Ilir Marku kishte shpresuar deri në fund se stuhia do të kalonte vetë, siç kishte bërë gjithmonë, pa pasur nevojë të mbante anë. Por këtë herë nuk kishte më qoshe ku të fshihej.
Njëzet minuta rrëshqitën pa u ndjerë, si akulli që tretet në një gotë me raki të vakët. Askush nuk u çua nga vendi. Përkundrazi, tryeza sikur mori hov të ri. Bashkim Leka, me fytyrë të ndezur dhe këmishë të lagur nga djersa, mundohej të akordonte një kitarë me një tel mangut, duke e rrotulluar kot çelësin. Flutura Marashi qeshte me zë të lartë, këmbë mbi këmbë, pa u shqetësuar fare që venat e fryra i dukeshin qartë nën dritën e verandës.
Iliri nuk u largua. U struk pranë së ëmës, me supet e ngritura dhe qafën e futur mes tyre, ndërsa me pirun çante me inat një copë kastraveci të tharë. Zgjodhi të mos zgjidhte. Mendoi se, si gjithmonë, gjërat do të shuheshin vetë, si një mavijosje që zbehet me kohën. Vjollca Çuko, duke parë se nusja ende rrinte e qetë në kolltuk, buzëqeshi me triumf dhe ngriti gotën.
— Ja pra, u rregullua puna! — thirri ajo me zë të trashë. — E bëri pak si e çmendur, pastaj iu kthye mendja. Gruaja është si moti: në mëngjes shi, në darkë diell. Ilir, mbushja një gotë gruas, mos rri si shtyllë! Të pimë që arsyeja fitoi mbi kokëfortësinë!
Arjana Osmani u ngrit ngadalë. Nuk kishte lot, as dridhje në buzë. Brenda saj mbretëronte një boshllëk i ftohtë, i mpirë — si ai momenti pas një operacioni të rëndë, kur anestezia ende vepron dhe e kupton që diçka është hequr përgjithmonë. Mori çantën, kontrolloi celularin dhe çelësat e makinës. Lëvizjet i kishte të sakta, të matura.
— Arsyeja fitoi vërtet, Vjollca Çuko, — tha ajo me ton të zakonshëm, sikur po fliste për listën e pazarit. — Vetëm se po gëzoheni para kohe.
U afrua te Iliri. Ai ngriti sytë e turbullt; në shikim i përziheshin frika dhe një shpresë e turpshme. Ende besonte se ajo do të ulej pranë tij dhe do të shtirej sikur gjithçka ishte në rregull.
— Çelësat e apartamentit, — zgjati dorën Arjana.
— Si? — ai u hutua. Piruni i rrëshqiti nga dora dhe trokiti mbi pjatë.
— Çelësat e apartamentit tim në qytet. Vendosi mbi tavolinë. Tani.
— Arjanë, pse po e nis prapë? — murmuriti ai, duke kërkuar me sy ndihmë nga e ëma. — Po rrimë mirë… për çfarë duhen çelësat? Nesër ikim bashkë…
— Ne nuk do të shkojmë askund bashkë. Ti do të qëndrosh këtu. Me nënën tënde, me Bashkim Lekën, me sallatën e derdhur mbi mbulesë dhe me rrëmujën që keni bërë. Ky është ambienti yt, Ilir. Këtu ndihesh rehat. Në shtëpinë time nuk do të hysh më.
Vjollca goditi gotën mbi tavolinë; rakia u përhap mbi plastmasin ngjitës.
— Çfarë po nxjerr nga goja, moj e marrë?! — klithi ajo, duke hequr maskën e shtirur të butësisë. — E dëbon burrin nga shtëpia? Kush mendon se je? Ai është i regjistruar aty!
— Jo, — u përgjigj Arjana ftohtë, pa ia hedhur sytë. — Ai është i regjistruar tek ju, në dy dhomat tuaja në Pogradec. Bashkë me ju, motrën dhe nipërit. Në apartamentin tim ai thjesht banonte. Banonte sa ishte burri im. Por një burrë që lejon familjen e vet të fshijë këmbët mbi gruan e tij, nuk më duhet.
Ajo u përkul pranë fytyrës së tij. Iliri u tërhoq instinktivisht, sikur e preku akulli.
— Të dhashë një zgjedhje. Zgjodhe nënën. Zgjedhje e bukur, bir shembullor. Tani jeto me të. Çelësat. Ose sonte ndërroj bravën dhe nesër rrobat e tua do t’i gjesh në shkallë, brenda qeseve të plehrave. Dhe e di që nuk bëj shaka.
Me duar që i dridheshin, Iliri nxori tufën e çelësave nga xhepi i pantallonave të shkurtra. Metali trokiti mbi xhamin e tavolinës. Zhurma dukej e fortë në heshtjen që ra papritur. Kitara pushoi, Flutura ndali përtypjen. Të gjithë e shikonin Arjanën si të ishte një e huaj që fliste gjuhë të panjohur.
— Tani dëgjojeni mirë, të dashur të afërm, — tha ajo, duke marrë çelësat dhe duke i futur në çantë. — Nuk do të thërras policinë, nuk do të zihem me ju. Sinqerisht, më neverit ideja t’ju prek. Përfundoni rakinë. Hani djathin tim. Flini në krevatin tim nëse ndërgjegjja jua lejon. Por nesër, në orën dhjetë, këtu do të vijë një ekip për të ndërruar gardhin dhe për të vendosur alarm. Bashkë me ta do të jenë edhe roje private. Nëse deri atëherë gjejnë qoftë edhe një çorape tuajën, përgjegjësia është e juaja.
— Po na kërcënon? — ulëriu Bashkim Leka, duke tentuar të çohej, por u lëkund dhe u rrëzua sërish mbi stol. — Jemi fis! Kemi të drejtë!
— E vetmja e drejtë që keni është të largoheni sa jam ende e qetë, — ia preu ajo. — Ilir, lamtumirë. Kërkesën për divorc do ta dorëzoj online. As nuk do të lodhesh të paraqitesh. Praktike, apo jo? Ty të pëlqen gjithçka e lehtë.
U kthye dhe eci drejt makinës pa parë pas. Shpina e saj ishte e drejtë, e tendosur si tel.
— Arjanë! Ndalo! — bërtiti Iliri, duke u ngritur me vrull. — Nuk mund të ikësh kështu! Është çmenduri! Mami, thuaji diçka!
Vjollca e kapi nga krahu dhe e uli me forcë.
— Rri! — i pëshpëriti me helm. — Le të iki, histerike! Do të vijë vetë duke u zvarritur. Ku do të shkojë ajo me kredi mbi kokë? Do të kthehet, more bir, e pastaj do t’i vëmë kushte ne!
Arjana hipi në crossover-in e saj. Brenda ndihej aroma e lëkurës së pastër dhe parfumi i saj — erë e freskët, e lirë. Ndezi motorin; zhurma e fuqishme mbuloi britmat e dehura nga veranda. Në pasqyrë pa si Iliri u përpoq të vraponte pas makinës, por e ëma e mbante fort nga krahu, duke i folur me mllef në fytyrë.
Shtypi gazin. Zhavorri kërciti nën rrota. Doli nga porta e pronës së saj, duke lënë pas barin e shkelur, skarën që nxirrte tym dhe njerëzit e huaj që kishin ngrënë tre vite nga jeta e saj. Nesër do të kishte brava të reja. Nesër do të vinte pastrimi profesional. Sonte do të shkonte në apartamentin e qetë, bosh, ku askush nuk do të guxonte t’i prekte filxhanin e preferuar.
Zemra i rrihte e qetë. Lotët nuk erdhën. Kishte vetëm një bindje të kthjellët: sapo kishte hequr nga supet një peshë që e kishte tërhequr poshtë për tre vjet me radhë. Dhe ajo peshë tani rrinte në verandë, dëgjonte nënën dhe pinte raki të vakët, duke e zëvendësuar familjen me një pjatë sallatë ruse.