Drita Basha qëndronte pranë tryezës, drejt si shtyllë, me shpatullat e tendosura dhe me një vështrim të ftohtë të ngulur mbi Denisën.
— Banesën do ta kalojmë në emrin tënd.
— Në emrin tim? — Denisa u hutua. — Për çfarë arsyeje?
— Sepse kështu nuk do të figurojë më si pronë e Besnikut, por e jotja. Zyrtarisht do të duket sikur ma ke blerë ti. Në letra gjithçka do të jetë e rregullt. Kur të vijnë ata, do të përballen me faktin që banesa i përket një personi tjetër, jo debitorit. Nga një i tretë nuk kanë ç’të marrin. Derisa të merren me procedura, ne fitojmë kohë. Ndoshta situata zbutet.
Denisa e shikonte dhe në sytë e saj dallonte një llogari të ftohtë, të matur deri në detaj.
— Po nëse nuk zbutet? — pyeti me kujdes. — Nëse e kuptojnë që është një marrëveshje formale? Atëherë në letra prona do të jetë e imja, ndërsa borxhi i juaji. A do të përballem unë me ta?
— Çfarë, nuk je dakord? — zëri i Dritës u bë i mprehtë. — U martove me djalin tim, u bëre pjesë e kësaj shtëpie. Në familje ndahet gjithçka: gëzimi dhe fatkeqësia. Apo jo?
Besniku ngriti kokën. Sytë i kishte të skuqur, të lodhur, të frikësuar.
— Denisa, të lutem… — foli me zë të ulët. — Është e përkohshme. Sapo të qetësohen gjërat, do ta rikthejmë sërish në emrin tim. Ta premtoj. Vetëm na shpëto. Shpëto Arlindin.
Ai u ngrit nga stoli dhe, papritur, u ul në gjunjë mbi linoleum. Goditja e gjunjëve u dëgjua rëndë në dysheme.
— Të përgjërohem, Denisa. Do bëj çfarë të thuash. Vetëm na ndihmo.
Ajo e pa e mpirë. Besniku — krenar, i pavarur, që kurrë nuk i lutej askujt — ishte gjunjëzuar para saj. Drita qëndronte pranë, në pritje të përgjigjes.
— Në rregull, — tha më në fund Denisa. — Pranoj.
Atëherë mendoi se po bënte gjënë e duhur. Se po mbronte familjen. Se dashuria ishte më e fortë se çdo firmë e çdo shumë parash.
…
— E kryem aktin e shitblerjes, — rrëfeu Denisa me zë që i dridhej lehtë. — U bëra pronare në dokumente. Por në mendjen time banesa nuk ishte kurrë e imja. E konsideroja të përkohshme. Si mysafire jetoja aty.
Arlindi dëgjonte pa e ndërprerë. Autobusi u lëkund në një kthesë; një burrë i dehur murmuriti dhe u qetësua sërish.
— Dhe pastaj? — pyeti ai.
— Pastaj Besniku nisi të pijë. Fillimisht vetëm në festa. Pastaj gjithnjë e më shpesh. I kujtoja për dokumentet, për kalimin e pronës mbrapsht. Ai ose qeshte me nervozizëm: “Mos u ngut, do vijë koha”, ose zemërohej: “Ke frikë se ta marr unë banesën?”. Unë heshtja. Nuk doja përplasje.
…
Viti 2010. Alkooli ishte bërë pjesë e përditshmërisë së tij. Puna nuk e tërhiqte më, biznesi u rrënua. Kthehej në shtëpi i acaruar, shpërthente mbi Denisën, mbi Arlindin që tashmë ishte nxënës shkolle. Drita mbyllej në dhomën e saj, sikur asgjë s’po ndodhte. E kur dilte, e bënte vetëm për ta fajësuar nusen.
— Ti e çove deri këtu, — i pëshpëriste me helm. — Burrit i duhet butësi, jo kokëfortësi. Prandaj pi.
Denisa punonte dy turne si infermiere, që të mos mungonte buka. Pastronte, gatuante, ndihmonte Arlindin me mësimet. Natën rrinte zgjuar, duke vështruar tavanin dhe duke pyetur veten: pse?
Mund t’i nxirrte letrat një ditë. T’u tregonte se ishte pronarja ligjore. Por diçka e pengonte. Jo krenaria. Më tepër një ndjenjë se ajo vetëm po ruante diçka që nuk ishte e saj. Një kujdestare e heshtur. Nëse do të ngrinte zërin, do të shkatërronte edhe atë grimë familjeje që kishte mbetur.
Besniku nuk hoqi dorë nga pija. Drita nuk ndryshoi.
…
— Dikur besoja se dashuria do të thoshte të duroje gjithçka, — tha Denisa, duke parë dritat e errëta të qytetit përtej xhamit. — Se falja ishte prova më e madhe. Sa e verbër kam qenë.
— Nuk ishe e verbër, mami, — Arlindi i shtrëngoi dorën. — Thjesht ishe tepër e mirë. Dhe njerëzit e mirë shpesh shfrytëzohen.
Autobusi ndaloi në stacionin e fundit. Ata zbritën në sheshin e mbuluar me borë, mes mjegullës së lehtë dhe disa taksive të rralla.
— Ku do shkojmë tani? — pyeti Arlindi.
— Duhet të gjejmë një dhomë me qira. Afër, që nesër të jem në kohë për takimin.
Ecën përgjatë rrugës, duke kërkuar njoftime. Denisa telefonoi një numër të shkruar në një shtyllë. Një grua me zë të ashpër u dha adresën.
Dhoma ishte në një bodrum të përshtatur për banim. E vogël, me një dritare të ngushtë pranë tavanit, divan të konsumuar dhe sobë të vjetër. Por ishte ngrohtë dhe uji vinte i nxehtë.
Pronaria mori pagesën për një javë dhe u largua. Denisa u ul e rraskapitur.
— Vërtet do jetojmë këtu? — pyeti Arlindi, duke parë rreth e rrotull.
— Për pak kohë. Derisa të sqarohen gjërat.
— Po nëse nuk sqarohen? Nëse ata na gjejnë?
— Do na gjejnë, — pranoi ajo qetë. — Por deri atëherë do kem folur me ta.
Telefoni i saj ra. Majlinda Gjeloshi, fqinja. Zemra i rrahu fort.
— Çfarë ka ndodhur?
— Denisa, më fal për orën… Por këtu ka ardhur përsëri ajo makina. Tre burra. Po trokasin fort te Drita.
Denisa u ngrit menjëherë.
— Mos hap derën. Mos dil. Unë po vij.
— Si do vish? Je larg…
— Do vij, — përsëriti ajo.
Mbylli telefonin dhe nisi të vishej.
— Mami, jo! — tha Arlindi.
— Ajo është vetëm. Mund t’i bëjnë keq.
— Vij me ty!
— Jo. Ti mbyll derën me çelës. Nëse s’të telefonoj brenda dy orësh, thirr policinë.
Ai uli kokën dhe pohoi.
Denisa doli, thirri taksi dhe u nis. Mendja i vërtitej: a do arrinte në kohë?
Para pallatit pa një makinë të zezë pa targa, me motorin ndezur. Zemra i rrihte në fyt. Hapi derën e hyrjes dhe u ngjit në errësirë.
Dera e apartamentit ishte gjysmë e hapur. Brenda drita ndizte. Sendet ishin të shpërndara nëpër dysheme. Xhaketa e Arlindit e hedhur përdhe.
Në dhomë mbretëronte rrëmujë. Dollapët të hapur, dysheku i hedhur, jastëku i çarë. Drita rrinte e ulur në karrige, me buzën e çarë dhe flokët e shthurur.
Përballë saj qëndronte një burrë rreth të tridhjetave e pesave, me pallto të errët elegante. Dy të tjerë rrinin pranë dritares.
— Kush është kjo? — pyeti ai me qetësi.
— Jam Denisa Marku. Gruaja e Besnik Priftit. Në fakt, e veja. Besoj se më kërkoni mua.
Ai buzëqeshi lehtë.
— Endrit Dervishi. Guximtare jeni. Ç’ju solli?
— Ajo është e moshuar. Nëse ka borxhe, flisni me mua. Banesa është në emrin tim.
Endriti hodhi një vështrim te Drita.
— E dëgjon? Nusja të mbron. Ndërkohë ti para pak çastesh doje ta përzije.
Ai u dha shenjë të tjerëve të largoheshin pak.
— Sa është shuma? — pyeti Denisa drejtpërdrejt.
— Borxhi është i vjetër. Nga vitet ’90. Fillimisht i atit të Besnikut. Pastaj e mori ai përsipër. Për ca kohë pagoi. Pastaj ndaloi.
Shifra që përmendi ishte tronditëse. Shumë më e madhe nga sa imagjinonte.
— Mund të paguaj me këste. Jam infermiere…
— Me interesat e mbledhura, do t’ju duhen disa jetë, — tha ai qetë. — Ka vetëm një zgjidhje: banesa.
— Është e imja ligjërisht.
— E dimë. Por mund ta çojmë në gjykatë. Do ta humbisni gjithsesi. Ose bëjmë marrëveshje: na e kaloni pronën, borxhi mbyllet.
Heshtje.
— Ku të shkoj me djalin? — pyeti ajo.
— Nuk është çështja ime.
Ai e vështroi me kujdes.
— Nuk më njihni?
Denisa e pa më me vëmendje. Sytë gri, një shenjë mbi vetull.
— Spitali i qytetit. Dhjetë vjet më parë. Nëna ime me ulçerë të shpuar. Ju ishit infermierja e turnit. E mbajtët gjallë derisa erdhi mjeku.
Kujtesa i erdhi si dritë.
— Ajo ishte nëna juaj?
— Po. Ju nuk ishit aty kur erdha për t’ju falënderuar.
Ai heshti një çast.
— Borxhin s’mund ta fal. Nuk jam vetëm. Por…
U kthye nga Drita.
— Pse e trajtove kështu për vite me radhë? Nga frika? Dhe e shkatërrove jetën e saj?
Drita psherëtiu me zë të thyer.
— Kisha frikë… Mendoja se nëse ajo largohej, do humbnim gjithçka.
Endriti u kthye te Denisa.
— Kam një propozim. Të pazakontë.
Ai u ul përballë saj.
— Borxhi shuhet. Plotësisht. Por me një kusht: kjo zonja, — bëri me kokë nga Drita, — largohet përgjithmonë nga jeta juaj. Heq dorë me shkrim nga çdo pretendim mbi banesën dhe mbi nipin. Nuk kthehet më. Kurrë.