— Fjollëz… — Teuta u hodh drejt meje, me duart e shtrira sikur donte të më kapte me çdo kusht. U tërhoqa menjëherë dhe i fsheha duart pas shpine.
— Zemër, na fal! Na iku mendja! Ishim nën presion! Do ta rregullojmë gjithçka, betohem! Do t’ju blejmë shtëpi tjetër! Vetëm thuaji babait tënd ta ndalë kontrollin!
Nga gjysmëerrësira e korridorit doli im atë. Kishte veshur cardiganin e vjetër të leshtë dhe shapkat e konsumuara, por në fytyrën e tij kishte atë shprehjen e ftohtë që nuk linte vend për diskutim — si një gjykatës para se të japë vendimin.
— Mentor Elezi… — psherëtiu Ismail Begaj sapo e njohu. Fytyra iu zbardh dhe për pak humbi ekuilibrin. — Zotëri… nuk e dija… nuk e dinim kush ishit…
— Nuk e dinit që njerëzit kanë dinjitet? — zëri i babait ishte i qetë, por i rëndë si plumb. — Kujtuat se, po të jetojë dikush thjesht, mund ta shkelni pa pasoja?
— Do paguajmë! Çdo gjë! Sa të kërkoni! — qau Teuta me zë të dridhur.
Babai bëri një hap përpara.
— Keni ngritur dorë mbi vajzën time. Keni poshtëruar familjen time. Madje u përpoqët të blinit jetën e nipit tim.
Ai iu afrua aq shumë sa Teuta u ngjesh pas murit.
— Nuk jam kriminel, — vazhdoi ai. — Thjesht lashë ligjin të bëjë punën e vet. Prej vitesh e keni shkelur: barna të skaduara, të ardhura të fshehura, shkelje në ndërtim. Pasurinë tuaj e ngritët mbi pisllëk. Tani ligji trokiti te dera juaj.
— Bujar! — bërtiti Teuta histerike. — Fol! Je baba apo jo?
Bujari më pa më në fund. Sytë i kishte bosh, të trembur, si një djalë që s’është mësuar të mbajë përgjegjësi.
— Fjollë… ne… kemi pasur ndjenja… për fëmijën…
E pashë gjatë dhe ndjeva vetëm neveri.
— Një burrë që hesht kur fyejnë gruan e tij nuk mund të quhet baba, — thashë ftohtë. — Dilni. Këtu nuk ka më asgjë për ju.
Babai e mbylli derën pa shtuar asnjë fjalë. Klikimi i bravës ra si pikë përfundimtare mbi gjithçka.
Katër vjet më pas.
— Mami, shiko ç’gjeta! — Marseli, tre vjeç, vraponte nëpër aleen e parkut me një gjethe panje të shtrënguar në grusht.
E ngrita në krahë dhe i putha faqen e kuqe nga vrapi.
— Bravo, kampion! Çoje te gjyshi, do ta shtojë në koleksion.
Babai rrinte në stol, duke mbyllur sytë përballë diellit të butë të vjeshtës. Dukej i qetë, i plotësuar — një gjysh i lumtur.
Rregullova xhaketën. Pas një ore kisha seancë gjyqësore. Nuk ndoqa rrugën e prokurorisë, siç kishte ëndërruar dikur Bujari për mua. Zgjodha të bëhem avokate. Mbroj ata që të fortët përpiqen t’i shtypin.
Para ca kohësh pashë Teutën. Pastronte xhamat e një supermarketi. E dobësuar, me fytyrë të ngrysur. Bizneset e tyre u shitën për të larë borxhet. Ismail Begaj përfundoi në burg. Ndërsa Bujari… dëgjova se shet aksesorë telefonash në një kioskë të vogël.
A më vjen keq? Jo.
Secili mori atë që mbolli. Nuk pështyhet në pus, sidomos kur nuk e di sa i thellë është.
E kapa Marselin për dore, i buzëqesha babait dhe ndjeva një paqe të thellë. Përpara kishim një jetë të tërë. Ndoshta jo të lehtë, por të ndershme dhe tonën. Dhe askush nuk do të guxojë më të na përulë. Sepse pasuria e vërtetë nuk matet me llogari bankare, por me ndërgjegjen — dhe ajo nuk blihet me asnjë zarf.