…dhe çdo muaj më thith para nga xhepi.
— Në formë taksash, faturash, mirëmbajtjeje. Vetëm gjatë këtij viti kam hedhur mbi pesëdhjetë mijë lekë aty brenda dhe nuk kam marrë asgjë mbrapsht. As edhe një qindarkë.
Dhoma u mbush me një heshtje të rëndë. Ora në mur vazhdonte të rrihte sekondat me një trokitje të thatë, sikur numëronte tensionin mes tyre.
Arditi ngriti supet, duke u përpjekur të dukej i painteresuar.
— Mund ta japësh edhe ti me qira, — tha ai me një ton të shkujdesur.
Elira e pa me kokën paksa të anuar.
— Kujt? — e pyeti me qetësi therëse. — E ke parë në çfarë gjendjeje është? Çatia pikon, dritaret janë të mbyllura me dërrasa, soba nuk ndizet, dyshemetë janë kalbur. Nuk është shtëpi, Ardit. Është gërmadhë.
— Atëherë shite, — tha ai lehtë, si të këshillonte të hiqte qafe një send të vjetër.
Në zërin e Elirës u ndje një ftohtësi e prerë.
— Ta shes? Pra, nëse unë e shes shtëpinë, qenka normale. Po sikur ti të shisje apartamentin, mami do ta pranonte? Apo do të thoshte se është kujtim i babait dhe nuk preket trashëgimia?
Mirela Hoxha filloi të luante nervozisht me pecetën mbi tavolinë.
— Elira, mos fol kështu… ne jemi familje…
— Të lutem, mos e përdor atë fjalë, — ia preu ajo menjëherë. — Jo tani.
E ëma u step. Elira nuk kishte ndërprerë kurrë më parë, nuk kishte ngritur zërin, nuk kishte kundërshtuar. Gjithmonë kishte pranuar në heshtje.
— Mami, ti thua se e ndamë barabar. Por nuk është e vërtetë. Arditi mori një pasuri që prodhon të ardhura. Unë mora një barrë që prodhon shpenzime. A nuk ka ndryshim mes këtyre?
— Edhe shtëpia është pasuri… — ndërhyri Arditi, por zëri i tij tashmë nuk ishte aq i sigurt. — Pronat gjithmonë…
— Pronë që më ka kushtuar mbi pesëdhjetë mijë lekë brenda një viti dhe s’më ka dhënë asgjë, — e ndërpreu ajo me qetësi. — Ndërkohë që ti, për të njëjtën periudhë, ke futur në xhep treqind e gjashtëdhjetë mijë lekë nga qiraja. E sheh diferencën, apo ta vizatoj?
Arditi u vrenjt. Shifrat ishin të sakta dhe kjo e bezdiste. Nuk i pëlqente kur i vinin përpara fakte të pakundërshtueshme.
— Vetë e pranove atëherë, — tha ai më ashpër. — Askush nuk të detyroi. Ishe ulur këtu dhe pohoje me kokë. E diskutuam dhe ti nuk the asgjë.
— Po, e pranova, — tha Elira. — Sepse m’u paraqit si zgjidhje e drejtë. Sepse u tha se ti jeton në qytet dhe të duhet apartament. Ndërsa unë, meqë paskam “shpirt fshati”, qenkam e përshtatshme për një rrënojë në mes të askundit. E besova.
— Elira! — reagoi Mirela e indinjuar. — Ç’janë këto fjalë?
— Janë të vërtetat e mia. Mua më mbeti ajo që tepronte. Arditi mori diçka funksionale, me vlerë reale. Unë mora diçka që vetëm kërkon para pa kthim.
Ajo u ngrit ngadalë nga tavolina. Lëvizjet i kishte të përmbajtura, të vendosura. Nga çanta nxori një tufë çelësash — dy çelësa të vjetër në një varëse lëkure të zbehur nga koha — dhe i vendosi pranë pjatës së së ëmës. Tingulli metalik mbi qeramikë u duk tepër i fortë në atë heshtje.
— Pra, vëllait trashëgimi, mua barërat dhe faturat? Logjikë e shkëlqyer. Ja, merrini çelësat.
Sytë e Mirelës u zgjeruan.
— Çfarë po bën ti?
— Po heq dorë nga kjo “drejtësi” e mrekullueshme.
— Nuk mund të heqësh dorë kështu! — shpërtheu Arditi, duke shtyrë karrigen. — Ke hyrë në të drejta, ka kaluar një vit e gjysmë!
— Nuk po heq dorë nga pronësia, — saktësoi ajo ftohtë. — Po heq dorë nga mbajtja e saj me paratë e mia. Shtëpia është në emrin tim dhe do të bëj me të çfarë të dua. Nuk kam ndërmend të vazhdoj të hedh para në diçka që m’u imponua si “e drejtë”.
— Elira, prit pak… ta flasim me qetësi… — u përpoq e ëma.
— Nuk ka më ç’të flasim. Kam një vit e gjysmë që mendoj. Mjafton.
Arditi u ngrit në këmbë, fytyra i ishte skuqur.
— Është kujtim i babait! S’mund ta shesësh si të ishte send pa vlerë!
Elira e pa gjatë, me një shikim të lodhur. Nuk kishte zemërim në sytë e saj, vetëm rraskapitje.
— Kujtimi i babait nuk duhet të rëndojë vetëm mbi njërin fëmijë. Nëse është kaq i çmuar për ty, bli ma. Ta jap për gjysmën e vlerës, për treqind mijë lekë. Aq sa fiton ti për një vit nga apartamenti.
— Nuk i kam ato para! — u ndez ai. — Kam shpenzuar për mobilim, për rregullime!
— Po unë duhet t’i kem, sipas teje? — mori çantën ajo. — Matematikë e çuditshme, Ardit. Shumë e çuditshme.
U drejtua nga dera. Mirela u hodh pas saj.
— Elira, mos ik! Të lutem!
— Nuk ka mbetur asgjë për të thënë. Faleminderit për darkën.
Doli jashtë, mbylli derën pas vetes dhe u mbështet me shpinë mbi të. Zemra i rrihte fort, duart i dridheshin. Por thellë brenda ndjeu një çlirim të papritur, si të kishte hequr nga supet një barrë që e mbante prej muajsh.
Të hënën mori dy orë leje nga puna dhe shkoi në një agjenci imobiliare. Zyra ndodhej në katin përdhes të një ndërtese të vjetër. Agjentja, një grua me flokë të shkurtër dhe sy të lodhur, e dëgjoi me vëmendje dhe pastaj trokiti lehtë me stilolaps mbi tavolinë.
— Në këtë gjendje… Shtëpia kërkon shumë investim. Por trualli është i madh, kjo është plus. Fshati po boshatiset, minus. Gjithsesi, toka ka gjithmonë vlerë. Mund ta nxjerrim rreth katërqind deri në katërqind e pesëdhjetë mijë lekë. Ndoshta edhe pak më shumë, nëse gjejmë blerës të interesuar për ta rindërtuar.
— Më mjafton, — tha Elira.
— Je e sigurt? — e pyeti agjentja duke e parë drejt në sy. — Është trashëgimi. Vendim që s’kthehet mbrapsht.
— Jam më se e sigurt.
Shpallja u publikua po atë ditë, në faqet kryesore dhe në rrjetet sociale lokale. Fotografitë nuk e zbukuronin realitetin — rrënoja dukej qartë — por toka prej njëzet arësh, e sheshtë dhe me mbetje të një kopshti të vjetër, dukej premtuese.
Telefonatat nisën pas një jave. Njerëz vinin, shikonin, tundnin kokën, ofronin treqind, madje dyqind e pesëdhjetë mijë. Elira nuk pranonte. E dinte se, sado e amortizuar të ishte shtëpia, toka kishte peshë. Nuk kishte arsye të nxitonte.
Arditi e telefonoi dy herë. Herën e parë, tre ditë pas darkës. Ishte i revoltuar që ajo nuk ishte këshilluar me “familjen”, që kishte vendosur vetë.
— Ardit, kur u nda trashëgimia, askush nuk më pyeti realisht mua, — iu përgjigj ajo me qetësi. — Thjesht ma paraqitët si fakt të kryer. Tani është radha ime të vendos. Tani është radha ime.