Era e mbylli dosjen me kujdes, sikur po vendoste kapakun mbi diçka që mund të shpërthente.
— Jo.
Nardi rrahu qepallat, i hutuar.
— Si “jo”?
— Si “jo” e thjeshtë. Nuk firmos. Lëri dokumentet këtu, do t’i lexoj në mbrëmje me qetësi.
— S’ka çfarë të lexosh aty! — shpërtheu ai. — Era, ti gjithmonë… gjithmonë i bën gjërat më të vështira se ç’janë!
— Nuk po i vështirësoj, — tha ajo pa ngritur zërin. — Po mbroj veten. Sepse kam ndjesinë që dikush po përpiqet të më hedhë hi syve.
Fytyra e Nardit u zbardh. Dosjen e përplasi mbi tavolinë.
— Ti dyshon tek të gjithë! Të duket sikur të gjithë po të mashtrojnë!
— Sepse keni ardhur edhe më parë me “kalim të përkohshëm”, — ia kujtoi Era. — Dhe tani ma sjell si “gjë pa rëndësi”. Është e njëjta histori, vetëm me fjalë të tjera.
Ai e rrëmbeu dosjen sërish.
— Mirë pra. S’ka nevojë. Do merrem vetë.
— Vetë? — Era u ngrit në këmbë. — Çfarë do të thotë “vetë”? Je pronar? Do dorëzosh dokumente pa mua?
Nardi ktheu shpinën.
— Era, je e padurueshme. Me ty nuk flitet si njeri normal.
— “Normal” për ju do të thotë të firmos e të mos pyes, — u përgjigj ajo.
Ai u fut në dhomën e gjumit dhe përplasi derën. Në kuzhinë mbeti një heshtje e rëndë. Era ndjeu një ndjesi të ftohtë që i ngjitej në shtyllën kurrizore: sikur në shtëpinë e saj ishte instaluar një logjikë e huaj dhe ajo nuk dinte më ku mbaronte kufiri i saj.
Dy ditë më pas, Nardi tha shkurt:
— Do rri ca kohë te Taulanti. Që ju me mamin… domethënë… që të qetësohen gjërat.
Era vetëm pohoi me kokë.
Ai mblodhi disa rroba në një çantë dhe iku. Pa përqafim, pa “do flasim”, pa përpjekje për ta ndrequr. Si dikush që vendos të tërhiqet nga një front për të hyrë nga një drejtim tjetër.
Të nesërmen, Era ndërroi bravën.
Nuk qau. As kishte kohë. Punë, takime online, afate. Dhe në sfond — një konsultë me juriste. “Sa për siguri”, siç i thoshte vetes. Në jetën e saj, pikërisht ato masa “sa për siguri” kishin dalë gjithmonë më të vlefshmet.
Juristja, një grua e thatë me zë të prerë si i llogaritareve, e dëgjoi dhe tha:
— Banesa është blerë para martesës? Shumë mirë. Por mbani mend: asnjë prokurë, asnjë firmë, asnjë veprim me dokumentet tuaja pa kontroll të plotë. Dhe kurrë “po e bëj unë për ty”.
Era buzëqeshi hidhur.
— Pra, në familjen time ka filluar auditimi.
Letra nga institucioni i regjistrimit erdhi të hënën. Zarf i zakonshëm, stemë zyrtare, fjalë të thata. Por brenda saj diçka u shtrëngua fort, sikur ajri në apartament papritur nuk i përkiste më.
E hapi. Lexoi. Nuk kuptoi menjëherë. E lexoi sërish.
Njoftim për regjistrimin e kalimit të së drejtës së pronësisë…
U ul në korridor, mbi komodinën e këpucëve. Hoqi dorezat, pastaj i veshi përsëri — duart i dridheshin dhe i dukej sikur brenda dorezave dridhja ishte më e fshehtë.
Dhuruese: Era Çela.
Përfitues: Taulant Fundo.
E lexoi për herë të tretë.
— Jo… — i doli zëri me pëshpërimë. — Kjo s’është e mundur.
Pastaj iu kujtua dosja. Nxitimi. Fletët që Nardi kthente me shpejtësi. “S’ka asgjë për të lexuar.” Bezdisja e tij kur ajo tha se do t’i shqyrtonte më vonë.
U ngrit vrullshëm, mori telefonin dhe e telefonoi.
Zilje e gjatë. Pastaj zëri i tij:
— Po?
— Çfarë ke bërë? — pyeti ajo.
Një sekondë heshtje.
— Era… ta flasim qetë.
— Qetë? — qeshi ajo thatë. — Ke bërë akt dhurimi? Ma ke marrë banesën?
— S’e kam marrë… — fjalët i dilnin të ngatërruara. — Është… e përkohshme… Taulanti do ta kthejë… Mami tha se…
— “Mami tha”, — përsëriti Era. — Dhe ti zbatoje.
— Ti s’do pranoje kurrë, — tha ai me zor. — Ti je… gjithmonë e fortë, e ftohtë. Do na lije në rrugë.
— Do ju lija pa shtëpinë time, — ia ktheu ajo. — Është e drejta ime. Është ligjore. Është e ndershme.
— Nuk e kupton! — ngriti zërin ai. — Taulanti është në zero. Duhet të nisë diku. Dhe ti… sikur kënaqesh që ke më shumë.
Era mbylli sytë.
— Po justifikon falsifikimin? E kupton ç’ke bërë?
— Nuk doja të përfundonte kështu, — tha ai pas një pauze. — Mendova se do pajtoheshe.
— Të pajtohem me mashtrimin?
— Era… ne jemi familje.
— Familja nuk të fut letra nën hundë për të firmosur fshehurazi, — tha ajo. — Familja flet hapur.
E mbylli telefonin pa përshëndetje.
Më pas gjithçka mori shpejtësi. Jo sepse ishte e pathyeshme, por sepse nëse do të ndalej, do të shembej.
Juristja. Kërkesë zyrtare. Ankesë. Shkresë pas shkrese. Regjistri i pasurive. Kundërshtime. Dhe mbi të gjitha — mesazhet zanore që kishte dërguar ditë më parë Inës dhe dy miqve të tjerë:
— Po më bëjnë presion të “rregulloj dokumente”.
— Nardi solli letra, më shtynte të firmosja menjëherë.
— Kam frikë se do bëjë ndonjë veprim pas shpine.
Ina i ishte përgjigjur:
“Ruaj gjithçka. Screenshots, audio, çdo detaj. Kjo nuk është më familje, është lojë me letra zyrtare.”
Era e lexoi dhe mendoi se “lojë” ishte fjalë shumë e butë. Kur përfshihen dokumente, butësia zhduket.
Shkoi në apartament jo si zonjë shtëpie, por si dikush që shkon të marrë të vetën nga duar të huaja pa bërë skenë në shkallë.
Hapi derën me çelësin e saj. Brava ende s’ishte ndërruar — duket se “pronari i ri” nuk kishte nxituar për sigurinë.
Në kuzhinë rrinte ulur Taulanti. I njëjti rregull i hekurosur në këmishë, e njëjta filxhan kafeje e vendosur me kujdes. Në tavolinë, disa dokumente dhe një dosje. Në ajër ndihej vetëbesim i huaj.
— Ah, — tha ai. — Erdhe.
— Këtu banoj, — u përgjigj Era. — Ose më saktë, banoja, derisa vendosët të bëni bamirësi me pronën time.
Ai u mbështet pas.
— Mos dramatizo. Çdo gjë është bërë sipas ligjit.
— Sipas ligjit? — ajo iu afrua. — E di shumë mirë si u bë.
Ai buzëqeshi lehtë.
— Nardi më tha që s’do pranoje kurrë. Pra, duhej gjetur një rrugë tjetër.
Në atë çast, Era e pa qartë: ai nuk ishte viktimë. Ishte thjesht mësuar të merrte. Më parë nga gruaja, pastaj nga miqtë. Tani nga ajo.
— Mund të largohesh tani, vullnetarisht, — tha ajo. — Merr gjërat dhe ik. Atëherë do merrem në gjyq vetëm me Nardin.
Taulanti u përkul përpara.
— Pse të iki? Dokumentet janë në emrin tim.
— Dokumente të nxjerra me mashtrim, — tha Era. — Kjo s’është fitore. Është baltë.
— Era, — foli ai me ton më të butë, gati mësimor. — Ti je mësuar të kontrollosh çdo gjë. Por kontrolli është iluzion. Burrat duan diçka të tyren. Nardi ka jetuar këtu, ka kontribuar, ka duruar karakterin tënd…
Era qeshi shkurt.
— Kontribuar? Blinte ushqimet sipas listës dhe paguante internetin kur më shpëtonte mua. Kjo nuk është investim. Është bashkëjetesë minimale.
Ai e ngushtoi shikimin.
— E poshtëron edhe tani. Ja pse mori vendimin. Me ty nuk mund të… — dhe heshti, duke e lënë fjalinë pezull, ndërsa tensioni në dhomë vetëm sa u trash.