…në tufën e dokumenteve për firmë. Dhe ti as nuk u lodhe t’i hidhje një sy.
Gerda Kastrati vuri dorën në kraharor, si të kërkonte ajër.
— Kjo është e paligjshme! Do t’ju çojmë në gjyq!
— Patjetër, drejtohuni ku të doni. — Hana Hasani rrëshqiti gishtat mbi ekran dhe hapi një tjetër skedar. — Kontratë dhurimi. Nga unë, në emër të motrës sime. E firmosur një muaj më parë. E noterizuar nga një noter i pavarur. Dy avokatë kanë qenë dëshmitarë. Ekziston edhe regjistrimi filmik i procedurës.
Heshtja që pasoi ra mbi apartament si një perde akulli.
— Po… si është e mundur? — mërmëriti Arben Xhafa. — Ne kontrolluam regjistrin… Para tre ditësh ti figuroje pronare e vetme…
— Sepse akti i dhurimit hyri në fuqi vetëm sot në mëngjes. Në orën dhjetë. Pikërisht një orë para se ti dhe nëna jote të hapnit shishen për të festuar “fitoren”. Ndërsa ai dokumenti që ma futët përpara si gjoja miratim për riparime… — buzëqeshi ftohtë, pa asnjë grimë ngrohtësie, — ai ekziston vërtet. Por nuk ka lidhje me apartamentin. Është autorizim për tërheqje fondesh nga llogaria juaj e përbashkët, për shlyerjen e kredisë sime. Një kredi që, meqë ra fjala, e kam marrë në emrin tënd gjashtë muaj më parë. Me “pëlqimin” tënd me shkrim — të kujtohet letra që firmose për një “ofertë bankare”?
Arbeni u lëkund sikur toka nën këmbë t’i ishte bërë rërë. Gerda u rrëzua në kolltuk; shampanja u derdh mbi qilim, duke lënë njolla të arta.
— Ti… i kishe menduar të gjitha… — nxori me zor ajo.
— Jo. Ju i ndërtuat vetë, hap pas hapi. Me çdo poshtërim. Me çdo herë që përsëritnit “ajo këtu është e huaj”. Me çdo moment kur ti, Arben, zgjidhje nënën para gruas. Unë thjesht prita. Dhe u përgatita.
Hana u afrua te dritarja. Qyteti i mbrëmjes vezullonte përtej xhamit. Ky apartament kishte qenë streha e saj — vendi ku kishte qarë në heshtje, ku kishte ëndërruar dhe bërë plane. Këtu kuptoi se familja nuk është as gjaku, as vula në pasaportë; familje janë ata që nuk të kërkojnë prova për dashurinë tënde.
— Menduat se isha e dobët? Sepse heshtja? Sepse tërhiqesha? — zëri i saj mbeti i qetë, por çdo fjalë preu heshtjen si teh i mprehtë.