Lotët i përzienin bojën e syve mbi faqet e saj të mbushura, ndërsa Teuta përpiqej të telefononte dikë. Duart i dridheshin aq fort, sa celulari i rrëshqiste vazhdimisht nga gishtat dhe përplasej në dysheme.
— Koha po kalon, zonja, — tha nënkoloneli, duke hedhur sytë nga ora e dorës dhe duke shqiptuar çdo fjalë me theks të prerë. — Çantat me sendet e mia t’i sillni nga ballkoni dhe t’i vendosni në vend, me kujdes. Asnjë lëvizje të pamenduar.
Pas rreth njëzet minutash, shkallët e pallatit u mbushën me trastat e lidhura me nyje, çanta me kuadrate dhe shtëpiza maceje. Fjolla, mes ngashërimave të forta, tërhiqte zvarrë një valixhe gjigante që dukej sikur peshonte sa një gur varri. Teuta doli e fundit, me frymëmarrje të rënduar dhe fytyrë të zbehtë.
Sapo dolën jashtë, ajo u ndal në mes të trotuarit. Tentoi të shpërthente me ndonjë britmë akuzuese, por nga fyti i doli vetëm një hungërimë e ngjirur. Sytë i lëviznin sa andej-këndej; bëri një hap drejt meje, por gjunjët iu drodhën dhe e tradhtuan. Këtë herë nuk ishte teatër për publikun. Frika nga polici i zonës dhe turpi i pashmangshëm para gjithë lagjes ia kishin mpirë trupin. U rrëzua rëndë mbi një stol druri pranë hyrjes, duke fërkuar kofshët e mpira dhe duke kapur ajrin me gojë. Ishte një sulm i pastër paniku.
Fjolla nisi të gërmonte në qeset me ushqime që e ëma sapo i kishte sjellë nga dyqani, nxori një shishe ujë mineral dhe u përpoq t’ia afronte Teutës në buzë, ndërkohë që ankohej me zë të lartë për “nusen pa zemër” që po i shkatërronte familjen. Polici i lagjes vetëm tundi kokën me mosmiratim dhe u drejtua drejt makinës së patrullës.
Gentian Stepanoviçi telefonoi menjëherë një bravandreqës të njohur, duke i kërkuar të vinte urgjent për të vendosur një cilindër të ri e të sigurt në derë, çelësat e të cilit do t’i kishim vetëm ai dhe unë. Teuta me të bijën qëndruan ulur pranë hyrjes derisa një furgon, i thirrur nga ndonjë i njohur i tyre, erdhi dhe i mori bashkë me gjithë plaçkat.
Në mbrëmje, Klajdi u kthye në shtëpi me sy të zgurdulluar nga zemërimi. Që në prag filloi të bërtiste, duke tundur krahët.
— Arjana, a e ke humbur fare arsyen?! Bëhet fjalë vetëm për beton! Për disa metra katrorë do ta çosh nënën në varr dhe do ta shpërbësh familjen?! Asaj iu paralizuan këmbët nga nervat! Gratë normale nuk veprojnë kështu!
E dëgjova deri në fund, duke e vështruar fytyrën e tij të skuqur. Në atë çast e kuptova me një qartësi të ftohtë se me këtë njeri nuk mund të ndërtoja asgjë. Ai ishte i bindur sinqerisht se faji për gjithçka ishte imi, madje edhe për shkeljen e tyre. Pa thënë asnjë fjalë, mora nga rafti i sipërm një çantë të madhe udhëtimi dhe hapa dollapin.
— Nëna jote paska qejf të zgjidhë problemet e banesave të të tjerëve? — i thashë, ndërsa i hidhja me radhë këmishat dhe pantallonat në çantë. — Le të merret tani me çështjen tënde. Ke një orë kohë për të mbledhur çfarë të ka mbetur dhe për të dalë nga prona ime, përpara se të telefonoj patrullën. Sot kam fituar përvojë në nxjerrje të shpejtë.
Ai mbeti i shtangur. Nuk e kishte parashikuar këtë kthesë. U përpoq të tërhiqej, mërmëriti se kishte folur në nerva, por vendimi im ishte i prerë. Me një njeri që më tradhtonte nuk kisha ndërmend të jetoja. Klajdi përplasi derën dhe u largua drejt shtëpisë së së ëmës.
Mund të kishte mbaruar gjithçka me një divorc të zakonshëm, por jeta kishte ruajtur një vazhdim më të çuditshëm.
Dy muaj më vonë u përballëm me Klajdin para godinës së gjykatës, ku po finalizonim zyrtarisht ndarjen. Ish-bashkëshorti dukej i lodhur, i dobësuar dhe më shihte me një mall që nuk e fshihte dot.
— Arjana, po sikur ta provojmë edhe një herë? — më tha me zë të ulët, duke luajtur nervozisht me rripin e çantës. — Unë kështu nuk po jetoj dot. Është ferr i vërtetë.