Më pa me sy të lëkundur, ndërsa gishta i dridheshin mbi rripin e çantës.
Më vonë mora vesh se, pas përplasjes sonë të ashpër, Teuta ishte trembur seriozisht. Ideja se mund ta hidhja në gjyq për dëmtimin e pronës së Gentianit, apo se mund të kërkoja dëmshpërblim në forma të tjera, e kishte vënë në alarm. Për t’u mbrojtur nga çdo e papritur, por edhe nga një lloj ndjenje faji për “të shkretën” Fjolla që mbeti pa strehë, ajo vendosi të vepronte shpejt. Pa shumë zhurmë, përpiloi një akt dhurimi dhe apartamentin e saj me dy dhoma e kaloi në emër të së bijës.
Fjolla nuk humbi kohë për ta kuptuar se tashmë ishte zonja e vetme e shtëpisë. Dhe sapo u sigurua për këtë, në prag u shfaq sërish ai i dashuri për të cilin dikur kishte humbur banesën me qira. Tani që kishte çelësat në dorë, gjithçka ndryshoi. Ndërsa Teuta përfundoi e ngjeshur në një dhomë të vogël kalimtare, bashkë me djalin e rritur, duke dëgjuar çdo natë britmat dhe grindjet e vajzës me bashkëjetuesin e saj. Si të mos mjaftonte kjo, asaj i duhej të pastronte edhe pas tre maceve që lëviznin lirshëm nëpër shtëpi.
Dhëndri i ri nuk e fshihte më qëndrimin e tij. Me nënkuptime të hapura i bënte të qartë Klajdit se ishte koha të mendonte për një strehë tjetër. “Apartamenti është i Fjollës”, përsëriste ai, sikur donte ta vuloste faktin në mur.
— Kur zihen, më duhet të shtrihem në një krevat portativ në kuzhinë, — tha Klajdi me zë të ulët, duke më kërkuar sytë. — Arjana, më jep një mundësi tjetër. E kam kuptuar çfarë kam bërë. Edhe mami qan çdo ditë… thotë se gaboi rëndë.
E dëgjova pa e ndërprerë. Një buzëqeshje e lehtë, më shumë mirësjelljeje sesa ngrohtësie, më rrëshqiti në fytyrë. Rregullova jakën e palltos dhe mora frymë thellë.
— Klajdi, — i thashë me qetësi, — gjithmonë ke thënë se në familje çdo gjë ndahet bashkë. Tani duket se e keni arritur këtë ideal: shtëpinë, zhurmat, përgjegjësitë… gjithçka të përbashkët. Shijojeni.
Nuk prita përgjigje. U ktheva dhe nisa të ecja drejt metrosë, pa e kthyer kokën pas. Hapat më dukeshin më të lehtë se kurrë.
Garsonierja ime vazhdon të jetë e dhënë me qira Gentianit, i cili nuk vonon asnjëherë me pagesat; çdo muaj, në të njëjtën datë, shuma kalon saktë në llogarinë time. Paratë e mbledhura po i ruaj me kujdes, sepse kam vendosur që verën ta kaloj në një sanatorium të mirë, larg zhurmës dhe dramave. Vetëm.
Për herë të parë pas shumë kohësh, ideja e vetmisë nuk më tremb. Përkundrazi, më duket si luks. Qetësi e plotë, ritëm i ngadaltë, mëngjese pa debate dhe net pa britma pas mureve. Një jetë në harmoni me veten — pikërisht ajo që më kishte munguar.