I shtrirë në divan rrinte Gentian Nushi, me tuta sportive dhe telekomandën në dorë, sikur të ishte zot i shtëpisë. Një gotë me lëng ishte përmbysur mbi tapet, duke lënë njollë të errët, ndërsa tavolina e mesit ishte mbuluar me pjata të palara e mbetje ushqimi.
— Ooo, Eriola Marku! — tha ai me një gjallëri të tepruar. — Do të sistemojmë ca gjëra këtu derisa të vendosësh ç’të bësh. Hapësirë ka plot.
Fjalët e tij i ranë si gur në stomak. Ajo kaloi drejt dhomës së gjumit dhe aty e priste goditja e vërtetë: çarçafët ishin rrudhur e hedhur kuturu, mbi komodinë dallohej njollë manikyri e tharë, ndërsa kutia e saj e bizhuterive kishte humbur. Në vend të saj ishte lënë një kuti bosh biskotash prej llamarine, si tallje.
As banja nuk ishte më e njohshme. Peshqirë të vjetër të Sara Nikollës vareshin të lagur, në raft qëndronte një shampo me aromë të rëndë frutash të lira, dhe në lavaman uji i turbullt nuk ishte kulluar.
— Visar! — britma e Eriolës përshkoi apartamentin.
Nga një dhomë doli Visar Sinani, i shpërfytyruar nga lodhja.
— Eriola… nuk e dija që do merrnin çelësat nga mami…
— Çelësat? — zëri iu drodh nga zemërimi. — Ua dhe çelësat e shtëpisë sime?
Para se ai të përgjigjej, në kuzhinë hyri Afërdita Gjini, me një tenxhere me supë në duar.
— Mos bërtit, bijë. U rregulluam pak këtu. Visari është burri yt, apo jo? Atëherë kjo është shtëpi familjare.
Një valë e nxehtë zemërimi e përfshiu Eriolën; për një çast iu errësuan sytë.
— Kjo banesë është pronë e imja personale. Dhe do ta lironi menjëherë.
— Mos e dramatizo, — tha Sara pa hequr sytë nga telefoni. — Ah, dhe makinerinë e kafesë e çuam te disa të njohur në një dyqan pengjesh. Na dhanë para të mira. I duheshin Gentianit për makinën.
Ishte si shuplakë në fytyrë. Pa thënë më asgjë, Eriola doli në korridor, nxori telefonin dhe telefonoi 112.
— Përshëndetje. Në apartamentin tim ndodhen persona që nuk kanë asnjë të drejtë të jenë këtu. Kanë marrë sendet e mia. Ju lutem, dërgoni patrullë.
Policia mbërriti shpejt. Kur ra zilja, Gentiani dhe Sara tentuan të largoheshin pa u vënë re, por oficerët i ndaluan në derë. Afërdita ngrinte zërin duke folur për “çështje familjare”, ndërsa Visari pëshpëriste se mund të gjenin një zgjidhje pa zhurmë. Eriola qëndronte mënjanë, me duart e shtrënguara fort, e vetëdijshme se kthim pas nuk kishte.
Një javë më vonë ajo depozitoi kërkesën për divorc. Në padi përfshiu edhe dëmshpërblimin për makinerinë e kafesë, servisin, tapetin dhe bizhuteritë e zhdukura. Afërdita kundërshtoi me pretendimin se apartamenti ishte “shtëpi e përbashkët” dhe kërkoi pjesë për Visarin.
Procesi gjyqësor zgjati dy muaj. Eriola paraqiti kontratën e blerjes së banesës para martesës, faturat e rikonstruksionit dhe fotografitë e dëmtimeve. Visari mungonte shpesh: herë justifikohej me punën, herë thoshte se nuk donte ta përjetonte atë situatë. Kur u shpall vendimi, ajo e lexoi pa dridhje: martesa u zgjidh; Visari nuk kishte asnjë të drejtë mbi pronën; një pjesë e kërkesës për kompensim u pranua.
Atë mbrëmje u kthye vetëm në apartament. Heshtja ishte e plotë. Bravat ishin ndërruar, muret të lyer rishtas, dhe çdo aromë e huaj ishte zhdukur. Vendosi çajnikun në sobë dhe u ul në tryezën e kuzhinës, duke ndier për herë të parë pas shumë kohësh qetësi.
Megjithatë, brenda saj digjej një e vërtetë e hidhur: njeriu që kishte dashur me gjithë shpirt kishte rezultuar më i dobët se sa e kishte menduar. Shtëpinë nuk e shkatërroi vizita e të afërmve të tij… por mungesa e guximit dhe indiferenca e tij ndaj saj dhe jetës që kishin ndërtuar bashkë.