Arbeni nuk dha asnjë shenjë jete. As telefonata, as mesazhe, asnjë përpjekje për të takuar vajzat.
Elira e dinte se Ina kishte provuar disa herë ta merrte në telefon. Çdo herë, ai e kishte mbyllur thirrjen, njësoj si atë ditë kur gjithçka mori fund. Pas disa tentativash të kota, vajza e madhe hoqi dorë. Heshtja e tij ishte përgjigjja më e qartë.
Më njëzet shkurt, qiramarrësit liruan garsonieren që Elira kishte dhënë me qira prej tre vitesh. Ishte apartamenti që ajo e kishte blerë para martesës, me paratë e përfituara nga shitja e shtëpisë së prindërve. Ishte e vetmja gjë që i përkiste vetëm asaj.
Ajo i çoi vajzat atje. Për Inën ndryshimi ishte i vështirë.
Vajza e vogël pyeste shpesh për të atin, kërkonte ta telefononin, nuk arrinte të kuptonte pse tani jetonin veç. Elira mundohej t’i gjente fjalët më të buta, më të kuptueshme për një pesëvjeçare. I shpjegonte se babai për momentin banonte diku tjetër, se ndonjëherë edhe të rriturit marrin rrugë të ndryshme. Ina i dëgjonte këto sqarime pa ndërhyrë, me fytyrë të ngrirë. Ajo kuptonte shumë më tepër sesa motra e saj e vogël.
Zyrtarisht, divorci u finalizua pak më shumë se një muaj më vonë. Ndarja e pasurisë zgjati edhe dy muaj të tjerë.
Elira propozoi t’ia blinte Arbenit pjesën e tij. Mori një kredi në bankë, shtoi kursimet dhe, në fillim të prillit, arriti të mbledhë shumën e nevojshme. Mbeteshin vetëm procedurat për kalimin e pronësisë në emrin e saj.
U takuan në një qendër shërbimesh administrative në Tiranë, në një sallë të madhe e të ndriçuar, ku numrat e radhës shfaqeshin në ekran. Elira erdhi me të dyja vajzat, sepse nuk kishte kujt t’ia linte.
Ina u ul pranë dritares me librat e shkollës dhe përgatiste një test. Në dorë mbante stilolapsin, por herë pas here ngrinte sytë. Ina e vogël vizatonte në bllokun që Elira e mbante gjithmonë në çantë për raste të tilla.
Arbeni erdhi vetëm. U ul përballë Elirës, në tryezën e sportelit, dhe nisi të firmoste dokumentet pa hedhur sytë nga vajzat. Specialistja shpjegonte me zë të qetë ku duhej vendosur firma, ku data. Elira vështronte duart e tij, shkrimin e njohur, unazën e martesës që ende e mbante në gisht.
Gjithçka zgjati rreth tridhjetë minuta. Kur dokumentet u nënshkruan, u konfirmua se shuma ishte transferuar në llogarinë e Arbenit dhe se aktet do të kalonin për regjistrim.
Ai bëri një pohim të lehtë me kokë, u ngrit dhe u drejtua nga dalja.
Ina e vogël ngriti kokën nga vizatimi dhe e pa. Sytë iu ndezën. U hodh nga karrigia dhe vrapoi nëpër sallë.
— Babi! — thirri me zë të lartë. — Babi, prit!
Arbeni ndaloi për një çast. U kthye. Para tij po vinte vajza me krahët hapur, ashtu si qindra herë të tjera kur ai kthehej nga puna.
Ajo arriti tek ai dhe u kap pas cepit të xhaketës.
— Babi, më merr në krahë. Më ka marrë malli.
Ai e pa nga lart, pa lëvizur. Disa sekonda që dukeshin të pafundme. Pastaj i hoqi me kujdes, por ftohtë, gishtat e vegjël nga rrobat e tij, u kthye dhe doli nga salla.
Asnjë fjalë. Asnjë shikim prapa.
Ina mbeti në mes të sallës me duart e shtrira drejt derës së mbyllur. Në fillim vetëm e shikonte vendin ku ai kishte qëndruar pak më parë. Pastaj fytyra iu shtrembërua dhe shpërtheu në të qarë, me zë të lartë, të dëshpëruar, pa e kuptuar çfarë po ndodhte.
Elira vrapoi, e mori në krahë dhe e shtrëngoi fort. I ledhatonte flokët, i pëshpëriste fjalë pa kuptim, ato fjalë që thuhen vetëm për të qetësuar një fëmijë.
Ina e madhe u afrua dhe vendosi dorën mbi shpinën e motrës.
— Mami, ikim nga këtu, — tha ajo qetë.
Dolën të treja. Jashtë binte borë e lagësht, bora e fundit e atij dimri.
Elira i uli vajzat në makinë, ndezi ngrohjen dhe nxori peceta nga kutia për të fshirë fytyrën e Inës. Vajza ende ngashëronte, por më rrallë.
— Pse iku babi? — pyeti mes lotësh. — Bëra ndonjë gjë të keqe?
— Jo, zemra ime. Nuk ke bërë asgjë gabim.
— Atëherë pse nuk qëndroi? Nuk na do më?
Elira nuk gjeti përgjigje. U përkul, e puthi në ballë dhe i vendosi rripin e sigurimit.
— Po shkojmë në shtëpi, — tha me zë të vendosur. — Jemi bashkë. Ne të treja. Dhe po shkojmë në shtëpi.
Ajo ndezi motorin dhe doli nga parkimi. Përpara shtrihej qyteti, apartamenti që tashmë ishte vetëm i saj dhe një jetë që duhej ndërtuar nga e para.
Pa Arbenin. Pa Luljetën. Pa shtatëmbëdhjetë vitet që u shkrinë në asgjë brenda një dite shkurti.
Hodhi një vështrim në pasqyrën e pasme. Ina kishte mbështetur kokën në supin e motrës dhe kishte mbyllur sytë. Ina e madhe e mbante të përqafuar me njërën dorë dhe shikonte nga dritarja.
Elira ktheu timonin dhe u fut në rrjedhën e makinave.
Po ktheheshin në shtëpi.