Kaloi pothuajse një vit.
Eriola Hasani ndryshoi prerjen e flokëve — i preu shkurt, drejt, si për të hequr edhe peshën e së shkuarës. U regjistrua në pishinë dhe, fundjavave, nisi të udhëtonte drejt Përmetit — vetëm, me një çantë shpine dhe me aparatin fotografik që prej martesës kishte mbetur i harruar në një sirtar. Trishtimi nuk ishte zhdukur krejt. Sidomos në mëngjes e ndiente më fort. Sidomos nga zakoni — kur i vinte të tregonte diçka të vogël, një detaj pa rëndësi, dhe kuptonte se nuk kishte kujt t’ia thoshte. Por dhimbja kishte ndryshuar formë. Nuk ishte më plagë e hapur. Ishte qetësia që vjen pasi shkrepetima ka mbaruar.
Një ditë, Klea Curri i tha duke e vështruar gjatë:
— Duket sikur nuk i detyrohesh më askujt. As burrit, as vjehrrës, as vetë jetës. Je thjesht ti. Kështu s’të kam parë prej kohësh.
Eriola buzëqeshi lehtë. Kujtimet ishin ende aty. Asgjë nuk ishte fshirë. Por nuk kishte më mall për t’u kthyer pas.
Bledar Nushi u zhvendos te e ëma, në një apartament me qira me dy dhoma. Banesën e vet e shiti për të mbyllur borxhin e Diturie Kovaçit. Paratë që mbetën mjaftuan për rreth një vit; më pas filloi ngushtica. Pasi shpëtoi shtëpinë, Dituria nisi të ankohej më shpesh për shëndetin dhe refuzoi të kthehej në banesën e vjetër — sipas saj ishte e mërzitshme, “si fundi i botës”. Bledari mbante brenda pakënaqësinë, por nuk fliste. As vetë nuk kishte më ku të kthehej. Divorci u finalizua. Eriolës iu dha një dëmshpërblim i vogël. Ishte pendesë apo përpjekje për ta afruar sërish — askush nuk e dinte.
Ajo nuk iu përgjigj telefonatave. As mesazheve. Nganjëherë Bledari shfletonte rrjetet e saj sociale. Shihte fotografi nga muze, ekspozita, kafene të vogla me dritë të ngrohtë. Ajo po jetonte sërish.
Ai jo.
Një paradite pranvere, Eriola ishte ulur në autobus. Në sediljen përkrah një djalë rreth tetë vjeç lexonte me zë të lartë emrat e stacioneve dhe bombardonte të ëmën me pyetje: “Po sikur makinat të fluturonin në qiell, a do t’i pengonin retë?” Nëna i përgjigjej me qetësi, pa asnjë shenjë bezdie. Eriola i vështroi dhe, papritur, ndjeu diçka të lirohej brenda saj — nuk ishte më e zemëruar. As me ish-burrin, as me vjehrrën.
Zemërimi ishte tretur. Ajo që kishte mbetur ishte kthjelltësia. Nuk dëshironte më të rikthehej atje ku zëri i saj nuk dëgjohej.
Gentian Tahirin e njohu krejt rastësisht. Jo në kafene, as përmes ndonjë aplikacioni apo këshille shoqesh. Thjesht në tren. Pastaj u panë sërish. Dhe përsëri. Gentiani nuk i ngjante Bledarit. Jo në kuptimin “më i mirë” apo “më i keq”. Ishte thjesht ndryshe. Dinte të dëgjonte. Nuk përpiqej ta formësonte sipas dëshirës së vet. Nuk sillej sikur e kishte gjithmonë përgjigjen e duhur.
Gjithçka rridhte pa nxitim. Pa premtime madhështore, pa zjarr të verbër. Vetëm qetë.
Një pasdite, Eriola kaloi pranë pallatit ku kishte jetuar dikur me Bledarin. Banorët e rinj kishin varur perde të gjelbra. Në parvaz ishin rreshtuar vazo me lule. Ajo ndaloi për një çast, si për të përshëndetur në heshtje një kapitull të mbyllur, pastaj vazhdoi rrugën.
Pa u kthyer mbrapa.
Sepse tashmë kishte atë që i duhej: lirinë, qetësinë, një bosht të brendshëm ku të mbështetej. Nuk kishte më atë shtëpi. As albumin e përbashkët me fotografi. As jetën e dikurshme.
Por kishte veten. Të vërtetën. Të plotë. Dhe ishte e sigurt se, nëse një ditë do t’i duhej të zgjidhte sërish, do të zgjidhte po veten — dhe nuk do të lejonte më askënd ta kthente në hije.