— Po kur të keni fëmijë? A do t’i regjistrosh sërish të gjitha vetëm në emrin tënd? Edhe Visari ka të drejta! Ne jemi një familje! — zëri i Afërditës u mpreh, mori një ton urdhërues që nuk linte vend për kundërshtim.
Një valë e nxehtë zemërimi i përshkoi kraharorin Eriolës.
— Visari është i lirë të disponojë çdo gjë që ka fituar vetë. Kjo shtëpi është pronë e imja, — u përgjigj ajo me qetësi të ngrirë.
— Po boll me këtë “e imja” e “e imja”! — ndërhyri Sara me një buzëqeshje të shtirur. — Edhe ne mund të rrimë këtu ca kohë, derisa të mbarojmë rregullimet në banesën tonë. Aq më tepër që ti do ikësh me pushime së shpejti.
Visari nuk tha asgjë. Dhe heshtja e tij e rëndë e lëndoi Eriolën më shumë se çdo fjalë. Ishte e qartë: të afërmit e tij silleshin në atë apartament sikur t’u përkiste, ndërsa ai nuk bënte as përpjekjen më të vogël për të vendosur kufij.
Atë mbrëmje, pasi dera u mbyll pas mysafirëve, Eriola qëndroi gjatë ulur në errësirë. Pamjet e ditës i rrotulloheshin në mendje: fëmijët kishin thyer vazon e sjellë nga Praga — kujtimin e fundit nga nëna e saj e ndjerë; Sara kishte fshirë duart me perdet e shtrenjta pa pikë kujdesi; Gentiani kishte derdhur kafen mbi qilimin e ri. Ndërsa Visari vetëm kishte tundur dorën: “Janë njerëzit tanë”.
Për herë të parë, Eriola mendoi se kjo “familje” mund t’i kushtonte shumë shtrenjtë — dhe jo vetëm në lekë.
Që nga ajo e shtunë, ajo vendosi prerazi: asnjë vizitë e paparalajmëruar. Ia tha hapur Visarit se dera do të hapej vetëm për ata që ajo vetë ftonte. Ai miratoi me kokë, por në sytë e tij u duk një hije pasigurie. Eriola ende nuk e kuptonte se ai tashmë ishte zënë në mes dy zjarreve.
Kaloi një javë. Një mbrëmje, kur u kthye nga puna, e gjeti të shoqin duke folur me zë të ulët në telefon.
— Po, mami… do ta shoh… nuk jam i sigurt… Eriola… — ai e pa të shoqen në derë dhe e ndërpreu fjalën.
— Çfarë nuk je i sigurt? — pyeti ajo qetë, duke hequr pallton.
— Asgjë e madhe… Mami kërkoi t’i jap një mendim për diçka…
— Për çfarë konkretisht?
— Për disa bizhuteri familjare… — hezitoi Visari. — Ajo po mendon t’i shesë… që Gentiani të blejë makinë.
Vetulla e Eriolës u ngrit lehtë. Ajo e dinte shumë mirë për cilat stoli bëhej fjalë: varësja me smeralde dhe vathët e vjetër të gjyshes së Visarit. Afërdita i ruante si sytë e ballit dhe përsëriste gjithmonë: “Janë për brezat që do vijnë”.
— Dhe ti ku hyn këtu? — e pyeti ftohtë.
— Mami do që t’i mbaj unë përkohësisht… thotë se në shtëpinë e saj nuk janë të sigurta…
— Po këtu çfarë është? Kasafortë banke? — zëri i Eriolës u drodh nga nervat. — Visar, unë nuk pranoj të mbaj stoli që nuk më përkasin! Kjo nuk është depo bankare. E aq më pak vend për t’i ruajtur derisa të shiten për makinën e vëllait tënd!
Ai mërmëriti diçka për “detyrime ndaj familjes”, por biseda u mbyll aty.
Ditët që pasuan u mbushën me një heshtje të akullt. Eriola largohej herët nga shtëpia dhe kthehej vonë, duke shmangur çdo përplasje. Derisa një mbrëmje, sapo hapi derën, e kuptoi se frika e saj ishte bërë realitet. Në korridor qëndronte një valixhe e vjetër, e gërvishtur nga vitet; mbi komodinë, kutia e njohur prej druri me smeralde.
— Visar! — thirri ajo, duke lëshuar çantën në dysheme. — Çfarë do të thotë kjo?
— Eriola… përpiqu të më kuptosh… mami u lut shumë… Do të jetë vetëm për pak kohë…
Ajo e pa drejt në sy, me zemrën që i rrihte fort.
— Për sa kohë, Visar?