— Pikërisht kaq! Mjaft më. Nuk do të jem më leckë ku shkel kush të dojë.
— Po si mundesh… — nisi Majlinda Curri, por fjalët iu shuan.
Brenda Eriolës u ngrit një dallgë e nxehtë, e fortë, që nuk ishte më thjesht zemërim — ishte çlirim.
— E dini sa herë kam mbyllur gojën? Sa herë kam bërë sikur besoja justifikimet e tij? “U zgjata në punë”, “mbledhje e rëndësishme”, “udhëtim pune”… Ndërsa unë rrija e përpëlitesha në mendime: me kë është tani? Ku endet? Çfarë përrallash i tregon të radhës?
Ajo mori frymë thellë.
— Pastaj kthehej në shtëpi. Gjithmonë kthehej. I kënaqur, i sigurt se askush s’do ta prekte. Dhe unë… unë falja. Sepse “gruaja e mençur duron”, sepse “familja është mbi të gjitha”, sepse “kështu jetojnë të gjithë”…
— Eriolë, zemra ime… — u afrua vjehrra për ta përqafuar.
— Mos më prekni! — ajo u tërhoq me vrull. — Edhe ju mbani përgjegjësi. I dinit të gjitha aventurat e tij. I dinit dhe i mbulonit. “Djali është i lodhur”, “burrat kanë nevojë të çlodhen”, “janë gjëra që ndodhin”… Turp!
Ajo doli me nxitim nga kuzhina, hyri në dhomën e gjumit dhe hapi dollapin me forcë. Rrobat e Lavdrimit filluan të fluturonin mbi shtrat.
— Merri! Të gjitha! Shko te ajo e reja jote — ndoshta ajo do të ketë “urtësinë” të durojë netët e tua pa fund!
Në prag u shfaq Qëndresa Kryeziu.
— Mami, ç’po bën?
— Shko në dhomën tënde, bijë, — tha Eriola e rraskapitur.
— Jo. Nuk jam më fëmijë që të më mbyllësh në çerdhe sa herë plas e vërteta.
Eriola u ndal. Në fytyrën e së bijës pa jo më vajzën e vogël, por një të re me sy të thellë e buzë të shtrënguara — një pasqyrë të vetes së saj vite më parë.
— Ke të drejtë, mami, — tha Qëndresa papritur. — Duhej ta kishe bërë më herët.
Në dhomë hynë Lavdrim Bardhi dhe Majlinda Curri.
— Eriolë, mjaft me këtë skenë! — shpërtheu vjehrra. — Ç’është kjo? Ç’do thotë bota?
— Bota? — Eriola qeshi me hidhërim. — E dini çfarë thotë bota? Që jam një grua pa shtyllë kurrizore, që lejon të shkelet. Që…
— Mami! — e ndërpreu Qëndresa. — Mos e thuaj kështu. Thjesht ke besuar gjatë në mitin e “gruas së urtë”.
Fjalët e saj ranë si gurë. Të gjithë heshtën.
— Qëndresë, je ende e vogël për t’i kuptuar këto gjëra… — provoi Majlinda.
— Ju nuk kuptoni! — shpërtheu vajza. — Mendoni se nuk e shoh si qan mami natën? Si gëlltit ilaçe për migrenën me grushta? Si i dridhen duart sa herë bie telefoni i babit?
Lavdrimi u zbardh në fytyrë.
— Bijë…
— Mos më quaj ashtu! — ajo iu kthye. — E di sa turp kam ndjerë kur ju pashë me atë… në qendrën tregtare? Pastaj në shkollë motra e saj e vogël mburrej se e motra dilte me “një burrë me lekë”…
Eriola u kthye nga e bija:
— Në shkollë e dinë?
— Të gjithë, mami. I gjithë Pogradeci flet. Vetëm ti bëje sikur s’po ndodhte gjë.
Në atë çast, telefoni i Lavdrimit nisi të bjerë. Në ekran u shfaq emri “Ornela”. Ajo e reja.
— Hape, — tha Eriola ftohtë. — Me siguri është diçka urgjente.
— Nuk dua…
— Hape! — briti ajo. — Dua të dëgjoj si gënjen. Asaj do t’i thuash se je në udhëtim, mua se ke takim pune…
Zilja vazhdonte. Lavdrimi lëvizte i pasigurt.
— Ndoshta duhet të përgjigjesh, bir, — ndërhyri Majlinda. — Mos ka ndodhur diçka?
— Po, përgjigju, — shtoi Eriola me ironi të mprehtë. — Po sikur e dashura jote shtatzënë të ketë problem me fëmijën? Ju donit nipër, apo jo? Ja ku e keni. Ndoshta nip, ndoshta mbesë.
Fytyra e vjehrrës humbi ngjyrë.
— Shtatzënë? Lavdrim, është e vërtetë?
— Mami, do ta zgjidh…
— Si do ta “zgjidhësh”? — e ndërpreu Eriola. — Do ta detyrosh të heqë fëmijën? Apo do të mbash dy familje njëherësh?
Nuk arriti ta mbaronte fjalinë. Ra zilja e derës.
Në prag qëndronte Ornela Tahiri — sytë e skuqur, bojë përhapur nëpër faqe.
— Lavdrim, pse nuk përgjigjesh? Të kam marrë pa pushim… — nisi ajo, por u ndal kur pa të gjithë të mbledhur.
— Ja ku erdhi edhe mysafirja jonë, — tha Eriola me një gjest që ftonte brenda. — Hyni, Ornelë. Po flisnim për… gjendjen tuaj interesante.
— Eriolë! — e qortoi Lavdrimi.
— Çfarë? Unë jam gruaja e mençur, apo jo? Duhet të mirëkuptoj, të fal, të buzëqesh. Hyni, Ornelë. Dëshironi çaj? Kemi mbledhje familjare.
Vajza shikonte nga njëri tek tjetri, e hutuar.
— Unë… nuk e dija…
— Çfarë saktësisht? Që është i martuar? Që ka një vajzë pothuaj moshatare me ty? Që kjo nuk është hera e parë për të?
— Mami, mjaft, — tha butë Qëndresa. — Po e tremb.
— E tremb? — Eriola qeshi me nerva. — Më tremb fakti që kam jetuar shtatëmbëdhjetë vite me një njeri që e sheh normale të lidhet me një vajzë që mund t’i ishte bijë!
Ornela lëvizi e pasigurt, duke shtrënguar çantën në dorë.
— Unë… ndoshta duhet të iki…