësh, do t’i bëj gati vetë. Vetëm mos harro: Nora jeton me qira, dhe megjithëse e ka gjetur më lirë, paguan njëzet e pesë mijë lekë në muaj. E ajo nuk është nga ato që pranojnë gjysmë për gjysmë. Siç thotë vetë, nuk është mbledhur nga rruga – burri paguan për gjithçka. Pra pesëmbëdhjetë mijët e tua u bënë menjëherë njëzet e pesë. Por me sa duket të ka joshur mirë, nëse je gati të hedhësh edhe dhjetë mijë lekë më shumë vetëm për të bashkëjetuar me të.
Hana fliste qetësisht, pothuajse me një ton të butë, por sytë i qëndronin të akullt. Në cepat e buzëve i luante një buzëqeshje e hollë, më shumë përqeshje sesa mirësi. Mendimi për dasmën ishte shuar vetvetiu. Besniku tashmë i dukej si një valixhe pa dorezë: e bezdisshme për ta mbajtur, por e vështirë për ta flakur.
– Shkoni dreqin të dyja! – shpërtheu ai më në fund. – Të dyja bashkë!
– Mos u shqetëso, nuk do të të mbajmë gjatë në ankth, – tha ajo me një buzëqeshje të gjerë, thuajse të kënaqur, sikur ta kishte pritur pikërisht këtë fund.
Ai mblodhi me nxitim sendet në një çantë të vogël, e hodhi në sup dhe doli duke murmuritur nën zë. Hana nuk e dalloi nëse zemërimi i tij ishte më shumë kundër saj apo kundër vetes.
Pasi dera u mbyll, ajo mori telefonin pa asnjë ngut dhe i shkroi Norës.
– Qenke një gjarpër i vërtetë, – i dërgoi mesazhin.
Përgjigjja erdhi pothuajse menjëherë.
– Mos ma hidh fajin mua, vetë e nise këtë lojë!
– Po mirë, ta fal këtë herë, – shkroi Hana. – Por mos e prit sonte. I janë lodhur këmbët duke debatuar.
Brenda pak orësh, ajo kishte humbur një bashkëjetues, një të fejuar dhe një mike. A e pickoi sadopak trishtimi? Ndoshta, thellë diku. Por a do ta mundojë gjatë? Vështirë të besohet. Të paktën një buzëqeshje ironike për gjithë këtë histori, ajo e kishte gati.