Lotët m’u shterën diku mes shkallëve të restorantit dhe rrugës. Nuk kisha më as forcë të qaja.
Jashtë binte një shi i akullt nëntori, i imët dhe therës. Xhaketa m’u njom për pak sekonda, si të ishte zhytur në ujë. Zbrita në stacionin e metrosë, duke mbajtur dorën mbi faqen që më përvëlonte ende nga shuplaka. Në kokë më rrihte vetëm një betim i heshtur: Do t’ia dal. Edhe kundër jush, do të mbijetoj.
Në shtëpi mbërrita pas gati një ore. Pallati i vjetër buzë lumit, me korridoret gjysmë në terr dhe erën e drurit të vjetër, më priti i ftohtë e i heshtur. Ashensori, si zakonisht, ishte jashtë funksioni, ndaj u ngjita ngadalë deri në katin e katërt, duke ndier çdo hap si plumb në këmbë.
Babai ishte në shtëpi. Në sallon, nën dritën e një llambe me abazhur të gjelbër, ai merrej me orët e murit – pasioni i tij i përhershëm. Përpara kishte pincetat, veglat e imta, një lupë të vendosur mbi sy. Rreth e rrotull dëgjohej vetëm tik-taku i mekanizmave të hapur.
Kur dëgjoi çelësin në bravë, ndaloi punën.
— Fjolla? — hoqi lupën. — Kaq herët? Mendova se do të festonit me Bujar Sinanin…
Fjala i mbeti në mes. U ngrit me ngadalë. Vështrimi i tij u ndal te faqja ime, ku tashmë po nxinte gjurma e gishtave.
— Babi… — më shpërtheu zëri. U ula në karrigen pranë derës dhe nisa të qaja me ngashërim. — Më përzunë… Nëna e Bujarit… më qëlloi… Më quajti lypëse… tha se ti s’je askush, një krimb që ha letra…
Ai nuk u afrua të më përqafonte. Qëndroi i palëvizur. Fytyra iu mpiks, si e gdhendur në gur. Pas xhamave të syzeve, sytë iu bënë të ftohtë e të mprehtë.
— Të qëlloi? — pyeti me zë të ulët.
— Po… Madje hodhi para në pjatën time me supë… që të hiqja dorë nga fëmija. Tha se do t’ia shkatërroja karrierën Bujarit në prokurori…
Mentor Elezi, babai im, hoqi me kujdes syzet dhe i vendosi mbi komodinën pranë.
— Shko lahu, bijë. Vër ujin për çaj. Nuk të bën mirë të trazohesh në këtë gjendje, — foli qetë, por me një ashpërsi të çuditshme. — Sa për karrierën… aty e kanë tepruar.
— Babi, ata janë njerëz të rrezikshëm! Ajo ka një rrjet klinikash private, burri i saj merret me ndërtime, kanë lidhje kudo! Më tha se do të më zhdukë!
Një buzëqeshje e lehtë, pothuaj ironike, i preku cepat e buzëve.
— Klinikat? Në Bulevardin e Madh në Durrës?
— Po… Si e di ti?
— E kam pjesë të punës. Dhe kujtesën e kam të mirë.
U drejtua për nga kabineti i tij. Pas pak dëgjova zilen e telefonit të vjetër me disk. Nuk pati britma, as nervozizëm. Vetëm fjali të shkurtra, të prera saktë.
Babai im kishte kaluar tridhjetë vite në sistemin gjyqësor. Tani ishte në pension dhe administronte arkivin e gjykatës së qarkut. Por ai “arkiv” nuk ishte thjesht një dhomë me dosje pluhuri. Ishte sektori i ruajtjes së posaçme, ku ruheshin materiale që shumëkush do të preferonte t’i harronte. Para daljes në pension, ai kishte drejtuar kolegjin që vendoste për fatin e gjyqtarëve. Emërimet e prokurorëve të qarkut kalonin përmes tij. Emri i tij njihej. Dhe disa ende e kishin frikë.
— Përshëndetje, Ismail Begaj, — dëgjova nga brenda. — Më fal për orën e vonë. Kam një kërkesë personale… Po… Më duhet një verifikim i plotë për rrjetin e atyre klinikave dhe për kompaninë e ndërtimit. Audit i gjithanshëm. Tatimet, zjarrfikëset, emigracioni… Jo, Ismail, jo një gjobë simbolike. Ata kanë gabuar rëndë. Fatalisht kanë zgjedhur njeriun e gabuar për ta poshtëruar.