…Ata kishin zgjedhur armikun e gabuar.
Rrija në kuzhinë, me filxhanin e çajit të nxehtë të shtrënguar mes pëllëmbëve, dhe për herë të parë pas shumë kohësh ndjeva se mjegulla mbi kokën time po shpërndahej ngadalë.
E hëna në familjen e ashtuquajtur “elitë” nuk nisi me aromë kafeje.
Teuta Kovaçi po qortonte recepsionisten për buqetat e vendosura në hollin e klinikës, kur papritur dyert automatike u bllokuan. Brenda hynë disa persona njëherësh – më shumë seç duhej për një vizitë të zakonshme. Disa me uniforma, të tjerë me kostume të errëta dhe dosje në duar. Prania e tyre e mbushi ambientin me një heshtje të rëndë.
— Ç’është kjo marrëzi?! — bërtiti Teuta me zë të mprehtë. — A e dini me kë po flisni? Po i telefonoj menjëherë burrit!
Një burrë me syze nxori qetësisht dokumentin zyrtar dhe ia afroi para fytyrës.
— Po kryhet sekuestrim dokumentacioni në kuadër të një hetimi. Largohuni nga kompjuterët. Të gjithë.
Ngjyra iu zbeh në fytyrë. Telefoni në dorën e saj nisi të dridhej. Në ekran u shfaq emri i Taulant Imerit.
— Teuta! — ulërinte ai aq fort sa dëgjohej përreth. — Kontroll në çdo kantier! Na kanë ngrirë llogaritë! Banka anuloi marrëveshjen! Na futën në listë të zezë!
— Taulant, edhe këtu… janë organet…
— Kujt i dole përpara?! Më morën në telefon njerëz me peshë. Thanë që e tepruam. Që humbëm çdo masë!
Këmbët nuk e mbajtën më. U ul rëndë në dyshemenë e ftohtë të hollit, mes syve kureshtarë të stafit.
Ndërkohë, Bujar Sinani qëndronte përballë shefit të burimeve njerëzore në Prokurorinë e qytetit. E kishte imagjinuar veten me uniformën blu, me stemën në gjoks.
Shefi, një burrë i thinjur me trup të rëndë, mbylli dosjen personale pa thënë asnjë fjalë dhe e shtyu mënjanë.
— Nuk jeni i përshtatshëm për ne.
— Si ka mundësi? — u hutua Bujari. — Kam diplomë me rezultate maksimale!
— Nëna juaj po jep dëshmi. Babai po sqaron disa manovra financiare. Prokuroria mbikëqyr ligjin. Biografi të tilla nuk i pranojmë. Nuk e kaluat verifikimin.
— Po unë ç’lidhje kam me këtë?!
— Mund të largoheni.
Ai doli jashtë, në shkallët e ndërtesës, duke u përpjekur të kuptonte çfarë kishte ndodhur. Bota që dukej e pathyeshme ishte shembur brenda pak orësh. Kartat bankare të bllokuara. Makinën e motrës sapo e kishin tërhequr me karrotrec për shkak të borxheve të të atit.
Një kujtim i vetëm i shkrepi në mendje: Fjolla Dervishi. Dhe i ati i saj. “Arkivisti i parëndësishëm.”
Me gishta që i dridheshin, formoi numrin e saj.
— Fjolla! — bërtiti sapo ajo u përgjigj. — Kjo është padrejtësi! Babain ma kanë vënë në mur, klinikën e mbyllën, mua më flakën jashtë! Fol me të atin! Le të marrë në telefon kë duhet! Do paguajmë!
Në anën tjetër pati heshtje. Pastaj zëri i saj, i qetë si gjithmonë:
— Babai im nuk merr ryshfet, Bujar. Ai thjesht bën detyrën.
— Çfarë detyre? Ai vetëm rregullon letra!
— Në ato letra është e shkruar e gjithë jeta juaj. Edhe gabimet tuaja. Dje më hodhe para në fytyrë. Mendoje si kusur që po ju kthehet.
Linja u ndërpre.
Në mbrëmje erdhën të tre. Me një taksi të zakonshme.
Qëndronin në pallatin tonë të vjetër, në katin e tretë. Teuta Kovaçi pa grim, me një xhup të lirë që i rrinte keq mbi supe, dukej sikur ishte plakur dhjetë vjet brenda një dite. Taulanti i zbehtë, me duar që i dridheshin. Dhe Bujari, me sytë ngulur në dysheme.
Hapa derën, por nuk u tërhoqa për t’u hapur rrugë.
— Fjollëz… — Teuta u hodh drejt meje.