Zgjedhjen, në të vërtetë, ai e kishte bërë tashmë.
Apartamenti ku kishte jetuar me Eriola Hasanin ishte ligjërisht në emrin e tij. E kishte trashëguar nga i ati, i cili ishte ndarë nga jeta gjashtë vite më parë. Në atë kohë, e ëma, Diturie Kovaçi, i kishte mbushur mendjen ta shiste. “Të blejmë një dy dhomëshe në lagjen e re,” i thoshte me këmbëngulje. Por Bledar Nushi kishte refuzuar. Kishte vendosur të qëndronte. Bashkë me Eriolën kishin investuar çdo kursim në rikonstruksion. Kishin zgjedhur bashkë pllakat, bojën e mureve, madje edhe prizat e dritat, duke diskutuar për çdo detaj si dy njerëz që po ndërtonin jo thjesht një shtëpi, por një të ardhme. Po, dokumentet mbanin emrin e tij. Por moralisht, ajo banesë ishte po aq e saj.
Në ditën e tretë pas largimit, Eriolës i mbërriti një mesazh nga ai.
“Nuk doja të përfundonte kështu. Më fal. Mund të kthehesh — do ta rregulloj gjithçka.”
Ajo nuk nxitoi t’i përgjigjej. Së pari shkoi te apartamenti. Qëndroi disa çaste përpara derës, pa lëvizur. Në shkallë ndihej era e bojës së freskët — dikush nga fqinjët po lyente muret. Nga brenda dëgjohej zëri i Diturisë, i lartë, autoritar, teksa fliste në telefon. Për kredi. Për dokumente. Për faktin se “tani çdo gjë është nën kontroll”. Asnjë pikë pendese në tonin e saj.
Eriola u kthye mbrapsht pa trokitur. Zbriti shkallët në heshtje. Kur arriti në shtëpinë e Klea Currit, për herë të parë pas disa ditësh shpërtheu në lot. Jo me britma, jo me dramë. Qau qetë, thuajse pa zë, sikur po përpiqej të mos e dëgjonte as vetja.
Një javë më vonë mori me qira një garsoniere të vogël, me një pianurë të ngushtë dhe një divan të pakëndshëm që kërciste sa herë ulej. Dha dorëheqjen nga puna e vjetër — nuk e përballonte dot më të prezantohej si “gruaja e Bledarit”. Gjeti vend në një redaksi. Paga ishte më e mirë. Askush nuk interesohej për jetën e saj private.
Çdo mëngjes i përgatiste vetes qull të thjeshtë, lexonte lajmet dhe dëgjonte zërin e një babai në apartamentin ngjitur që i mësonte fëmijës numrat. Ndonjëherë përplaseshin në ashensor. Eriola buzëqeshte lehtë, vetëm për t’i kujtuar vetes se mund të ishte ende e sjellshme. Se mirësia nuk duhej të kishte frikë se do të shfrytëzohej sërish.
Një mbrëmje zbriti në dyqan për të blerë qumësht. Në kthesë të raftit të perimeve u përball papritur me Bledarin.
Qëndronte i përkulur, si dikur, me një qese patatesh në dorë. Fytyra i dukej e lodhur, sytë të humbur.
— Eri… — psherëtiu ai, sikur të kishte përballë një vegim që mund të zhdukej po të puliste.
Ajo ndaloi, por nuk u afrua.
— Si je?
— Po jetoj me mamin. Gjërat janë rrëmujë. Unë… e di që i prisha të gjitha.
Eriola heshti. Ai e shikonte me një shpresë të brishtë, sikur priste të dëgjonte fjalën “të fal”, ose “kthehem”, ose “ta provojmë edhe një herë”.
Por ajo nuk i tha.
— Kam dorëzuar kërkesën për divorc. Shpresoj sinqerisht të jesh mirë — tha me qetësi. — Me të vërtetë.
Kaloi pranë tij pa u kthyer.
Ai nuk e ndoqi.
Jashtë ishte freskët. Në stacion një grua e moshuar mbante një trastë në dorë, ndërsa një djalë i ri pinte cigare i zhytur në telefon. Qyteti vazhdonte ritmin e vet, indiferent. Për botën nuk kishte ndodhur asgjë e jashtëzakonshme. Një grua ishte ndarë nga burri. Disa do të thoshin: “nuk shkonin bashkë.” Të tjerë nuk do ta merrnin kurrë me mend sa vite kishte kaluar ajo duke zbutur dallime, duke heshtur, duke gëlltitur fjalë për të mbajtur paqen.
Kaloi pothuajse një…