— Diku do të shkoj. Por një gjë është e sigurt: jo tek nëna jote.
Bledar Nushi nuk foli menjëherë. Heshti për disa sekonda, pastaj u ngrit me vrull dhe iu afrua.
— E ke seriozisht? Për një apartament po e hedh poshtë gjithçka? Për disa mure do ta shkatërrosh martesën?
Eriola Hasani e vështroi me një qetësi të ftohtë, sikur përballë të mos kishte bashkëshortin, por një të huaj. Burri që kishte zgjedhur vite më parë dukej sikur ishte zhdukur. Në vend të tij qëndronte vetëm djali i bindur i Diturie Kovaçit, gati të digjte çdo urë për një telefonatë të saj.
— Nuk bëhet fjalë për apartamentin, Bledar, — tha ajo me zë të ulët. — Bëhet fjalë për faktin që unë për ty nuk peshoj asgjë. Fjala ime nuk ka vlerë. As nuk të shkoi ndër mend të më pyesje. Vendose atë që të leverdiste ty, dhe unë duhej ta pranoja si një send shtesë në jetën tënde.
— Po e tepron…
— Jo. Thjesht më në fund e kuptova vendin që kam. Dhe ai vend nuk është më pranë teje.
Nuk qau. Lotët i ishin tharë prej kohësh. I kishte mbetur vetëm ndjesia e hidhur se po mbahej fort pas diçkaje që tashmë kishte ikur. Sikur duart e saj të kapeshin ende pas parmakut të një treni që ishte nisur pa të.
Bledari u ul sërish në divan. Nuk bëri asnjë përpjekje ta ndalte.
Eriola hyri në dhomën e gjumit. Çanta ishte pothuajse gati. E dinte që kjo ditë do të vinte — thjesht kishte shpresuar që të vonohej. Ose të mos vinte kurrë.
Nuk kishte një strehë të sigurt. Por të qëndronte aty ishte edhe më e padurueshme.
Pak më vonë, Eriola ishte ulur në një kafene pranë stacionit të metrosë, me filxhanin përpara, pa ndier as aromën, as shijen e kafesë. Klea Curri nuk e bombardoi me pyetje. Erdhi, u ul pranë saj dhe i kapi dorën.
— Mund të qëndroj disa ditë tek ti? — pyeti Eriola. — Më duhet kohë të qartësohem. Nuk dua që nesër të pendohem e të them se ika nga një shpërthim momental.
Klea buzëqeshi me ironi të lehtë.
— Ti nuk ke duruar nga nxitimi, por ai ka vepruar pa menduar. Thjesht ti e kuptove me vonesë.
Eriola pohoi me kokë.
Një orë më pas ndodhej në garsonieren e vogël të Klesë, ku aroma e rrobave të sapolara përzihej me parfum dhe me qimet e maces që rrinin kudo. Gjumi nuk i erdhi lehtë. Para syve i kalonin fytyra — Bledari, Dituria, dhe ajo vetë, sikur ta shihte veten nga jashtë në një video të vjetër. Ajo duke buzëqeshur, duke lyer me bojë blu murin e dhomës së gjumit, duke kursyer për mobiliet, duke firmosur fletën e dorëzimit kur erdhën pajisjet. Gjithçka që dukej kaq e rëndësishme atëherë tani i dukej e huaj. E panevojshme.
Ndërkohë, Diturie Kovaçi kishte planet e saj. E telefononte të birin disa herë në ditë, i kërkonte llogari, e pyeste kur do të vinte pjesa e mbetur e parave. Shtëpia e saj ishte sekuestruar tashmë. Disa javë më parë përmbaruesit kishin trokitur me forcë në derë, ndërsa fqinja, Zana Dhrami, bënte sikur nuk ndodhej në shtëpi. Borxhi arrinte gati në një milion. Dituria pretendonte se shumën ia kishte dhënë një të afërmi për të hapur një kafene. Ai ishte zhdukur. Kontratë nuk kishte. Vetëm një copë letër e shkruar me dorë.
— E kupton, apo jo, — i ankohej ajo Bledarit me zë të dridhur, — pa ty jam e humbur. Kjo shtëpi është e vetmja që kam. Është shtëpia ku je rritur ti! Që nga foshnjë! Do të më lësh të më nxjerrin jashtë?
Bledari e kuptonte. Kishte frikë. Ndiente turp. Dhe gjithçka bëhej dyfish më e rëndë sepse duhej të zgjidhte mes gruas që i kishte dhënë jetën — dhe gruas me të cilën kishte ndërtuar jetën e tij.