— Që kur vendos nëna jote për apartamentin tim? — zëri i saj u ngjit në britmë. — Largoji menjëherë këto gjëra. Sot, jo nesër!
Pas asaj përplasjeje, shtëpia u mbush me një heshtje të rëndë, që rëndonte si plumb. Eriola nisi sërish të shmangte mbrëmjet në shtëpi; qëndronte në zyrë deri vonë, vetëm për të mos u përballur me tensionin që e priste pas dere.
Por një pasdite, kur u kthye, u përplas me pikërisht atë që kishte frikë. Në korridor qëndronte një valixhe e vjetër, e gërryer nga përdorimi, ndërsa mbi komodinë ishte vendosur sërish kutia prej druri me smeralde.
— Visar! — shpërtheu ajo, duke e lënë çantën t’i binte nga dora. — Ç’po ndodh këtu?
— Eriola, përpiqu të më kuptosh… Mami këmbënguli… Do të jetë vetëm për pak—
— Që kur Afërdita Gjini merr vendime për shtëpinë time? — ia preu ajo, me zë që i dridhej nga zemërimi. — Hiqi që këtej. Sot.
Megjithatë, kutia nuk lëvizi. Përkundrazi, pas disa ditësh Afërdita u shfaq vetë “për të parë nëse gjithçka ishte në rregull”. Me të erdhi edhe Sara Nikolla. Asnjëra nuk u kujtua të hiqte këpucët.
— Eriola, — foli vjehrra me një buzëqeshje të tendosur, — shpresoj ta kuptosh se këto sende janë trashëgimi familjare. I lamë këtu sepse të konsiderojmë njeri të besueshëm.
— Nuk më pyetët fare. Thjesht i sollët dhe më vutë përpara faktit të kryer, — u përgjigj ajo ftohtë.
— Mos u bëj kaq e ashpër, — ndërhyri Sara. — Ti po planifikon pushime, apo jo? Ne mund të rrimë këtu me fëmijët. Do kujdesemi edhe për kutinë, edhe për apartamentin…
Eriola lëshoi një buzëqeshje të thatë, pa pikë ngrohtësie.
— Askush nuk do të jetojë këtu. As ju, as vëllai yt me fëmijët.
Në atë çast doli Visari nga kuzhina.
— Eriola… pse kaq prerë? Janë njerëzit e mi…
— Visar, familja jote tani jam unë. Apo e ke ndryshe në mendje?
Ai uli sytë dhe nuk tha asgjë.
Përplasja e vërtetë erdhi papritur. Të premten në mbrëmje, teksa po afrohej te hyrja e pallatit, Eriola vuri re një “Lada” blu, të vjetër, që dukej se sapo ishte rregulluar. Në timon ishte Gentian Nushi. Në sediljen e pasme dalloheshin kuti kartoni dhe… aparati i saj i kafesë.
— Ç’po bëni këtu? — pyeti ajo, duke iu afruar me hap të shpejtë.
— O, Eriolë! — tha ai me entuziazëm. — Po e ndihmojmë mamin të çojë disa gjëra. Visari dha miratimin!
Ajo u ngjit me vrull në apartament. Në sallon ishin grumbulluar valixhe e arka me enë qelqi; kutia me smeralde ishte vendosur mbi tavolinë. Disa nga pajisjet e saj mungonin. Visari rrinte i ulur në divan, me kokën e varur.
— U lejove të marrin sendet e mia? — zëri i saj dridhej.
— Eriola… mami tha se është e përkohshme… U duhej makina urgjentisht… Donin të linin peng diçka…
— E përkohshme? Po nxjerrin elektroshtëpiaket e mia nga shtëpia! Kjo nuk është më çështje familjeje… është grabitje!
Për herë të parë ajo përplasi derën me aq forcë sa xhamat u drodhën. Në atë çast e ndjeu qartë: diçka ishte thyer përfundimisht.
U kthye nga një udhëtim pune më herët nga sa ishte planifikuar. Avioni preku pistën në agim, dhe një taksi e çoi në shtëpi për pak minuta. Teksa ngjitej shkallëve, mendonte për një filxhan kafe nga makina e saj dhe për gjumin e shumëpritur në shtratin e vet.
Por sapo hapi derën, e kuptoi se ajo hapësirë nuk ishte më e saja.
Në korridor ishin hedhur këpucë të panjohura; lodra fëmijësh mbulonin dyshemenë; nga kuzhina vinte një e qeshur e zhurmshme që nuk ishte e Visarit. Ajo bëri disa hapa përpara dhe mbeti në vend: në divan rrinte i shtrirë dikush që nuk duhej të ishte aty.